Coral Reef

ျမစ္ႀကီး ဧရာ၀တီ

Posted by ဇြန္မိုးစက္ | Posted on Thursday, September 22, 2011

(၁)

ဆရာေမာင္ထြန္းသူက အေမရိကန္စာေရးဆရာ မတ္ခ္တိြန္း၏ မစၥစၥပီျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ ေရေႏြးေငြ႔သေဘၤာေမာင္းႏွင္လုိက္ပါရင္း ရရွိခဲ့ေသာ မစၥၥစၥပီျမစ္၀န္းက်င္ႏွင့္ ဘ၀အေတြ႔အႀကဳံမ်ားအေၾကာင္း အမွတ္တရစာအုပ္ကုိ ”ျမစ္ႀကီး မစၥစၥပီ” အမည္ျဖင့္ ဘာသာျပန္ဆုိ ေရးသားခဲ့ပါသည္။ ထုိစာအုပ္အမွာစာတြင္ ဆရာက အခ်ိန္လည္းေပးႏုိင္မည္၊ အသက္ရွည္က်န္းမာေရးလည္း ေကာင္းေနပါလွ်င္ မတ္ခ္တြိန္းကဲ့သုိ႔ပင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အထင္ကရႏွင့္ အဓိကအက်ဆုံးေသာ ျမစ္တစ္စင္းျဖစ္သည့္ ”ဧရာ၀တီ” ကုိ ေအာက္မွအထက္သုိ႔ဆန္တက္ၿပီး ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ အေတြ႔အႀကဳံမ်ားကုိ “ျမစ္ႀကီး ဧရာ၀တီ” ဟု ေခါင္းစဥ္ေပးၿပီး စာတစ္အုပ္ ေရးသားျပဳစုခ်င္ေသာ ဆႏၵရွိေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိခဲ့ပါသည္။

ကြ်န္မကုိယ္၌ကလည္း စာေရး၀ါသနာပါသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀က အေဖစက္ဦးစီးခ်ဴပ္ျဖင့္ ေမာင္းႏွင္ေသာ သေဘၤာကုိ ေအာက္ျမန္မာျပည္ ရန္ကုန္တစ္၀ုိက္မွ အထက္ျပည္ မန္းစက္ေတာ္ရာ ေရာက္သည္အထိ ရက္ရွည္ခရီး စီးနင္းလုိက္ပါခဲ့ဖူးသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ျမစ္ႀကီးမစၥစၥပီစာအုပ္ထဲမွာ ေျပာျပသြားေသာ မတ္ခ္တိြန္း၏ ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ အေတြ႔အႀကဳံမ်ားကုိ သေဘာက်မိေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း အကယ္၍မ်ား ဆရာေမာင္ထြန္းသူက အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ “ျမစ္ႀကီး ဧရာ၀တီ” ကုိ စာတစ္အုပ္အျဖစ္ ျပဳစုေရးသားခြင့္ မရခဲ့လွ်င္ ကြ်န္မ ေရးသားမည္၊ ကြ်န္မေရးသားခ်င္သည္ဟု တိတ္တခုိးဆႏၵ ျဖစ္ေပၚခဲ့မိပါသည္။ သုိ႔ေသာ္…

(၂)

သုိ႔ေသာ္… တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ ရွိခဲ့ဖူးေသာ ကြ်န္မ၏အိပ္မက္ဆႏၵမ်ား အေကာင္အထည္ေဖာ္ခြင့္မရဘဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့မည္လားဟု စုိးရိမ္ပူပန္ရေသာ အေျခအေနသုိ႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါၿပီ။ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းႏွင့္မရဘဲ တစ္မ်ိဳးသားလုံး ကယ္တင္ပါမွ အသက္ရွင္ႏုိင္မည့္ ျမစ္ႀကီးဧရာ၀တီ၏ အျဖစ္ကုိ ေတြးမိေလတုိင္း ၀မ္းနည္းေဒါသ ယူက်ဳံးမရ ျဖစ္ရပါသည္။

(၃)

ကခ်င္ျပည္နယ္ျမစ္ဆုံေဒသမွာ ေရကာတာေဆာက္ေတာ့မည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမစ္ဆုံ၏အလွအပမ်ားကုိ ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရႏုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေၾကာင္း တစ္ဆင့္စကား တစ္ဆင့္နားျဖင့္ၾကားခဲ့သည္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္ခန္႔က။ အဲဒီအခ်ိန္ထိ ျမစ္ဆုံ၏ သဘာ၀အလွအပကုိ ထိခုိက္ေစေသာ အေၾကာင္းတစ္ရပ္အေနျဖင့္သာ ေတြးမိကာ ႏွေျမာတသ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ဆည္တည္ေဆာက္မႈေၾကာင့္ ျမစ္ေအာက္ပုိင္းႏွင့္ ဧရာ၀တီတစ္ေၾကာလုံးကုိ ထိခုိက္နစ္နာေစမည့္ ဆုိးက်ိဳးမ်ားအေၾကာင္းကုိ မသိခဲ့။ ယခုသိလုိက္ရေသာ အခ်ိန္မွာ အတန္ပင္ ေနာက္က်ေနၿပီလား။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ဧရာ၀တီကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိး အဆုံး႐ႈံးမခံႏုိင္ေသာ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားမ်ားအားလုံး၏ စုိးရိမ္ပူပန္မႈေတြက အထြဋ္အထိပ္သုိ႔ ေရာက္ေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။

ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္လည္း ျမစ္ဆုံစီမံကိန္းကုိ သေဘာမတူ ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း အင္တာနက္မွေန၍ လက္မွတ္ေရးထုိးႏုိင္သည့္ Online Petition Website မ်ား၊ ဧရာ၀တီကုိ ထာ၀ရရွင္သန္ေစလုိေသာ အဖြဲ႔မ်ား ေပၚေပါက္လာကာ ျမစ္ဆုံစီမံကိန္း ရပ္တန္႔ၿပီး ဧရာ၀တီ ဆက္လက္ရွင္သန္ စီးဆင္းေရးအတြက္ အားႀကိဳးမာန္တက္ ေဆာင္ရြက္သူမ်ား ရွိလာၾကျခင္းျဖစ္သည္။

(၄)

သုိ႔ေပမယ့္ လက္မွတ္အေရအတြက္၊ တက္ႂကြမႈအေရးကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္မစိတ္ထဲ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္မိတာေတြရွိသည္။ ယခုအေနအထားႏွင့္ဆုိလွ်င္ ျပည္ပႏုိင္ငံအသီးသီးတြင္ ေရာက္ရွိေနထုိင္ၾကေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးအေရအတြက္ မနည္းလွေသာ္လည္း အြန္လုိင္းပီတီရွင္းမွာ မူလသတ္မွတ္ထားေသာ ဆုိင္းထုိးသည့္ အေရအတြက္ ၁,၀၀၀ ျပည့္ရန္ တစ္လၾကာေအာင္ ေစာင့္ရသည္။ ဒါေတာင္ လက္မွတ္ ၁,၀၀၀ လုံး ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ား ေရးထုိးထားျခင္းမဟုတ္။ ရက္အေစာပုိင္းမွာ အျခားႏုိင္ငံသားေတြ လာေရာက္ ေရးထုိးထားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အြန္လုိင္းမွာ ဆုိင္းထုိးလွ်င္ နာမည္အမွန္မေပးခ်င္လည္းရသည္၊ ႏုိင္ငံအမွန္ မေပးခ်င္လည္း ရသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္းက ဦးေက်ာ္သူတုိ႔လုိ ႏုိင္ငံသား မွတ္ပုံတင္အမွတ္ႏွင့္တကြ ေရးထုိး ေဖာ္ျပစရာမလုိ။ နာမည္ မေဖာ္ျပလုိလွ်င္လည္း ရသည္။

ျမန္မာလူမ်ိဳးႏွစ္သိန္းနီးပါးရွိေသာ စကၤာပူႏုိင္ငံတြင္လည္း ယခုအခ်ိန္အထိ “လမ္းျပၾကယ္” မွ ေကာက္ခံရရွိေသာ လက္မွတ္ေပါင္းမွာ ၄၀၀ ေက်ာ္သာရွိေသးသည္။ မသိလုိ႔ မထုိးတာလား၊ သိရက္နဲ႔ တစ္စုံတစ္ရာကုိေၾကာက္လုိ႔ လ်စ္လ်ဴရႈထားတာလား၊ လက္မွတ္ထုိး႐ုံနဲ႔ ျမစ္ဆုံဆည္ အေရးကိစၥ ပ်က္ျပယ္မသြားႏုိင္ဟု အေတြးရွိေနေသာေၾကာင့္လား…။ အေ၀းမွေန၍ လက္မွတ္တစ္ခုထုိးဖုိ႔ကုိေသာ္မွ် တြန႔္ဆုတ္ေတြေ၀ ေႏွာင့္ေႏွးတတ္ေသာ လူမ်ိဳးၾကားက ျမစ္ဆုံႏွင့္ ဧရာ၀တီ ဆုံး႐ႈံးေပ်ာက္ကြယ္ျခင္းသည္ အံ့ၾသစရာမေကာင္းေၾကာင္း သားေျမးျမစ္တုိ႔လက္ထက္တြင္ ေျပာစမွတ္တြင္ က်န္ရစ္႐ုံသာ။

တကယ္ေတာ့ ဧရာ၀တီကုိ ကာကြယ္ျခင္းသည္ တစ္စုံတစ္ေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ အဖြ႔ဲအစည္းတစ္ခု အာဏာရေအာင္ ကူညီေထာက္ပံ့ေသာ ႏုိင္ငံေရး ျပဳလုပ္ျခင္းမွ မဟုတ္ဘဲ။ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ တစ္မ်ိဳးသားလုံးအေရးကုိေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ခြဲျခားနားလည္ႏုိင္ရမည္။ ဒီလုိကိစၥမ်ိဳးက ကုိယ္လုပ္လုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး၊ မရႏုိင္ပါဘူးဟူေသာ စစ္မေရာက္ခင္ ျမွားကုန္သည့္ အေတြးမ်ိဳး ၀င္ေနလွ်င္ေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈရာခုိင္ႏႈန္း နည္းသြားပါလိမ့္မည္။ ႏွမ္းတစ္ေစ့ႏွင့္ ဆီမျဖစ္ေသာ္လည္း ႏွမ္းေစ့ေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္လာလွ်င္ ဆီျဖစ္လာပါလိမ့္မည္။ ကုိယ္တုိင္က ႏွမ္းတစ္ေစ့အေနႏွင့္ ပါ၀င္အားထုတ္ရန္သာ လုိအပ္ပါသည္။

(၅)

