Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Friday, September 19, 2014
Category:
Poem
Someone Special…
Someone who you can talk to,
Someone who you can look up to.
Someone who you can count on,
Someone who you can lean on.
Someone who you can give a hug,
Someone who you can stay in touch.
Someone Special…
Someone who can give you the wings,
Someone who can make alive your dreams.
Someone who can make you smile,
Someone who can make you cry sometimes.
Someone who can sooth your sadness and pain,
And Someone who can hurt you like a strain.
Someone Special…
Someone who can make you jealous at a time,
Someone who can make you get mad like a wild.
Still…
Someone who you expect to offer a wedding speech,
Someone you always wish to have a good relationship with.
Though…
Someone who you don’t want to remember as special memoirs,
But Someone who will live in your memory for always and ever.
Zun Moe Sett
19-9-2014
1:30PM
Dedicated to Someone’s Someone Special.
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Friday, March 22, 2013
Category:
Poem
မင္းနဲ႔ငါ
အစမရွိ၊ အဆုံးလည္းမသိ
ဘယ္၊ညာ တူယွဥ္ကာတြဲ
ခရီးဆုံးအထိေတာ့ အၿမဲရွိတယ္။
ေကြ႔ေကာက္ ရစ္ထပ္ျခင္းမဲ့
ဆုံမွတ္ေတြ လြဲေနခဲ့လည္း
အေျဖာင့္အတုိင္းပဲ ေရွ႕ဆက္
ဆုံဆည္းခြင့္ မႀကဳံေလတဲ့
မ်ဥ္းၿပိဳင္ ႏွစ္စင္း...။
ဇြန္မုိးစက္
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Tuesday, March 12, 2013
Category:
I Miss You
,
Poem
It’s been six years since you’re gone,
I’m still here and missing you long.
Days by days and months are gone,
I wish that I could see you a few more.
Believe in Karma for what had happened,
Though I confront myself to cool down often.
I miss the times we spent together,
Never had a thought you would go this far.
I manage to survive the days without you,
Stronger than ever before that I used to.
Time flies fast and things change much,
Still a sore in my heart does not heal yet.
Hope the pain will be faded away and gone one day,
Do come to my dreams where we could see each other
again.
And may you share the merits I have done along the way.
Honey
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Monday, June 18, 2012
Category:
Birthday
,
Poem
,
Wishes
အေမႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္…။
တစ္ေယာက္က
ေခ်ာေမာပိန္သြယ္ ျမန္မာဆန္ၿပီး တစ္ေယာက္က ေတာက္ပထက္ျမက္တဲ့ မ်က္လုံးေတြ ပုိင္ဆုိင္တယ္္။
တစ္ေယာက္က
မိခင္ဇနီးအိမ္ရွင္မေကာင္း ပီသခဲ့ၿပီး တစ္ေယာက္က လူဦးေရ ၅၉သန္းရွိတဲ့ ႏုိင္ငံအတြက္
ယုံၾကည္အားကုိးရာ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က
မုိင္ေထာင္ခ်ီေ၀းတဲ့ အေနာက္အရပ္မွာ က်န္ေနခဲ့တဲ့ မိသားစုအတြက္ ပူပင္ေသာကရွိခဲ့ေပမယ့္ တစ္ေယာက္က
သူယုံၾကည္ရာပန္းတုိင္အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းရဲရင့္စြာ၊ တစ္ကုိယ္တည္း အထီးက်န္စြာ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က
သူမအေပၚ သူမတူေအာင္ နားလည္ပံ့ပုိး ခ်စ္ျမတ္ႏုိးတဲ့ ခင္ပြန္းျဖစ္သူနဲ႔သားႏွစ္ေယာက္ကုိ
သတိရလြမ္းဆြတ္ေနခဲ့ၿပီး တစ္ေယာက္က သူမခ်စ္ရတဲ့ တုိင္းသူျပည္သားလူအမ်ား စိတ္လုံၿခဳံလြတ္လပ္မႈရဖုိ႔အတြက္
စဥ္းစားေပးေနခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က
ႏုိဗယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု အပ္ႏွင္းခံရၿပီး တစ္ေယာက္က သားႏွစ္ေယာက္ကုိ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔
လက္လႊတ္ခဲ့ရတယ္။
တစ္ေယာက္က
ခင္ပြန္းျဖစ္သူရဲ႕ေနာက္ဆုံးခရီး ပုိ႔ေဆာင္ခြင့္ကုိ ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရၿပီး တစ္ေယာက္က သူ႔အသက္ရွင္သန္ေနသေရြ႕ တုိင္းျပည္အေရးသာ ဦးစားေပးေရြးခ်ယ္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က
ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ခဲ့ၿပီး တစ္ေယာက္က နာရီလက္တံေတြ ေရြ႕လ်ား ေခၚေဆာင္ရာေနာက္ကုိ
လုိက္ပါလာခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က