တကယ္ဆုိ ဟုိး… ျမန္မာျပည္ေျမာက္ဖ်ားက ေမခႏွင့္ မလိခ ျမစ္ႏွစ္သြယ္ ေပါင္းဆုံယွက္ႏြယ္ရာမွ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဧရာ၀တီသည္ ကြ်န္မတုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသားအားလုံး၏ ေက်းဇူးရွင္ ျဖစ္သည္။ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကြ်န္းေပၚေဒသမွထြက္ေသာ ဆန္စပါးမ်ားကုိ စားသုံးၿပီး ကြ်န္မတုိ႔ ႀကီးျပင္းလာၾကသည္ မဟုတ္ပါလား။ ျမန္မာျပည္မွာေမြး၍ ထမင္းစားဖူးသူတုိင္း ဧရာ၀တီ၏ ေက်းဇူးႏွင့္ မကင္းပါ။ ျမန္မာျပည္ကုိ မိခင္တစ္ဦးအေနႏွင့္ တင္စားမည္ဆုိပါက ဧရာ၀တီသည္ ထုိမိခင္၏ ႏုိ႔ခ်ိဳထြက္ရာ သားျမတ္ျဖစ္သည္။ ျမစ္ဆုံသည္ ထုိမိခင္၏ လည္တုိင္ထက္ ၀တ္ဆင္ထားေသာ လွပအဖုိးထုိက္တန္ေသာ ပတၱျမားလည္ဆြဲပမာ ျဖစ္သည္။

ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ပင္ ျမစ္ဆုံႏွင့္ဧရာ၀တီကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးတန္ဖုိးထားၾကေသာ ကြ်န္မတုိ႔ ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားမ်ားအားလုံး ေပါင္းစုညီညာ တြဲလက္ျဖာ၍ ဧရာ၀တီ၏ ေက်းဇူးကုိ ျမစ္ဆုံႏွင့္တကြ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီး မတိမ္ေကာ၊ မပ်က္စီးေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းျခင္းျဖင့္ ကာကြယ္ၾကပါစုိ႔လား။

ဤကမာၻေျမတြင္ ျမန္မာျပည္ တည္ရွိေနသေရြ႕ ျမစ္ႀကီးဧရာ၀တီကုိလည္း အစဥ္ထာ၀ရ ရွင္သန္စီးဆင္းေစခ်င္သည္မွာ ကြ်န္မတုိ႔အားလုံး၏ ထပ္တူညီေသာ ဆႏၵျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္မ ယုံၾကည္လ်က္ရွိေနဆဲ...။

ဇြန္မုိးစက္

ဆုံခဲ့ဖူးတဲ့ ဘေလာ့ရြာသူ၊ ရြာသားမ်ား (ဘေလာ့ဂ္ေဒး အမွတ္တရပုိ႔စ္)

Posted by ဇြန္မိုးစက္ | Posted on Tuesday, August 30, 2011

Category: Miscellaneous

အရင္ႏွစ္က 31^st August Blog Day ေက်ာ္သြားမွ သိခဲ့တာမုိ႔ ဒီႏွစ္ေတာ့ အခ်ိန္မီ ဘေလာ့ဂ္ေဒးအတြက္ တစ္ခုခုေရးခ်င္တဲ့ ဆႏၵျဖစ္မိပါတယ္။ ဘာေရးရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားလုိက္ေတာ့ စကၤာပူဘေလာ့ဂ္ရြာထဲက ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္လုိ႔ ဆုံေတြ႔ခင္မင္ခဲ့ၾကပုံကုိ အမွတ္ရသြားပါတယ္။

ေရစက္ရွိလုိ႔ ဆုံရတယ္တဲ့။ ဟုတ္မွာပါ…. ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတြ အမ်ားႀကီးထဲမွာမွ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် ဆုံေတြ႔ခင္မင္ရသူေတြက လက္ခ်ိဳးေရတြက္လုိ႔ ရမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီပုိ႔စ္ထဲမွာ ခင္မင္ရင္းႏွီးခြင့္ မရခဲ့ေပမယ့္လည္း ေတြ႔ဖူး၊ ျမင္ဖူးသမွ် ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမမ်ားအားလုံးကုိ မွတ္မိသေလာက္ ခ်ေရးသြားမွာပါ။ (က်န္ခဲ့ရင္လည္း သတိေပးပါဦး)

ကုိယ္တုိင္ ဘေလာ့ဂ္မေရးေသး၊ သူတုိ႔လည္း ဘေလာ့ဂ္မလုပ္ခင္ကတည္းက ရင္းႏီွးခင္မင္ခဲ့ရသူေတြက သူငယ္ခ်င္း ညဳိေလး၊ မဒီ၊ မမင္းနဲ႔ ကုိမုိးကုတ္သားတုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိမုိးကုတ္သားကုိေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ သူ႔ရဲ႕ ၃၃ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔မွာ ေတြ႔ဆုံခင္မင္ခြင့္ ရခဲ့တာပါ။

စာဖတ္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အပတ္စဥ္ တနဂၤေႏြေန႔ ျမန္မာစာ လုပ္အားေပးသင္တန္းေက်ာင္းအတြက္ အီးေမးလ္ကတစ္ဆင့္ ဆက္သြယ္ၿပီး သြားေရာက္ဆုံေတြ႔ခဲ့သူက ဘေလာ့ဂ္တာ မမသီတာပါ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေျပာမိတာက မမသီတာ ေခ်ာလုိက္တာလုိ႔။ မမသီတာကတစ္ဆင့္ ကုိဧရာနဲ႔အတူ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေရခ်မ္း၊ ေရစင္တုိ႔နဲ႔ ဆုံေတြ႕ခြင့္ရခဲ့တာကလည္း မဂၤလာတစ္ပါးပါပဲ။

၂၀၀၉ ဒီဇင္ဘာမွာ ဖုိးစိန္တစ္ေယာက္ စကၤာပူအလည္ေရာက္ေတာ့ သြားေတြ႔ရင္းနဲ႔ ကုိယ္မျမင္ဘူးတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ အမ်ားႀကီးကုိ ထပ္မံေတြ႔ဆုံရပါတယ္။ မမျပာ (ေကာင္းကင္ျပာ)၊ ေမေလး၊ မုိးခါး၊ ေမသူ၊ ျမေရလ်ဥ္၊ မက္မက္၊ ရီႏုိမာန္၊ ေရတမာ၊ ေတာင္ေပၚသား၊ သက္ပုိင္သူ၊ ကုိစည္သူ၊ ဖုိးသႀကၤန္ စတဲ့ေမာင္ႏွမတစ္ၿပဳံႀကီးကုိ တစ္ခါတည္း ေတြ႔ဖူးလုိက္တာပါ။ ဒါေတာင္ နာမည္မမွတ္မိလုိက္တဲ့သူေတြ က်န္ပါေသးတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က ဘေလာ့ဂ္မဖြင့္ရေသးေတာ့ ဇြန္မုိးစက္ရယ္လုိ႔ မသိခဲ့ဘူးေပါ။့ ေနာက္တစ္ရက္ ဖုိးစိန္လက္ရာ ဂရိေန႔လည္စာသြားစားေတာ့ အမွတ္မထင္ေတြ႔ဆုံၿပီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လုိ ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားခဲ့သူက ၾကယ္ျပာပါ။ ေဆာင္းခ်မ္းမုိး၊ တလႏြန္နဲ႔ ပြင့္ျမဴဇင္ကုိလည္း အဲ့ဒီေန႔မွာပဲ ေတြ႔ဖူးလုိက္ပါတယ္။

တစ္ခါ စကၤာပူေရာက္ ဘေလာ့ဂါမ်ားနဲ႔ စာဖတ္သူေမာင္ႏွမတစ္စုရဲ႕ ေန႔ဆြမ္းအလွဴကုိ ဒီဇင္ဘာ ၂၅ရက္ေန႔မွာ ဆမ္ေဘာင္၀မ္းက ဓမၼဥယ်ာဥ္ေက်ာင္းမွာ ျပဳလုပ္က်င္းပခဲ့တာကုိ တက္ေရာက္ျပန္ေတာ့ ကဗ်ာဆရာမလွလွလုိ႔ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ မအိျႏၵာနဲ႔ ေတြ႔ဆုံမိတ္ဆက္ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ အလွဴရက္မတုိင္ခင္ကတည္းက အဲ့ဒီပြဲကုိ မမျဒာလာရင္ မိတ္ဆက္ေပးဖုိ႔ ကုိမုိးကုတ္သားကုိ အပူကပ္ထားခဲ့တာပါ။ ;) ဖုိးစိန္ေရာက္ၿပီးေနာက္ ေတြ႔ဖူးသူေတြထဲမွာ ပူးေတေမာင္ႏွံ၊ ေဆာင္းခ်မ္းမုိး၊ ကုိသီဟသစ္၊ TnTနဲ႔ မုိးတုိ႔လည္း ပါပါတယ္။ သူ႔ပရိသတ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး လူခ်င္းအရင္ေတြ႔ဖူးေပမယ့္ သူမွန္းမသိခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ရြာသားေလး (၀ုိင္တီယူ) ကုိေတာ့ အတန္ၾကာမွ လူနဲ႔နာမည္နဲ႔တြဲၿပီး သိခဲ့တာပါ။ ဇြန္႔ကုိေတြ႔တဲ့အခါ တခုတ္တရ လာႏႈတ္ဆက္ေဖာ္ရတဲ့သူ႔ကုိ ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။

၂၀၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ တ႐ုတ္ႏွစ္ကူးကာလ မေလးရွားႏုိင္ငံ ကုိတာတင္ဂီၿမိဳ႕မွာ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ျမစိမ္းေတာင္ တရားစခန္းအသြား ခ်ိန္းဆုိမထားပါဘဲ အစ္မခ်စ္ (ခ်စ္ၾကည္ေအး) နဲ႔ ဆုံေတြ႔ခဲ့တာကလည္း အမွတ္ရစရာပါ။ အစ္မခ်စ္နဲ႔ ေရွ႕ေနာက္ခုံထုိင္လ်က္သားဆုိတာ မသိၾကပါဘူး။ စကၤာပူအင္မီဂေရရွင္းျဖတ္အၿပီး ကားေပၚတက္ၿပီး လူေစာင့္ေနခုိက္ မခ်စ္က ဇြန္႔ေဘးက သူငယ္ခ်င္းကုိ ဇြန္မုိးစက္ကုိသိလားဆုိၿပီး ေမးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ဇြန္မုိးစက္ဘယ္သူဆုိတာ မသိပါဘူး။ အေမနဲ႔ဖုန္းေျပာေနတဲ့ ဇြန္တစ္ေယာက္ လက္ေထာင္ျပရင္း ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္ရပါတယ္။ ေတာ္ၾကာ မခ်စ္က ဇြန္မုိးစက္ဘယ္သူဆုိတာ မသိရမခ်င္း တစ္ကားလုံးကုိ လုိက္ေမးမွာ စုိးရိမ္လုိ႔ပါ။ :D

မခ်စ္နဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီးမွ ေတြ႔ဆုံခင္မင္ခဲ့ရသူေတြက နာမည္ေက်ာ္ကုိတီ (တီဇက္ေအ) နဲ႔အင္ၾကင္းသန္႔ပါ။ ေနာက္ပုိင္း မုိးနဲ႔အတူ ညီမအင္ၾကင္းကလည္း တနဂၤေႏြေက်ာင္းမွာ လာေရာက္လုပ္အားေပးခဲ့ပါတယ္။ မခ်စ္အိမ္သြားလည္တုန္း ပုလုေကြးဆုိတဲ့ ဘေလာ့ဂါကုိလည္း ျမင္ဖူးခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၁၀ ဇူလုိင္လထဲမွာ ေမြးေန႔ဆြမ္းကပ္ျဖစ္တဲ့အခါ သတိတရနဲ႔ ဖိတ္မိတာ ရီတာ့ကုိပါ။ ရီတာနဲ႔အတူ ခေရျဖဴလည္း လုိက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေခြျဖဴ...ေခြျဖဴနဲ႔ ကုိတီ့ဘေလာ့မွာ ေကာ္မန္႔ေပးသြားတာ သူကုိးလုိ႔ အဲဒီ့က်မွ အတိအက် သိလုိက္ရပါတယ္။ :)

၂၀၁၀ စက္တင္ဘာ စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရဲ႕ေက်းဇူးနဲ႔ ျမင္ဖူးလုိက္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ညီအစ္မတေတြက မသက္ေ၀၊ မပန္ (ပန္ဒုိရာ)၊ မတန္ခူးနဲ႔ ရႊန္းမီပါ။ အမ်ိဳးသားေတြထဲမွာေတာ့ ဆင္တဲကေဖးက ခ်ိဳက်ကုိ စာေပေဟာေျပာပြဲ မတုိင္မီကတည္းက ျမင္ဖူးေပမယ့္ ဘလက္ေကာ္ဖီကုိေတာ့ စာေပေဟာေျပာပြဲေန႔မွ ျမင္ဖူးပါတယ္။ ၂၀၁၁ ဇန္န၀ါရီလထဲမွာ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ကုိတီရဲ႕ မဂၤလာပြဲကုိ လာေရာက္အားေပးၾကတဲ့အထဲက ျမေနေနႏုိင္၊ ကုိဒီဘီနဲ႔ဇနီး၊ ကုိဘိြဳက္စ္နဲ႔ခ်စ္သူစုံတြဲတုိ႔ကုိ မွတ္မိလုိက္ပါတယ္။ မ်က္ႏွာစာအုပ္ကေန ခင္မင္ခဲ့ၿပီးမွ ၂၀၁၁ စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ လူခ်င္းဆုံမိတာ ေမာင္ေလးေအာင္ၿဖိဳးပါ။ မုိးပန္းခ်ီကုိလည္း ျမင္ဖူးပါတယ္။ ညီမေရႊျပည္သူကုိ ဖ်တ္ခနဲေတြ႔လုိက္တယ္လုိ႔ ထင္ခဲ့ေပမယ့္ မမွတ္မိပါဘူး။

ဇြန္မေတြ႔ဖူးေသးတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ၊ ေတြ႔ခ်င္ေသးတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ က်န္ေနပါေသးတယ္။ လူခ်င္းမေတြ႔ရဘဲ ဖုန္းထဲကသာ အသံခ်ိဳခ်ိဳေလးၾကားရတဲ့ မမခင္ဦးေမ၊ ဟုိး… ရပ္ေ၀းေျမက မေလး (အိမ့္ခ်မ္းေျမ့)၊ ဂ်ာမနီက အစ္မရွင္ေလး၊ အဲလ္ပ္စ္ေတာင္တန္းေတြၾကားက ကုိညီလင္းသစ္နဲ႔မိသားစု၊ အေမရိကားက မမုိးခ်ိဳသင္းနဲ႔ မမြန္၊ အဂၤလန္က နႏၵာ (သူနဲ႔က ဥေရာပခရီးထြက္ရင္ ဆုံႏုိင္ေခ်ရွိပါတယ္) တုိ႔ပါ။ ခုခ်ိန္ထိ အျပင္မွာ ဆုံေတြ႔ဖူးတဲ့ ေရေျမျခားက ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ပဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။ သူက ဇြန္ငယ္ငယ္ကတည္းက ေလးစားအထင္ႀကီး အားက်ခဲ့ရတဲ့ မႏုသြဲ႔ပါ။

တေလာကမွ ပူပူေႏြးေႏြး ဆုံေတြ႔ခြင့္ရခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ရြာသူ၊ ရြာသားႏွစ္ဦးက ညီမေမဇင္ (ေနာင့္)၊ နဲ႔ ေမာင္ေလး Turn On Ideas တုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါမဟုတ္ဘဲ ဘေလာ့ဂ္ေတြကုိ ၀င္ေရာက္ဖတ္႐ႈအားေပးၾကတဲ့ စာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္းဇာဇာ၊ ညီမျဖဴေမ၊ ကလ်ာတုိ႔နဲ႔ တရင္းတႏွီး ဆုံေတြ႔ခြင့္ရလုိ႔လည္း ၀မ္းသာမိပါတယ္။

ဇြန္ ဒီလုိဆုံခဲ့ဖူးတဲ့အေၾကာင္းေရးတာဟာ အမွတ္တရျဖစ္ခ်င္တာထက္ပုိၿပီး တျခားရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိပါဘူး။ ကုိယ္ဆုံဖူးတယ္ဆုိေပမယ့္ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ (သိခဲ့မယ္ဆုိရင္ေတာင္) အျခားတစ္ေယာက္ကုိ ျပန္ေျပာေလ့မရွိပါဘူး။ သူ႔စည္းနဲ႔သူမုိ႔ နာမည္ရင္းကုိ သိေနေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ (real identity) ကုိ လွွ်ဳိ႕၀ွက္ထားခ်င္တဲ့သူမ်ားကုိ နားလည္စြာနဲ႔ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ add မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ ဆုံခဲ့ဖူးတဲ့ ဘေလာ့ရပ္၀န္းထဲက မမမ်ား စာေရးေကာင္းသလုိ ဟင္းခ်က္လည္း ေကာင္းၾကတာ၊ ရယ္စရာဟာသေလးေတြ ေႏွာၿပီးေရးတတ္ေပမယ့္ အျပင္မွာ တည္တည္တံ့တံ့ေနတတ္တာ၊ ပုိ႔စ္ေတြဖတ္၊ ေကာ္မန္႔ေရးတာေတြၾကည့္ၿပီး မွန္းထားတဲ့ပုံစံနဲ႔ အျပင္မွာ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ေနတာ၊ ေမြးေန႔ေတြနီး၊ အႀကိဳက္ခ်င္း တူေနတတ္တာ၊ ကုိယ္နဲ႔၀ါသနာတူမုိ႔ ကုလုိလ္ေရးေတြ အတူလုပ္ျဖစ္တာ၊ မေလွ်ာ့တဲ့ဇြဲနဲ႔ ပေရာဂ်က္တစ္ခုကုိ အၿပီးသတ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနၾကတဲ့သူေတြေၾကာင့္ အားလုံးနဲ႔ဆုံေတြ႔ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့တာ တကယ္ပဲ ၀မ္းသာေက်နပ္ရပါတယ္။

အားလုံးပဲ ဟက္ပီး ဘေလာ့ဂ္ေဒးပါ။ း))

ဇြန္မုိးစက္

အမွတ္တရ စာမ်က္ႏွာ

Posted by ဇြန္မိုးစက္ | Posted on Thursday, August 25, 2011

Category: Memoirs , Story/Short Story

ၾသဂုတ္လ မကုန္ခင္ စာအသစ္လည္း မတင္ႏုိင္တာမုိ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ႏွစ္၊ ၂၀၀၆ခု ၾသဂုတ္လထုတ္ အႏုပညာ ျမင္ကြင္းမဂၢဇင္းမွာ ပါခဲ့ဖူးတဲ့ (ဘေလာ့မွာလည္း တင္ခဲ့ဖူးတဲ့) ၀တၳဳတုိေလးတစ္ပုဒ္ကုိပဲ ျပန္တင္လုိက္ပါတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ရန္ကုန္မွာရွိေနတုန္း အလုပ္ကေန ေဆးခြင့္ယူၿပီး နားတဲ့ေန႔မွာ ဒီ၀တၳဳတုိေလး ေရးျဖစ္သြားတာပါ။ ေန႔လည္ခင္းမွာပဲ တစ္ထုိင္တည္း ေရးၿပီးသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က ျမန္မာလုိ သိပ္မ႐ုိက္တတ္ေသးေတာ့ ေနာက္ေန႔႐ုံးကုိ ယူလာၿပီး typist ကုိပဲ စာစီဖုိ႔ ေပးလုိက္ပါတယ္။

ဆယ္တန္းၿပီးခါစ ၀တၳဳတုိေလးေတြေရးၿပီး ဇြန္တစ္ေယာက္ စာမူေလးေတြကုိင္လုိ႔ မဂၢဇင္းတုိက္ေတြဆီ ခ်ီတက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အမ်ားဆုံးသြားခဲ့တဲ့တုိက္က အပ်ိဳစင္ပါ။ တစ္အုပ္လုံးမွာမွ ၀တၳဳတုိတစ္ပုဒ္ေလာက္သာ ပါေလ့ရွိတဲ့ေနရာမွာပဲ ကုိယ္ေရးထားတဲ့၀တၳဳေလး ပါေစခ်င္ခဲ့တာ ဘယ္လုိအတၱမ်ိဳးလုိ႔ ေခၚဆုိရမလဲ မေျပာတတ္ပါဘူး။ စာေရးတာကုိ အားေပးတဲ့အေမက သူ႔အသိသူငယ္ခ်င္း မဂၢဇင္းတုိက္ကုိ ပုိ႔ေပးရမလား ေမးခဲ့ေပမယ့္ ဇြန္က လက္မခံခဲ့ပါဘူး။ တစ္စုံတစ္ေယာက္နဲ႔ သိကြ်မ္းမႈေၾကာင့္ ကုိယ့္စာမူကုိ ထည့္ေပးလုိက္ရတာထက္ အယ္ဒီတာက အမွန္တကယ္ ႏွစ္သက္သေဘာက်လုိ႔ လက္ခံလုိက္တာမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တာကုိး။ အဲဒါက ဟုိး ၉၇၊ ၉၈ ကာလမ်ားဆီက အေတြးပါ။

ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီစိတ္ကေလးက ၂၀၀၆ခုႏွစ္အထိ ရွိေနေသးတာေၾကာင့္ ေရးၿပီးသြားတဲ့ ၀တၳဳတုိေလးကုိလည္း ကုိယ္နဲ႔ပတ္သက္မႈလုံး၀မရွိတဲ့ မဂၢဇင္းတုိက္ကုိပဲ ပုိ႔မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ႐ုံးအနားက သြားလာေရးလည္းလြယ္ကူ၊ ကုိယ္နဲ႔သိကြ်မ္းသူလည္း လုံး၀မရွိတဲ့ “အႏုပညာျမင္ကြင္း” မဂၢဇင္းကုိပဲ သြားပုိ႔ျဖစ္သြားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီမဂၢဇင္းမွာလည္း ၀တၳဳတုိေလးေတြက တစ္ပုဒ္စ၊ ႏွစ္ပုဒ္စေလာက္ပဲ ပါေလ့ရွိတာပါ။