သားငယ္ကုိေပြ႔ဖက္ ပီတိအၿပဳံးနဲ႔ ဆီးႀကိဳခဲ့ၿပီး တစ္ေယာက္က မျမင္တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ သားႀကီးအေၾကာင္း
ေမွ်ာ္လင့္နားစြင့္ေနခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က
အသက္ရလာၿပီး ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြရွိလာေပမယ့္ တစ္ေယာက္က ခရီးေတြသြားၿပီး ႏုိင္ငံတကာစင္ျမင့္ေပၚမွာ
မိန္႔ခြန္းေတြ ေျပာေနခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က
သားေျမးေတြနဲ႔ အတူေနၿပီး အနားယူခ်င္ေပမယ့္ တစ္ေယာက္က အနားမေနဘဲ ႏုိင္ငံနဲ႔လူမ်ိဳးအတြက္
စြမ္းသမွ် လုပ္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ ခြန္အားေတြ ေမြးေနခဲ့တယ္။
အေမႏွစ္ေယာက္လုံး ဇြန္လ ၁၉ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ၆၇ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔မဂၤလာကုိ မိသားစုနဲ႔အတူ အမွတ္တရ
က်င္းပခြင့္ရလုိ႔ ၾကည္ႏူး၀မ္းသာေနၾကတယ္။
သားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အေမ၊
ကမာၻမွာ ျမန္မာကုိ ကုိယ္စားျပဳခဲ့တဲ့အေမ… အသက္ရွည္က်န္းမာ ေဘးအႏၲရာယ္ကင္းပါေစ။
၁၉.၆.၂၀၁၂ အတြက္
ဇြန္မုိးစက္
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Tuesday, May 03, 2011
Category:
Poem
What is this life if, full of care,
We have no time to stand and stare.
No time to stand beneath the boughs,
And stare as long as sheep or cows.
No time to see, when woods we pass,
Where squirrels hide their nuts in grass.
No time to see, in broad daylight,
Streams full of stars like skies at night.
No time to turn at Beauty's glance,
And watch her feet, how they can dance.
No time to wait till her mouth can,
Enrich that smile her eyes began.
A poor life this if, full of care,
We have no time to stand and stare.
William Henry Davies
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
အားလပ္ရပ္ေတြမွာ တစ္ရက္မွ မနားအားဘဲ အလုပ္ေတြမ်ားေနတဲ့ ကုိယ္က အထက္တန္းတုန္းက သင္ခဲ့ဖူးတဲ့ Leisure ဆုိတဲ့ ကဗ်ာေလးကုိ ျပန္အမွတ္ရသြားလုိ႔ Google ကေန ျပန္ရွာၿပီး တင္ထားလုိက္တယ္။ ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ no time to surf net and chat, no time to read, blog and write ေပါ့။
ဇြန္မုိးစက္
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Monday, November 15, 2010
Category:
Poem
Across the Universe
We travelled so far
Across the land, across the sea
We flew to see each other
Across the road, across the street
We came to meet face to face
Day by day, and month by month
We fond of each other in much
Across the earth, across the ocean
We find a way to end our love
Across this planet
We step back and swept the love
Across the Universe
We try not to meet again
Till the world at its end.
ဇြန္မုိးစက္
(စိတ္ကူးထဲမွာ ႀကံစည္ေနၿပီး ဘယ္အခ်ိန္က်မွ ခ်ေရးျဖစ္မယ္မွန္း မသိတဲ့ ၀တၱဳတစ္ပုဒ္ထဲက အုိင္ဒီယာရလုိ႔ ဒီကဗ်ာေလး ခ်ေရးမိပါတယ္။ Across the Universe ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ကားတစ္ကား ရွိပါတယ္။ ဇြန္မၾကည့္ဖူးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကဗ်ာအရ ဒီစကားစုေလးပါေနတာေရာ ကုိယ္တုိင္လည္း သေဘာက်မိတာနဲ႔ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ကုိ Across the Universe လုိ႔ပဲ ေပးလုိက္ပါတယ္။)
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Friday, October 08, 2010
Category:
Poem
Happy the man whose wish and care
A few paternal acres bound,
Content to breathe his native air
In his own ground.
Whose herds with milk, whose fields with bread,
Whose flocks supply him with attire;
Whose trees in summer yield him shade,
In winter fire.
Blest who can unconcern'dly find
Hours, days, and years slide soft away
In health of body, peace of mind,
Quiet by day,
Sound sleep by night; study and ease
Together mixt, sweet recreation,
And innocence, which most does please
With meditation.
Thus let me live, unseen, unknown;
Thus unlamented let me die;
Steal from the world, and not a stone
Tell where I lie.