ကုိယ္တုိင္စာမူသြားေပးၿပီး ႏွစ္လေလာက္ၾကာတဲ့အခါ ဖုန္းဆက္ေမးၾကည့္ပါတယ္။ အေရြးခံရတဲ့အထဲမ်ား ပါသလား၊ ပယ္စာမူမ်ား ျဖစ္သြားသလား သိခ်င္တာကုိး။ တကယ္လုိ႔ အပယ္ခံရတယ္ဆုိရင္ စာမူျပန္သြားယူမယ့္ စိတ္ကူးနဲ႔ပါ။ သူတုိ႔က အတိအက် မေျပာေပမယ့္ စာအုပ္ထြက္ရင္ ေစာင့္ၾကည့္လုိက္ပါဆုိတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးေျပာလုိ႔ ဇြန္တစ္ေယာက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္ေလး ရွိေနၿပီလုိ႔ စိတ္ထဲမွာ သိလုိက္ပါတယ္။ ေနာက္လထုတ္ မဂၢဇင္းထြက္တဲ့အခါ ၄၈ လမ္းထိပ္ စီးတီးမတ္က စာအုပ္ေကာင္တာသြားၿပီး စာအုပ္ေရွ႕ မာတိကာကုိလွန္ေလွာလုိ႔ ကုိယ့္စာမူပါမပါ အေျပးအလႊား ၾကည့္မိတယ္ဆုိရင္ပဲ… ဇြန္မုိးစက္တစ္ေယာက္ သိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ပုံႏွိပ္စာလုံးေပၚက ကုိယ့္ကေလာင္နာမည္ကုိ ျမင္ရလုိ႔ ၀မ္းသာပီတိျဖစ္မိတဲ့အျပင္ ၀တၳဳရဲ႕သရုပ္ေဖာ္ပုံလွလွေလးက ပန္းခ်ီေမာင္ေမာင္သုိက္လက္ရာျဖစ္လုိ႔ ေက်နပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဆရာကြယ္လြန္ခဲ့ေပမယ့္ ဆရာ့ရဲ႕ပန္းခ်ီလက္ရာတစ္ခု ဇြန္မုိးစက္ရဲ႕ ၀တၳဳတုိေလးနဲ႔အတူ ယွဥ္တြဲေဖာ္ျပခြင့္ရခဲ့တာ တကယ့္ကုိ အမွတ္တရပါ။

အယ္ဒီတာက စာတစ္လုံးမွျဖတ္ေတာက္ျခင္း မျပဳဘဲ ဒီအတုိင္း ထည့္ေပးထားလုိ႔ ၀မ္းသာေက်နပ္ခဲ့ရေပမယ့္ ျပန္ဖတ္ၾကည့္တဲ့အခါ တစ္ခ်ိဳ႕စာလုံးေလးေတြ ထပ္ေနတာ ေတြ႔ရလုိ႔ အခုျပန္တင္တဲ့အခါ လုိသေလာက္ေလး ကုိယ့္ဖာသာ ျပန္တည္းျဖတ္ထားပါတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ဇြန္မုိးစက္ရဲ႕ စာစုေလးေတြ စာအုပ္ထုတ္ျဖစ္တဲ့အခါ ထပ္မျပင္ေတာ့ဘဲ ဒီအတုိင္းေလးပဲ ျပန္ထည့္မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းေလးက သိပ္တုိတာပဲလုိ႔ ဖတ္မိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့… ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ဖတ္ဖတ္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ႏွစ္သက္ခဲ့ရတဲ့ စာတစ္ပုဒ္မုိ႔ တုိတုိေလးေပမယ့္ ႀကိဳက္ပါတယ္။ း)

“အလြမ္းရင့္ ပန္းတစ္ပြင့္”

ပတ္၀န္းက်င္သည္ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ေသြ႔လ်က္ရွိသည္။ ေလျပင္းျပင္းအေ၀ွ႔တြင္ ရြက္ေျခာက္မ်ား ေ၀့၀ဲလြင့္ပ်ံ႕လ်က္ ရွိခ်ိန္မွအပ အရာရာသည္ ဆိတ္ၿငိမ္လြန္းေနသည္ဟု သူမထင္ျမင္မိသည္။ သူမေရာက္ရွိရာ ေဒသအတြင္း အမုိးခၽြန္ေစာက္ေသာအိမ္ေလးမ်ား လွပစြာ စီရရီရွိေနသည္။ ဆီးႏွင္းမ်ားထူထပ္စြာ က်ေရာက္ပါက ႏွင္းမ်ား အိမ္အမုိးေပၚ တင္က်န္မေနေစရန္ အမုိးေစာက္ေစာက္ အသုံးျပဳ ေဆာက္လုပ္ထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း လြန္ခဲ့ေသာခုနစ္ႏွစ္က ဤေဒသသုိ႔ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ေရာက္ရွိလာခဲ့ေသာ သူမကုိ သူေျပာျပခဲ့ဖူးသည္။

ေလက ျပင္းသထက္ျပင္းလာေသာေၾကာင့္ သူမေျခလွမ္းတုိ႔ကုိ ပုိ၍သြက္လုိက္ၿပီး ကုိယ္ကုိမယိုင္လဲေစရန္ အားထုတ္၍ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ကမ္းေျခႏွင့္နီးေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္၊ ေလက အေတာ့္ကုိ ထန္လ်က္ရွိေနသည္။ အက်ႌထူထူထဲ လက္ႏႈိက္ထားရင္း ေလေၾကာင့္ ေ၀့၀ဲဖြာစျပဳေနေသာ ဆံပင္တုိ႔ကုိပင္ သူမ မသပ္အား။

ေရာက္ခဲ့ျပန္ၿပီေပါ့…။ တစ္ခ်ိန္က သူႏွင့္သူမတုိ႔အတူေနထုိင္ခဲ့ဖူးေသာ၊ အျခားႏုိင္ငံရပ္ျခားမွ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေပါင္းမ်ားစြာတုိ႔ ပညာသင္ယူစဥ္က စုေ၀းေနထုိင္ခဲ့ဖူးေသာ ရိပ္ျမံဳတစ္ခုသုိ႔ ျပန္လည္ေရာက္ခဲ့ပါၿပီ။ သူမကုိ ယခုထက္တုိင္ မွတ္မိေနဆဲျဖစ္ေသာ အိမ္ရွင္က ဆီးႀကိဳႏႈတ္ဆက္သည္။ "အလည္လာတာလား" ဟူေသာ အေမးကုိေမးရင္း သူမကုိဧည့္ခံသည္။ သူမေမွ်ာ္လင့္ထားသလုိပင္ သူ႔ကုိေမးသည္၊ သူ႔အေၾကာင္းေမးပါသည္။ သူမႏွင့္သူတုိ႔ လူမ်ိဳးဘာသာတူ၊ သြားအတူ၊ စားအတူ၊ ပညာသင္ၾကားရာအတူတူျဖစ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ သူမကုိျမင္၍ သူ႔အေၾကာင္းေမးျခင္းမွာ အေထြအထူး အံ့ၾသစရာမရွိပါ။ သူမက ၀တ္ေက်တန္းေက် ျပန္လည္ေျဖဆုိလုိက္ပါသည္။

ထုိ႔ေနာက္ အိမ္ရွင္ဇနီးေမာင္ႏွံႏွင့္အတူ စကားလက္ဆုံ က်သြားသည္။ ယခုမူ သူတုိ႔အိမ္ကေလးကုိ မငွားေတာ့ေၾကာင္း၊ သူတုိ႔သမီးရွိရာ အျခားႏုိင္ငံသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႔လုိက္ပါေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုိေဒသမွာ ယခုထက္ပုိ၍ ေနေရာင္ရၿပီး ရာသီဥတု အတန္အသင့္ ေႏြးေထြးေကာင္းမြန္ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ အထီးက်န္ျဖစ္ေနေသာ သက္ႀကီးရြယ္အုိတုိ႔၏ ဓမၼတာအတုိင္း သူတုိ႔ရင္တြင္းရွိသမွ် ေျပာျပၾကသည္။ "မင္းေနခဲ့တဲ့အခန္းၾကည့္ခ်င္ေသးလား၊ ဒီမွာေသာ့ရွိတယ္" အိမ္ရွင္ကေျပာေျပာဆုိဆုိပင္ ေသာ့ယူူ၍ သူကုိယ္တုိင္ ဦးေဆာင္ကာ အေပၚထပ္ရွိရာသုိ႔တက္ရန္ ဟန္ျပင္သည္။ သူမကလည္း ေခါင္းမခါဘဲ အလုိလုိ သူ႔ေနာက္ လုိက္ပါသြားမိသည္။

တစ္ခ်ိန္က ဤေလွကားအတက္အဆင္းကုိ အေခါက္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပဳလုပ္ဖူးသည္။ သူမ ေလွကားေပၚမွ ေျခေခ်ာ္၍ ျပဳတ္က်တုန္းက သူက အလန္႔တၾကား ဆီးေပြ႔ဖူးသည္။ ေသာ့ဖြင့္သံၾကားမွ သူမအေတြးတုိ႔ ရပ္တန္႔သြားသည္။ အခန္းေထာင့္ စာၾကည့္စားပြဲမွအပ ေကာ္ေဇာအျပည့္ခင္းထားေသာ အခန္းမွာ ဖုန္မရွိဘဲ ရွင္းလင္းေနသည္။ သစ္သီးန႔ံတစ္မ်ဳိးရသည္ဟု သူမစိတ္တြင္း ခံစားမိသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ခုနစ္ႏွစ္က စာၾကည့္စားပြဲႏွင့္ထုိင္ခုံသည္ ပ်က္စီးယုိယြင္းမႈမရွိပါ။ သူမေနာက္တြင္ အျခားေက်ာင္းသူေက်ာင္းမ်ားလည္း ေနထုိင္သြားခဲ့သည္ပဲ။ အနီေရာင္ ေကာ္ေဇာေပၚေလွ်ာက္လွမ္းစဥ္ လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ခံစားမႈက ရင္တြင္းတစ္ေနရာမွာ ေပ်ာ္၀င္လ်က္ရွိသည္။ "ကၽြန္မ သူ႔အခန္းေရာ ၾကည့္လုိ႔ရမလား" ခြင့္ေတာင္းသံစြက္သည့္ သူမအေမးကုိ အိမ္ရွင္က ေခါင္းညိတ္ရင္း ေသာ့ေပးသည္။ သူ႔အခန္းမွာ သူမႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ မက်တက် အခန္းျဖစ္သည္။ သူ႔အခန္းကုိ သူမကုိယ္တုိင္ ေသာ့ဖြင့္၀င္ရျခင္းက ရန္ခုန္သံကုိ အနည္းငယ္ ေႏြးေထြးေစပါသည္။

တစ္ခ်ိန္က အလြန္တရာ ပြ႐ႈပ္ေနခဲ့ေသာ၊ သူမ မၾကာခဏ ရွင္းလင္းခဲ့ရဖူးေသာ အခန္းကေလးသည္ ယခုေတာ့ တိတ္ဆိတ္သန္႔ရွင္းလုိ႔ေနသည္။ အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာက စကၠဴပစ္ေသာ ႀကိမ္ျခင္းကေလးကုိ အမွတ္မထင္ ေတြ႔လုိက္ရသည္။ ဒါ သူ၀ယ္ခဲ့တဲ့ ျခင္းကေလးပဲ။ အခုထက္ထိရွိေနဆဲပဲ။ သူမရင္မွာ နာက်င္မႈတုိ႔ ေရာႁပြမ္းေသာ လြမ္းဆြတ္ျခင္းကုိ ခံစားလုိက္ရသည္။ " ကၽြန္မ ဒါေလး ယူသြားလို႔ရမလား၊ ဒါ သူ၀ယ္ခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေလးတစ္ခုပါ" အိမ္ရွင္က သူမ စကားကုိၾကားေတာ့ အတန္ငယ္ အံ့ၾသသြားကာ "ရတယ္ေလ၊ အခု ဘယ္သူမွလည္း အသုံးျပဳၾကေတာ့တာ မဟုတ္ဘူး၊၊ ဒါနဲ႔ မင္းၾကည့္ရတာ '.....' နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တစ္စုံတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပုံပဲ" "ဟုတ္ကဲ့၊ ကၽြန္မတုိ႔ လမ္းခြဲခဲ့ၾကတယ္" "အုိ..." ဟူေသာ အာေမဍိတ္ေနာက္တြင္ သူမ၏ ခံစားခ်က္ အနည္းအက်ဥ္းကုိ ရိပ္မိသြားဟန္တူေသာ မ်က္လုံးအစုံကုိ ေတြ႔ျမင္လုိက္ရသည္။ "အရာရာတုိင္းက ေျပာင္းလဲေနတာပဲ" ဟု အိမ္ရွင္က ေရရြတ္ယင္း အခန္းတံခါး ျပန္ပိတ္ဖုိ႔ျပင္သည္။

သူမ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ယခုတုိင္ မခြဲမခြာခ်စ္ခင္ေနထုိင္လ်က္ရွိေသာ အိမ္ရွင္ဇနီးေမာင္ႏွံအား ႏႈတ္ဆက္၍ ထြက္ခြာလာခဲ့သည္။ ေဆာင္း၀င္ခါစျဖစ္ေသာ္လည္း သူမအဖုိ႔ ခ်မ္းလြန္းေနသည္။ ေစ်း၀ယ္အိတ္ႀကီးႀကီးထဲ ထည့္လာေသာ ႀကိမ္ျခင္းပါေသာ အိတ္ကုိဆြဲ၍ သူမဆက္ေလွ်ာက္လာသည္။ ေလကထန္ဆဲ…။

လမ္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္ရွိ အိမ္ကေလးမ်ားမွာ မီးေရာင္ျမင္စျပဳၿပီ။ ေရွ့မွာ သူမတုိ႔မၾကာခဏ ၀ယ္ေလ့ရွိခဲ့ေသာ ကုန္စုံဆုိင္ေလးကုိ ေတြ႔ရသည္။ သူ႔ေဘးကပ္လ်က္ကဆုိင္မွာ သူမတုိ႔ထမင္းဟင္းခ်က္ဖုိ႔ပ်င္းလွ်င္ ဖုန္းျဖင့္ ဒါမွမဟုတ္ လူကုိယ္တုိင္ မၾကာခဏ ၀ယ္ယူမွာစားခဲ့ဖူးေသာ အေရွ့တုိင္းစားေသာက္ဆုိင္ေလးက ယခင္အတုိင္းပင္ ရွိေနသည္။ သူမက အေတြးမ်ားစြာႏွင့္ ျဖတ္ေလွ်ာက္လာရင္းႏွင့္ပင္ ဘူတာ႐ုံသုိ႔ ေရာက္ေတာ့မည္။ ဘူတာ႐ုံႏွင့္မလွမ္းမကမ္းတြင္ ႐ုပ္ရွင္႐ုံႏွင့္ ေစ်းဆုိင္ခန္းမ်ားစြာရွိသည္။ ဟယ္ရီေပၚတာကား ႐ုံစတင္ေသာေန႔က အိပ္ေရးပ်က္ခံ၍ သူႏွင့္သူမတုိ႔ အေစာႀကီးထၿပီး ႐ုပ္ရွင္႐ုံသုိ႔ လာၾကသည္။ ကုိယ့္ထက္ပင္ဦးစြာေရာက္ရွိေနေသာ လူႀကီးမ်ားႏွင့္ကေလးမ်ားမွာ မနည္းလွ။ ရွည္လ်ားေသာ လူတန္းႀကီးကုိ စိတ္ရွည္စြာေစာင့္ရင္း ၾကည့္ခဲ့ရသည္ကုိ မေမ့ႏုိင္ေသး။ အုိ...ဘယ္ေနရာသြားသြား သူႏွင့္သူမတုိ႔ အျမဲတတြဲတြဲပါလား။ သူမၾကည့္ေလရာ ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ ယခင္အတုိင္းမေျပာင္းလဲဘဲ ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား သူမတုိ႔က်မွ...။

ဘူတာ႐ုံထဲေရာက္ေတာ့ သူမစီးရမည့္ရထားက ဆုိက္ႏွင့္ေနၿပီ။ သူမရထားေပၚတက္၍ သိပ္မၾကာမီပင္ ရထားစထြက္သည္။ အခ်ိန္တိက်လြန္းသည့္ႏုိင္ငံမုိ႔ ရထားစထြက္ခ်ိန္မွာ တစ္မိနစ္မွ်ပင္မလြဲ။ ဆုိက္ေရာက္ေတာ့လည္း အခ်ိန္က တိက်သည္။ သူမသြားရမည့္ခရီးမွာ တစ္နာရီခန္႔သာ ၾကာပါသည္။ သူမတစ္ေယာက္တည္း ခရီးသြားျခင္းမွာ သူႏွင့္ခြဲခြာၿပီးေနာက္ ပထမဆုံးအႀကိမ္ဟုဆုိႏုိင္ပါသည္။ သူမတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ရထားစီး၍ ခရီးရွည္ကုိလည္း အတူသြားခဲ့ဖူးသည္။ အရာရာကုိ ႏွစ္ေယာက္အတူ ရင္ဆုိင္ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ သူသည္ေရာ သူမကုိ နည္းနည္းေလာက္မွ် သတိရျခင္းမရွိေတာ့ဘူးလား။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကမ်ား သူ႔ကုိ သူမေၾကာင္းေမးလာခဲ့ရင္ သူဘယ္လုိေျဖမွာလဲ။ သူမက အေတြးေတြ တစ္ပုံႀကီးႏွင့္လုိက္ပါလာရင္း ခရီးတစ္ေထာက္ ျပန္ေရာက္ခ့ဲသည္။

ဘူတာရုံမွာ ပ်ားပန္းခတ္ေသာလူမ်ား သြားလာလႈပ္ရွားလ်က္ရွိသည္။ ေလဆိပ္တစ္ခုအလား က်ယ္၀န္းလွသျဖင့္ လူၾကားထဲေပ်ာက္မသြားရေအာင္ သူမလက္ကုိ တင္းတင္းဆုပ္ကုိင္ထားခဲ့ဖူးေသာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္သည္ သူမႏွင့္အတူ ဘ၀ခရီးရွည္ ေလွ်ာက္လွမ္းရမည္ကုိေတာ့ ၀န္ေလးခဲ့ပုံရသည္။ သူမ မဟုတ္ေသာအျခားတစ္ေယာက္ႏွင့္ လက္တြဲျဖတ္သန္းဖုိ႔ သူကုိယ္တုိင္ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္ပဲ။ ဒါကုိ ဘာလုိ႔မ်ား သူမက လြမ္းဆြတ္တသေနရမွာလဲ။ သူမကုိယ္သူမ နားမလည္ႏုိင္ေတာ့ပါ။

သူမလက္ဆြဲအိတ္ထဲမွ ျခင္းကေလးကုိေတာ့ ယူသြားရမည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ သူမ ခံစားေရးဖြဲ႔ခဲ့ေသာ အရာမ်ားအားလုံးကုိ ထုိျခင္းကေလးအတြင္းသုိ႔ စြန္႔ပစ္မည္။ ရင္တြင္းေ၀ဒနာမ်ား အားလုံးကုိ ထုိျခင္းကေလးထဲသုိ႔ ထည့္သြင္းစြန္႔ပစ္ေတာ့မည္။ ထုိအတြက္ေၾကာင့္ပင္ သူမ မသိစိတ္က ဤျခင္းကေလးကုိ ယူေဆာင္လာျခင္းလား။ သူမကုိယ္တုိင္ မသိႏုိင္စဥ္မွာပင္ ေအးစက္ထုံက်င္ေနေသာ ပါးျပင္ေပၚသုိ႔ ေႏြးေထြးေသာ မ်က္ရည္ပူက က်ဆင္းလာခဲ့ေလသည္။

တစ္ခ်ိန္က အမွတ္တရမ်ားစြာအတြက္...

ဇြန္မုိးစက္

အေတြးထဲက ကုကၠဳစၥ

Posted by ဇြန္မိုးစက္ | Posted on Sunday, August 14, 2011

Category: Miscellaneous

လြန္ခဲ့ေသာရက္မ်ားက ကြ်န္မစာမေရးျဖစ္ေသာ္လည္း အေတြးထဲမွာ တစ္ခုေသာ အေၾကာင္းအရာက ေန႔စဥ္လုိလုိ ရွိေနခဲ့သည္။

“အၾကမ္းဖက္မႈ” ဆုိေသာ စကားစုႏွင့္ အေၾကာင္းအရာသည္ မနက္တုိင္းလုိလုိ သတင္းမ်ားဖတ္ၾကည့္ရင္းက ရသြားတာ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ဆရာမဂ်ဴး၏ “ပုိခ်စ္ရသူ…” စာအုပ္မွ ဖမ္းယူေကာက္ႏုတ္မိေသာ စာသားတစ္ခုထက္ပုိေသာ အေတြးစိတ္မ်ားေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ဒါမွမဟုတ္… ကြ်န္မတုိ႔ ေနထုိင္ရာ အနီးအေ၀း ပတ္၀န္းက်င္မွာ ျပဳမူျဖစ္ပ်က္သြားေသာ ကိစၥရပ္မ်ားေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ မည္သည့္အေၾကာင္းအရာေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အၾကမ္းဖက္မႈဆုိေသာ စကားစုႏွင့္ လုပ္ရပ္သည္ မေကာင္းေသာ အျခင္းအရာတစ္ခုအျဖစ္ ကြ်န္မတုိ႔ ရွင္သန္ေနထုိင္ရာ ၿဂိဳလ္ကမာၻေပၚမွာ အရင္ေခတ္ကာလကတည္းက ရွိခဲ့ျဖစ္ခဲ့၊ အခုလည္း ရွိဆဲျဖစ္ဆဲ၊ ေနာင္လည္း ရွိေနျဖစ္ေနဦးမွာ ေသခ်ာသည့္ ကိစၥရပ္တစ္ခုျဖစ္သည္။

အိမ္၊ ကား၊ ႐ုံးအေဆာက္အဦ၊ ေလဆိပ္၊ ဘူတာ႐ုံ၊ မီးရထား၊ သေဘၤာ၊ ေလယာဥ္ ေနရာေဒသမ်ိဳးစုံမွာ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ျဖစ္ပြားလ်က္ရွိသည္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္း အၾကမ္းဖက္မႈ၊ လူစုလူေ၀းႏွင့္ အၾကမ္းဖက္မႈ၊ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းကုိ လုပ္ႀကံအၾကမ္းဖက္မႈ၊ လူအစုလုိက္အၿပဳံလုိက္ကုိ ေသေၾကသတ္ျဖတ္ အၾကမ္းဖက္မႈ၊ လက္နက္သုံးၿပီး အၾကမ္းဖက္မႈ၊ ကာယခြန္အားသုံး၍ အၾကမ္းဖက္မႈ၊ စိတ္ေရာဂါမွတစ္ဆင့္ အၾကမ္းဖက္မႈ၊ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရးကုိ ခုတုံးလုပ္၍ အၾကမ္းဖက္မႈ… စသည့္ ေခါင္းစဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳးေအာက္တြင္ အၾကမ္းဖက္ ျပဳမူေနၾကေသာ္လည္း အၾကမ္းဖက္ခံရသူမ်ား၏ ကာယႏွင့္စိတၱ ခ်ိဳ႕ယြင္းဆင္းရဲရျခင္းမွာေတာ့ အားလုံးအတူတူပင္ ျဖစ္သည္။

ထုိထုိေသာ အၾကမ္းဖက္ခံရသူမ်ားထဲတြင္မွ အရြယ္မေရာက္ေသးေသာ ကေလးသူငယ္ႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား၏ အၾကမ္းဖက္ခံရမႈသည္ အျခားေသာ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားထက္ အေရအတြက္ ပုိမ်ားေနမလားဟု ကြ်န္မ သံသယ ျဖစ္မိသည္။

မိသားစု၀င္ အခ်င္းခ်င္း အၾကမ္းဖက္မႈေတြကေတာ့ သိပ္ကုိ အ႐ုပ္ဆုိး အက်ည္းတန္လွပါသည္။ သားျဖစ္သူက မိဘႏွစ္ပါးလုံး၏ ေနာက္ေစ့ကုိ တူျဖင့္႐ုိက္သတ္ခဲ့သည့္သတင္းမွာ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္စရာ။ အေဖရင္းကုိယ္တုိင္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ရြယ္သမီးငယ္ကုိ မေတာ္မတရားျပဳက်င့္မႈမ်ားကလည္း မၾကား၀ံ့မနာသာ။ လင္ေယာက်္ားကုိယ္တုိင္ မိမိဇနီးသည္အား အျခားေယာက်္ားမ်ားႏွင့္အိပ္ရန္ အတင္းအၾကပ္ ေစခုိင္းခံရေသာ ကေလးသုံးေယာက္မိခင္၏ ရင္ဖြင့္အကူအညီေတာင္းခံသံ။ အဖြား၊ အေဒၚႏွင့္ ဦးေလးတုိ႔က ဗီ႐ုိထဲ ေသာ့ခတ္ထည့္ၿပီး ဒဏ္ေပးရာမွ အသက္ဆုံးပါး ရရွာေသာ ဆယ္ေက်ာ္သက္မိန္းကေလး။

ကမာၻတစ္၀ွမ္း အျပစ္မရွိဘဲ ႏွိပ္စက္သတ္ျဖတ္ခံၾကရေသာ ကေလးငယ္ေတြကလည္း အေျမာက္အျမား။ တေလာက သတင္းႀကီးခဲ့သည့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဟသၤာတၿမိဳ႕မွာ လူမဆန္စြာ ညွင္းပန္းအႏွိပ္စက္ခံရေသာ ေမာင္ထိပ္ကြက္။ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕က ပန္းၿခံတစ္ခုမွာ လမ္းေပ်ာက္သြား၍ အိမ္ျပန္ပုိ႔ေပးရန္ အကူအညီေတာင္းရာမွ အိမ္ျပန္ပုိ႔ေပးသူက လိမ္လည္ေခၚေဆာင္သတ္ျဖတ္ၿပီး ခႏၶာကုိယ္အပုိင္းပုိင္း ခုတ္ျဖတ္ခံရေသာ ကံဆုိးလွသည့္ ၇ႏွစ္အရြယ္ အျပစ္မဲ့ ကေလးငယ္။ ဒါေတြက လတ္တေလာ ကြ်န္မေခါင္းထဲမွာ ရွိေနေသာ၊ သိပ္မၾကာခင္ကမွ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ အၾကမ္းဖက္မႈ အနည္းအက်ဥ္းမွ်သာျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံစီမွာ ျဖစ္ပြားေနေသာ အၾကမ္းဖက္မႈႏႈန္း အေရအတြက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိေနပါသလဲဟု ကြ်န္မ စိတ္ပူပန္စြာ ေတြးေတာမိသည္။

ကြ်န္မ ယခုေရာက္ရွိ ေနထုိင္လ်က္ရွိေသာ လုံၿခဳံေဘးကင္း၊ အၾကမ္းဖက္မႈနည္းပါးသည့္ ၿမိဳ႕ႏုိင္ငံေလးမွာေတာင္ လြန္ခဲ့ေသာ လအနည္းငယ္က သီတင္းခုနစ္ပတ္အတြင္း အေလာင္း ၇ေလာင္း ဆက္တုိက္ေတြ႔ရွိခဲ့ရသည့္ သတင္းၾကားေတာ့ အံ့ၾသမိခဲ့သည္။ အင္းေလ… အရာရာကုိ ယခင္ ဆယ္ႏွစ္ကအတုိင္း အၿမဲႏႈိင္းယွဥ္ တြက္ဆေနလုိ႔ေတာ့ ဘယ္ရႏုိင္ပါ့မလဲ။ ေျပာင္းလဲျဖစ္တည္မႈေတြက အမ်ားႀကီးရွိေနၿပီပဲ၊ ရာဇ၀တ္မႈေတြလည္း အထုိက္အေလ်ာက္ေတာ့ မ်ားလာႏုိင္တာပဲဟု… ကြ်န္မစိတ္ကုိ ျပန္ႏွစ္သိမ့္ရသည္။ ခုခ်ိန္ထိေတာ့ မိန္းကေလးမ်ားအတြက္ လုံၿခဳံအႏၲရာယ္ကင္းသည့္ ႏုိင္ငံတစ္ခုမွာ ေရာက္ရွိေနျခင္းက ကြ်န္မကုိယ္တုိင္ အတြက္သာမက ရပ္ေ၀းရွိ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားအေနႏွင့္လည္း စိတ္သက္သာရာ ရေစပါသည္။

ကမာၻအရပ္ရပ္မွာ ျဖစ္ပြားေနေသာ အၾကမ္းဖက္မႈ သတင္းေတြၾကားရ၊ ဖတ္ရသည့္အခါ ကြ်န္မ၏အာ႐ုံေတြ အေနာက္တစ္ႏုိင္ငံက ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕ဆီ ေရာက္သြားတတ္သည္။ အဲဒီၿမိဳ႕မွာ ကြ်န္မခ်စ္ခင္ေလးစားရေသာ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရွိသည္။ သူ တစ္ခါက ကြ်န္မကုိ ေျပာျပဖူးတာ သြားသတိရသည္။ သူတုိ႔ ကေလးရသည့္အခါ ယခုေနထုိင္ေသာၿမိဳ႕ထက္ ပုိၿပီးေဘးကင္း၊ ရာဇ၀တ္မႈနည္းပါးေသာ ၿမိဳ႕ေတာ္ကုိ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္ၾကမည္တဲ့။ သုိ႔ေသာ္…အခုခ်ိန္ထိ သူတုိ႔မိသားစု မေျပာင္းေရႊ႕ျဖစ္ေသး။ သမီးရင္ေသြး တစ္ေယာက္ကေန ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ ဒီသမီးေတြ အရြယ္ေရာက္သည့္တုိင္ သူတုိ႔အဲဒီၿမိဳ႕မွာပဲ ဆက္လက္ေနထုိင္ၾကဦးမလား…။ ဒါကုိေတာ့ ကာယကံရွင္ မိသားစုကုိယ္တုိင္သာ သိရွိဆုံးျဖတ္ႏုိင္သည္ေလ။ ကြ်န္မအေနႏွင့္ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ အႀကံျပဳစရာလည္းမလုိ။

သုိ႔ေသာ္… ထုိၿမိဳ႕တြင္ ျဖစ္ပ်က္သြားေသာ အၾကမ္းဖက္မႈ သတင္းတစ္ခုတေလကုိ ၾကားမိတုိင္း စုိးရိမ္ပူပန္တတ္ေသာ ကြ်န္မ၏ စိတ္အစဥ္သည္ သူ၏သမီးေလးႏွစ္ေယာက္ဆီသုိ႔ ေရာက္ရွိသြားတတ္ေၾကာင္း ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ အံ့ၾသ႐ုိးသားစြာ ၀န္ခံမိေသာ္လည္း သူ႔ကုိေတာ့ ဘယ္ေသာအခါမွ ေျပာျပျဖစ္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။

ဇြန္မုိးစက္

ေ၀ဟင္ေပၚက အမွတ္တရမ်ား - ၂

Posted by ဇြန္မိုးစက္ | Posted on Thursday, July 14, 2011

Category: Memoirs , Travel

အမ္စတာဒမ္က စကီးဖူးလ္ေလဆိပ္မွာ သုံးနာရီၾကာ တစ္ေထာက္နားၿပီးမွ ကာဒစ္ဖ္သြားမယ့္ ေလယာဥ္အေသးကုိ ေျပာင္းစီးၾကရပါတယ္။ ဟုိဘက္ဒီဘက္ႏွစ္ခုံစီနဲ႔ တစ္တန္းမွာ ေလးေယာက္သာ စီးနင္းလုိက္ပါခြင့္ရတဲ့ ေလယာဥ္ငယ္ေလးက လူ၅၀ေလာက္ပဲ ဆံ့ပါတယ္။ ေလယာဥ္ငယ္ေပၚမွာ ဇြန္တုိ႔လုိ ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ က်န္တဲ့ခရီးသည္အမ်ားစုက ဥေရာပတုိင္းသားအမ်ိဳးသားေတြပါ။ အားလုံးက အေရးတႀကီး အစည္းအေ၀း သြားတက္မယ့္ပုံစံနဲ႔ က်က်နန၀တ္ဆင္ၿပီး နက္ခ္တုိင္နဲ႔ ဆုေက့ခ်္ေတြ ကုိယ္စီဆြဲလုိ႔။ အခ်ိန္ကလည္း မနက္ပုိင္းဆုိေတာ့ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ သြားၾကတဲ့ပုံေတြပါပဲ။

ဒီတစ္ခါ စီးရတဲ့ခရီးက သိပ္မၾကာလုိက္ပါဘူး၊ မိနစ္ ၄၀၊ ၄၅ မိနစ္သာသာပါ။ ေလယာဥ္မယ္ေတြက အေရးေပၚ အသက္ကယ္အေျခအေနက်ရင္ ဘာေတြဘယ္လုိ လုပ္ရမယ္ဆုိတာကုိ ဘာသာစကားသုံးေလးမ်ိဳးနဲ႔ ပါးစပ္ကေျပာၿပီး လက္ကလုပ္ျပသြားတာ မနည္းလုိက္နားေထာင္ ၾကည့္ယူရပါတယ္။ အဂၤလိပ္၊ ဒတ္ခ်္၊ ဂ်ာမန္နဲ႔ ျပင္သစ္လုိေတြ ေျပာသြားတယ္လုိ႔ ထင္တာပါပဲ။ ေဖ်ာ္ရည္နဲ႔ သူတုိ႔ေဒသထြက္ ႐ုိးရာမုန္႔အခ်ိဳေလးေတြကုိ ဗန္းေလးထဲထည့္ၿပီး လုိက္ေ၀ပါတယ္။ ဗန္းေလးေရွ႕နားခ်ၿပီး ကုိယ္ႀကိဳက္တာေရြးယူေပါ့။ မုန္႔က ႏွစ္မ်ိဳး၊ သုံးမ်ိဳးပါတယ္။ ဇြန္က ဟုိဟာေလးလည္း စားၾကည့္ခ်င္၊ ဒီဟာေလးလည္း စားၾကည့္ခ်င္နဲ႔ ဘာေရြးရမွန္း မသိဘူး။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေကာင္းမယ္ထင္တာေလး ေရြးယူလုိက္တယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ အျပန္က်ရင္ အခုတစ္ေခါက္ မေရြးလုိက္တဲ့မုန္႔ကုိ ေရြးၿပီးစားမယ္လုိ႔ ေတးမွတ္ထားလုိက္တယ္။

ၿဗိတိန္ကြ်န္းမႀကီးအေပၚ ေလယာဥ္ျဖတ္ပ်ံေနၿပီလုိ႔ သိတဲ့အခုိက္မွာ ရင္ေတြတလွပ္လွပ္ခုန္လာတယ္။ ကုိယ္သိပ္ေရာက္ဖူးခ်င္တဲ့၊ စာထဲမွာလည္း သင္ခဲ့ရတဲ့ ၿဗိတိန္ကြ်န္းႏုိင္ငံကုိ ေရာက္ရေတာ့မွာပါလားဆုိတဲ့အသိနဲ႔ ေလယာဥ္ျပတင္းေပါက္ကေန ေအာက္ကုိငု႔ံၾကည့္ေနမိတယ္။ ေ၀လျပည္နယ္ေရာက္ၿပီး ေလယာဥ္ဆင္းခါနီးမွာ ေအမီနဲ႔ဆူရီရာက တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ျငင္းခုန္ေနၾကတယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းေအာက္မွာ ေတြ႔ရတဲ့ အေကာင္ေသးေသးေလးေတြကုိ တစ္ေယာက္က ျမင္း၊ တစ္ေယာက္က သုိးဆုိၿပီးေတာ့။ ဇြန္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လုိက္တယ္။ အေကာင္ေလးေတြက အျဖဴေရာင္ေလးေတြပါ… ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္ၿပီး ျမင္းျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလဲ။ ဒါနဲ႔ ဇြန္လည္း သုိးျဖစ္ေၾကာင္း တကယ္သိသလုိလုိနဲ႔ ေအမီ့ဘက္က ၀င္ေထာက္တယ္။

အမွန္ေတာ့ မွန္းၾကည့္ၿပီး ကုိယ္ေလ့လာထားသမွ် ဗဟုသုတနဲ႔ ေပါင္းစပ္ၿပီးေျပာလုိက္တာ တကယ္လည္း အဲဒါသုိးေတြ ျဖစ္ေနေၾကာင္း ေက်ာင္းကလာႀကိဳတဲ့ကားေပၚမွာ လမ္းညႊန္အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ေ၀လျပည္နယ္အေၾကာင္း အက်ဥ္းခ်ဳံးေျပာျပတဲ့အခါ သိလုိက္ရတယ္။ ေ၀လျပည္မွာ လူဦးေရထက္ သုိးေကာင္ေရ ပုိမ်ားေၾကာင္း ေဘးကျဖတ္သြားတဲ့ လယ္ကြင္းက်ယ္ေတြမွာ အုပ္လုိက္က်က္စားေနတဲ့ သုိးေတြကုိ လက္ညႈိးညႊန္ၿပီး ေျပာျပသြားတယ္။ ဇြန္နဲ႔ေအမီလည္း တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး ၿပဳံးလုိက္ၾကတယ္။ ေႏြဦးကာလမုိ႔ အျဖဴအ၀ါအေလ့က်ပန္းေလးေတြ ေရာေႏွာေပါက္ေရာက္ေနတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြကုိ ၾကည့္ရတာ သိပ္ကုိၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းခဲ့တာပါလား...။ တကယ္မေမ့ႏုိင္တဲ့ အမွတ္တရ တစ္လခရီးပါပဲ။

အျပန္က်ေတာ့ ကာဒစ္ဖ္ကေန အမ္စတာဒမ္ကုိ တစ္ေခါက္ျပန္စီးၾကရတယ္။ အဲဒီ့မွာ အလာတုန္းက အျပန္မွာ မစားလုိက္ရတဲ့ ေနာက္မုန္႔တစ္မ်ိဳးကုိ ေရြးစားမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးထားတဲ့ ဇြန္တစ္ေယာက္ ေလယာဥ္မယ္ မုန္႔ဗန္းလာခ်မယ့္ အခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ေနတာေပါ့။ ေၾသာ္…. အေတာ္အေတြးေခါင္လုိက္တဲ့ ကုိယ္ပါလားဆုိတာ မုန္႔ဗန္းျမင္မွပဲ သိေတာ့တယ္။ ဒီတစ္ခါ သူတုိ႔ေကြ်းတာ ေနာက္ထပ္အမ်ိဳးအစားမတူတဲ့ မုန္႔ေတြျဖစ္ေနပါေရာလား။ အသြားတုန္းက မစားၾကည့္လုိက္ရတဲ့ မုန္႔အတြက္ပဲ ႏွေျမာမိသလုိလုိ ျဖစ္သြားေသးတာ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အဲလုိမျဖစ္ခံဘူးဆုိၿပီး မုန္႔ႏွစ္မ်ိဳးစလုံး ယူခဲ့လုိက္တာေပါ့။ ဘာရမလဲ…ဟြန္း။

အမ္စတာဒမ္ေရာက္ေတာ့ ငါးနာရီၾကာ transit ၀င္ၿပီးမွ ေလယာဥ္ထပ္စီးရပါတယ္။ ဒီတစ္ခါ ကုိယ္ထုိင္တဲ့ထုိင္ခုံနား အေဆာ့သန္တဲ့ ကေလးေတြမ်ား ပါလာဦးမလားလုိ႔ အနည္းငယ္ပူပန္စိတ္ ရွိခဲ့ၾကေပမယ့္ အလယ္တန္းမွာ ပါလာတဲ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္က သိပ္မဂ်ီလုိ႔ ကံေကာင္းသြားပါတယ္။ ဇြန္႔ေရွ႕တည့္တည့္မွာထုိင္တဲ့ လူျဖဴတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေလယာဥ္ထုိင္ခုံေအာက္မွာထားတဲ့ သူ႔ေက်ာပုိးအိတ္ထဲကေန စူပါဟီး႐ုိး႐ုပ္ျပစာအုပ္ေတြ တစ္အုပ္ၿပီးတစ္အုပ္ ထုတ္ထုတ္ၿပီးဖတ္တာ တစ္လမ္းလုံးပါပဲ။ အသြားတုန္းကလုိ ေလယာဥ္ေမာင္ေခ်ာေခ်ာေလးမ်ား ပါလာမလား ေစာင့္ၾကည့္ေပမယ့္ မေတြ႔ရပါဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ အမ္စတာဒမ္-စကၤာပူ ေ၀ဟင္ခရီးဟာ အမွတ္တရမ်ားစြာနဲ႔ ၿပီးဆုံးခဲ့ပါတယ္။

(၄)

ေနာက္ႏွစ္လအၾကာမွာ ၿဗိတိသွ်ေလေၾကာင္းလုိင္းနဲ႔ ဇြန္တစ္ေယာက္ လန္ဒန္ဟီးသ႐ုိးေလဆိပ္ကုိ ၁၃နာရီၾကာစီးၿပီး တစ္ေယာက္တည္း သြားရပါတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚမတက္ခင္ နားေနခန္းမွာကတည္းက ကုိယ္နဲ႔အတူစီးမယ့္ ခရီးသြားေတြကုိ ဟုိဟုိဒီဒီ လုိက္အကဲခတ္ၾကည့္မိေတာ့ အဂၤလိပ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အမ်ိဳးသမီး တ႐ုတ္မေလးတစ္ေယာက္ကလြဲလုိ႔ က်န္တဲ့ခရီးသည္ေတြအားလုံး အေနာက္တုိင္းသားေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဇြန္႔စိတ္ထဲ အားငယ္သလုိလုိေတာင္ ျဖစ္မိပါတယ္။ ေနရာက်ေတာ့လည္း ေနာက္ဆုံးနားက ႏွစ္ေယာက္ခုံမွာ။ အတြင္းဘက္မွာထုိင္တဲ့ အဂၤလိပ္မေလးက အသက္သိပ္မႀကီးေသးေပမယ့္ အေတာ္ေလး၀ၿပီး ထြားက်ိဳင္းပါတယ္။ ေလယာဥ္မယ္ေတြက အာရွေလေၾကာင္းလုိင္းကလုိ ငယ္ငယ္သြယ္သြယ္ေလးေတြ မဟုတ္ဘဲ အသက္္ႀကီးႀကီး ၀၀ဖုိင့္ဖုိင့္ေတြ ျဖစ္ေနတာကုိ အံ့ၾသစြာနဲ႔ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေလယာဥ္ေမာင္ကလည္း ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ေပမယ့္ အသက္ေတာ့ မငယ္ပါဘူး။ မ်က္ႏွာထားကလည္း တည္လုိက္တာမွ သူ႔လုပ္စာ စားေနရတဲ့အတုိင္း။ ဒတ္ခ်္အဲလုိင္းက ေလယာဥ္ေမာင္နဲ႔မ်ားကြာပါ့လုိ႔ စိတ္ထဲမွာပဲႀကိတ္ၿပီး ေ၀ဖန္လုိက္ပါတယ္။

ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ ဇြန္တုိ႔ေလယာဥ္ေနာက္ပုိင္းကုိ serve လုပ္တဲ့ ေလယာဥ္မယ္ေလးက မ်က္ႏွာခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ တ႐ုတ္မေလး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေလယာဥ္အဆင္းအတက္ အေရးေပၚအေျခအေနမ်ားအတြက္ အဂၤလိပ္၊ တ႐ုတ္ဘာသာစကား ႏွစ္မ်ိဳးနဲ႔ ေျပာျပေပးတာၾကားရမွ ၿဗိတိသွ်ေလေၾကာင္းလုိင္းမွာ တ႐ုတ္ေလယာဥ္မယ္ လုိက္ပါစီးနင္းရျခင္း အေၾကာင္းကုိ သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ အစားအေသာက္ခ်င္း ယွဥ္ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ဒတ္ခ်္အဲလုိင္းက သာတာပါပဲ။ ကုိယ္စားေနက်မဟုတ္တဲ့ အရြက္သုပ္ဆဲလတ္ေတြ ဘာေတြက်ေတာ့ ေဘးက အဂၤလိပ္မေလးက ဘယ္အထုပ္ကုိေဖာက္ၿပီး ဘယ္လုိထည့္ ဘယ္လုိနယ္သလဲဆုိတာ မသိမသာၾကည့္လုိက္ၿပီး သူစားတဲ့အတုိင္းပဲ လုိက္စားလုိက္တယ္။

လမ္းသြားရင္ ေရငတ္တတ္တဲ့ဇြန္က သြားေလရာ ေရဗူးသယ္ပါတယ္။ (အဲဒီအခ်ိန္က ေလယာဥ္ေပၚ ေရဗူးသယ္ခြင့္ ရပါေသးတယ္) တစ္ညလုံးအိပ္ၿပီးလိုက္လာတဲ့ဇြန္ ေလယာဥ္မဆင္းခင္ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္အလုိမွာ ေရဆာလာပါတယ္။ ပါလာတဲ့ေရဗူးက ေရလည္း ကုန္သြားၿပီမုိ႔ ေလယာဥ္မယ္ေလးကုိ ေရေတာင္းပါတယ္။ ေလယာဥ္မယ္ေလးက ဟုတ္ကဲ့လုိ႔ေျပာၿပီး ေပၚမလာခဲ့ပါဘူး။ ႏႈတ္ခမ္းေတြေျခာက္ေနၿပီး ေရအလြန္ငတ္ေနတဲ့ ဇြန္တစ္ေယာက္ ေရဆာတဲ့ဒဏ္ကုိ ႀကိတ္မွိတ္သည္းခံၿပီး... ေလဆိပ္ေရာက္မွပဲ ေသာက္ေတာ့မယ္လုိ႔ စိတ္တင္းလုိက္ပါတယ္။ ေရဆာဆာနဲ႔ ေလယာဥ္ကုိ ျမန္ျမန္ဆင္းေစခ်င္ပါၿပီ။ ေလယာဥ္ဘီးခ်ၿပီး ေျပးလမ္းေပၚ
ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္နဲနဲသက္သာရာ ရသြားပါတယ္။ ေရေသာက္ရေတာ့မယ္ေလ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေလယာဥ္မယ္ေလးက ေစာေစာက ေရမွာထားတာ မင္းမဟုတ္လား၊ ေဆာရီးေနာ္လုိ႔ ေတာင္းပန္ၿပီး ေရတစ္ခြက္လာေပးပါတယ္။ ေလယာဥ္မဆင္းခင္ မေမ့မေလ်ာ့နဲ႔ ေရလာေပးတဲ့သူ႔ကုိ ေက်းဇူးတင္ၿပီး ဆာဆာနဲ႔ ေသာက္လုိက္ပါတယ္။ တကယ္လုိ႔မ်ား ေလယာဥ္မယ္ေလးသာ ေရယူေပးဖုိ႔ ေမ့ေလ်ာ့သြားရင္ ဒီအဲလုိင္းကုိ ေနာက္ထပ္စီးခ်င္စိတ္ ရွိပါဦးမလားလုိ႔ သံသယျဖစ္မိပါတယ္။

(၅)

ေနာက္ ၂ႏွစ္အၾကာမွာ လန္ဒန္ဟီးသ႐ုိးကေန စကၤာပူခ်န္ဂီ၊ အဲ့ဒီကေနမွ ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာေလဆိပ္ကုိ စကၤာပူေလေၾကာင္းလုိင္းနဲ႔ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါ အိမ္ျပန္ေတာ့ သူနဲ႔အတူ ႏွစ္ေယာက္ပါ။ အဲဒီ့တစ္ေခါက္ပဲ ဇြန္နဲ႔သူ ႏွစ္ေယာက္အတူ ေလယာဥ္စီးၿပီး ခရီးသြားဖူးလုိက္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ေလဆိပ္ေရာက္ရင္ျပဖုိ႔ အေရးႀကီး စာရြက္စာတမ္းေတြထည့္ထားတဲ့ဖုိင္ဟာ ဘတ္ေဂခ်္႕လုပ္တဲ့အထဲပါသြားလုိ႔ ဇြန္သူ႔ကုိစိတ္ဆုိးၿပီး ေလယာဥ္ေပၚမွာ စကားလုံး၀မေျပာခဲ့ပါဘူး။ ကုိယ့္မ်က္ႏွာေရွ႕တည့္တည့္က တီဗီြမ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာပဲ အာ႐ုံစုိက္ထားပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က ျပတဲ့႐ုပ္ရွင္ကားေတြက နာမည္ႀကီးကားေကာင္းေတြျဖစ္ေနေတာ့ ဟုိကားလည္းၾကည့္ခ်င္၊ ဒီကားလည္းၾကည့္ခ်င္နဲ႔၊ ကုိရီးယား၊ ဂ်ပန္လုိင္းေတြလည္းပါေနေတာ့ ခ်န္နယ္ေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုေျပာင္းၿပီး ၀င္ၾကည့္ပါတယ္။ တစ္လမ္းလုံး ဟုိလုိင္းေျပာင္းၾကည့္လုိက္၊ ဒီလုိင္းေျပာင္းၾကည့္လုိက္နဲ႔ ေနာက္ဆုံး ဘယ္ကားမွ မိမိရရ မၾကည့္ျဖစ္လုိက္ပါဘူး။ သူကေတာ့ ‘Troy’ တစ္ကားနဲ႔ ဟယ္ရီေပၚတာၾကည့္လုိက္တယ္လုိ႔ ေနာက္မွျပန္ေျပာျပပါတယ္။ ဇြန္ေလယာဥ္စီးတဲ့အခ်ိန္တုိင္း ဟယ္ရီေပၚတာ တစ္ကားကားျပတာနဲ႔ ႀကဳံတတ္တာကုိ သတိျပဳမိပါတယ္။ သူနဲ႔ႏွစ္ေယာက္အတူသြားခဲ့တဲ့ တစ္ခုေသာ ေ၀ဟင္ခရီးက ဇြန္႔အတြက္ေတာ့ အမွတ္တရပါပဲ။

(၆)

ေနာက္ပုိင္းမွာ စကၤာပူ၊ ရန္ကုန္ကုိ ဂ်က္စတား၊ ဆခ္အဲတုိ႔နဲ႔ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္စီးျဖစ္ေပမယ့္ ေထြေထြထူးထူး အမွတ္ရစရာ သိပ္မရွိခဲ့ပါဘူး။ တစ္ခါက ဂ်က္စတားမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္လုိက္ပါလာတဲ့ ကရင္လူမ်ိဳး ျမန္မာေလယာဥ္ေမာင္ ေခ်ာေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ကုိ သတိျပဳမိတယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။

၂၀၀၇ စက္တင္ဘာမွာ staff retreat အေနနဲ႔ မကာအုိကုိ တုိင္းဂါးအဲေ၀းနဲ႔ သြားရပါတယ္။ ဘတ္ဂ်တ္အဲလုိင္း ျဖစ္ေလေတာ့ ၄နာရီနီးပါးခရီးမွာ အသြားမွာ ေရတစ္ဗူး၊ အျပန္မွာ ေရတစ္ဗူးနဲ႔ ဘာဂါတစ္လုံးကုိ အျပင္ေစ်းထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာေပးၿပီး ၀ယ္စားလုိက္ရေတာ့ အင့္ကနဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ေျပာေတာ့ ဘတ္ဂ်တ္အဲလုိင္းတဲ့… ႀကီးလုိက္တဲ့ေစ်း။ လက္စသပ္ေတာ့ ဘတ္ဂ်တ္အဲလုိင္းဆုိတာ အစာမေကြ်း၊ ေရမေပးဘဲ လုိက္ပါစီးနင္းရတဲ့ခရီးကုိးလုိ႔ သေဘာေပါက္လုိက္ပါတယ္။ ခရီးနီးရင္ စီးရတာတန္ပါတယ္။ ေလးငါးေျခာက္နာရီေလာက္ စီးရမယ့္ခရီးဆုိ ဇြန္႔လုိ မၾကာခဏ ေရဆာ၊ ဗုိက္ဆာတတ္တဲ့သူအဖုိ႔ သိပ္မကုိက္ပါဘူး။

(၇)

ၿပီးခဲ့တဲ့မတ္လက သူငယ္ခ်င္းသုံးေယာက္နဲ႔အတူ အလွဴကိစၥအတြက္ ျမန္မာျပည္ကုိ Silk Air ေလေၾကာင္းလုိင္းနဲ႔ အတူတူ ျပန္ျဖစ္ခဲ့ၾကတာလည္း အမွတ္တရ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေလးေယာက္ျဖစ္ေနေတာ့ check-in အ၀င္မွာ ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲစီ ထုိင္ခုံေပးဖုိ႔ ေျပာလုိက္တာ ဟုိဘက္ဒီဘက္ emergency exit ႏွစ္ဖက္ရဲ႕ေရွ႕တည့္တည့္ထုိင္ခုံမွာ က်သြားလုိ႔ ေလးေယာက္သား တစ္လမ္းလုံး မတ္မတ္ႀကီးစီးၿပီး လုိက္ပါခဲ့ရပါတယ္။ အရင္က တစ္ခါမွ emergency exit seat မွာ မထုိင္ဖူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲစီ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ လုိက္ပါခဲ့ၾကတာမုိ႔ သုံးနာရီနီးပါး ခရီးစဥ္က အကုန္ျမန္သြားပါတယ္။ တစ္ေယာက္ထဲသာဆုိ ေနရာက်ယ္ေပမယ့္ သက္ေတာင့္သက္သာမရွိတဲ့ ခုံမတ္မတ္မွာ စကားေျပာေဖာ္မရွိဘဲ စီးရမွာ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔စရာ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ ထင္မိပါတယ္။ အျပန္ခရီးမွာ ေအးေအးလူလူ ေနာက္မွီခ်ၿပီး စီးရေတာ့မယ္ထင္တာ…. တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ အေရးေပၚထြက္ေပါက္နားက ခုံမွာပဲ ရျပန္ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါလည္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ စကားတေျပာေျပာ လုိက္ပါသြားတာမုိ႔ ခံသာသြားပါတယ္။ အရင္းႏီွးဆုံးသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေလယာဥ္အတူတူ စီးခြင့္ရတာေၾကာင့္ေရာ၊ အသြားေရာအျပန္ပါ အေရးေပၚ ထြက္ေပါက္ကပ္လ်က္ ထုိင္ခုံမွာက်တာေၾကာင့္ေရာ ဇြန္ႀကဳံဖူးသမွ် စကၤာပူ-ရန္ကုန္ ေ၀ဟင္ခရီးစဥ္ေတြထဲမွာ ၂၀၁၁ မတ္လခရီးက တကယ့္ကုိ အမွတ္တရျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဇြန္က ခရီးသြားရတာ၊ ေလယာဥ္စီးရတာေတြ ႀကိဳက္ပါတယ္။ ခရီးသြားတဲ့ အခုိက္အတန္႔မွာ ေတြ႔ရတဲ့ စ႐ုိက္ကုိယ္စီနဲ႔လူေတြ၊ ေလေၾကာင္းလုိင္းေတြရဲ႕ ၀န္ေဆာင္မႈေပးပုံေတြကုိ စိတ္၀င္စားပါတယ္။ အခုခ်ိန္ထိ ဇြန္စီးဖူးသမွ် ေလေၾကာင္းလုိင္းထဲမွာ ေတာ္၀င္ဒတ္ခ်္ေလေၾကာင္းလုိင္း (KLM–Royal Dutch Airlines) ကုိ သေဘာအက်ဆုံးပါပဲ။ အစားအေသာက္၊ ၀န္ေဆာင္မႈ အားလုံးေကာင္းပါတယ္။ ၂၀၀၄ခုႏွစ္ ေမလမွာ ျပင္သစ္ေလေၾကာင္းလုိင္းနဲ႔ အက်ိဳးတူ ပူေပါင္းပ်ံသန္းၿပီးတဲ့ေနာက္ Air France–KLM ရယ္လုိ႔လည္း ေခၚတြင္ပါတယ္။

ေလယာဥ္အၾကာႀကီးစီးရတဲ့ ခရီးရွည္ေတြ မသြားျဖစ္တာ ၾကာပါၿပီ။ ေနာက္တစ္ခါ ေ၀ဟင္ခရီးရွည္ သြားခြင့္ႀကဳံတဲ့အခါ၊ အမွတ္တရေလးေတြ ႀကဳံႀကိဳက္တဲ့အခါ ခုလုိပဲ စာစုေလးအျဖစ္ ခ်ေရးမိဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။

ဇြန္မုိးစက္