Alexander Pope
၅တန္းကေန ၁၀တန္းအထိ သင္ခဲ့ဖူးတဲ့ အဂၤလိပ္ကဗ်ာေတြထဲမွာ ဒီကဗ်ာေလးကုိ အႏွစ္သက္ဆုံးပါ။ ၉တန္း သုိ႔မဟုတ္ ၁၀တန္းမွာ သင္ခဲ့ဖူးတယ္။
ကဗ်ာထဲကလုိ ကုိယ့္ေျမကုိယ္ယာနဲ႔ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနခ်င္တဲ့ဆႏၵ ငယ္ငယ္ကတည္းက ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကဗ်ာဖတ္ၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာလုိ႔ သိပ္သေဘာက်ခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။
ဒီကဗ်ာေလးကုိ သတိရလုိ႔ ျပန္ရွာၿပီး ရြတ္ၾကည့္ေတာ့ အရင္ကနဲ႔ မတူတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ကုိ သတိျပဳမိတယ္။ ပထမဆုံးစာပုိဒ္ရဲ႕ တတိယနဲ႔ေနာက္ဆုံးစာေၾကာင္း ေရာက္တဲ့အခါ ရင္ထဲမွာ တစ္ခ်က္ နင့္ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ကုိယ္ပုိင္တဲ့ ေျမေပၚမွာ ေျခစုံခ်ရပ္ၿပီး ေမြးရပ္ေျမက ေလကုိ အားရပါးရ ႐ႈသြင္းႏုိင္ပါ့မလဲလုိ႔...။
စတုတၱေျမာက္စာပုိဒ္ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ေၾကာင္းကုိလည္း အခုမွ ေသခ်ာနားလည္ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ငယ္ငယ္က တရားမထုိင္ခဲ့ဖူးေတာ့ innocence နဲ႔ meditation ႏွစ္ေၾကာင္းကုိ မဆက္စပ္မိခဲ့ဘူး။ ခုဆက္စပ္မိေတာ့ တရားထုိင္ျခင္းက ရလာတဲ့ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈဟာ သိပ္ကုိ အျပစ္ကင္းစင္၊ ေက်နပ္စရာေကာင္းတာပါပဲ။
ေနာက္ဆုံးအပုိဒ္ကေတာ့ ကဗ်ာစသင္ကတည္းက ခုခ်ိန္ထိ အၿမဲအလြတ္ရေန၊ မၾကာခဏ ရြတ္ဆုိခဲ့တဲ့ စာတစ္ပုိဒ္ပါ။ ကုိယ္တုိင္လည္း ကဗ်ာထဲကလုိပဲ ဘ၀ကုိ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ထိ ႐ုိးရွင္းေအးေဆး တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႔ ေနထုိင္ ျဖတ္သန္းသြားခ်င္ပါတယ္။
ဇြန္မုိးစက္
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Saturday, September 18, 2010
Category:
Poem
I wander'd lonely as a cloud
That floats on high o'er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils;
Besides the lakes, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.
Continuous as the stars that shine
And twinkle on the Milky Way,
They stretch'd in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.
The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee;
A poet could not but be gay,
In such a jocund company:
I gazed -- and gazed -- but little thought
What wealth the show to me had brought:
For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.
William Wordsworth (1770-1850)
(အဂၤလိပ္ကဗ်ာဆရာ William Wordsworth ရဲ႕ ၁၈၀၄ ခုႏွစ္က ေရးဖြဲ႔ခဲ့တဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။ မူရင္းကဗ်ာေခါင္းစဥ္ “I Wandered Lonely as a Cloud” ထက္ “Daffodils” လုိ႔လည္း လူသိမ်ားၾကပါတယ္။ ဇြန္အမွတ္မမွားဘူးဆုိရင္ ၅တန္းတုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ကဗ်ာေလးကုိ အရမ္းႀကိဳက္တာေရာ၊ အ၀ါေရာင္ဒပ္ဖ္ဖေဒးလ္ပန္းေလးေတြကုိ ခ်စ္တာေၾကာင့္ေရာ ဘေလာ့ေပၚမွာ အမွတ္တရ တင္ထားလုိက္ပါတယ္။ ပုံကုိေတာ့ Google Image ကေန ယူထားပါတယ္)
ဇြန္မုိးစက္
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Sunday, April 11, 2010
Category:
Memoirs
,
Poem
ဘေလာ့ဂ္ဂါပီပီ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ တစ္ရက္ရက္ေရာက္ရင္ ပုိ႔စ္တစ္ပုဒ္တင္ရမယ္၊ တင္သင့္တယ္ဆုိတာ ဘယ္သူမွမတုိက္တြန္းဘဲ အလုိလုိနားလည္ေနသလုိလုိ... :D
ပုိ႔စ္အသစ္ေရးဖုိ႔ရာလည္း မေသခ်ာေတာ့...
အစ္မခ်စ္ရဲ့ အုိင္ဒီယာနဲ႔ အေၾကာင္္းတုိက္ဆုိင္စြာ စပ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာအပုိင္းအစေလး
ဒီမွာပဲ ဖတ္ၾကည့္လုိက္ေနာ္။
အားလုံး..အားလုံးပဲ ႏွစ္သစ္မွာ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။ း)
ႏွစ္သစ္ဆုမြန္ေကာင္းမ်ားစြာျဖင့္
ဇြန္မုိးစက္
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Sunday, March 14, 2010
Category:
In life
,
Poem
အဲဒ့ီေန႔
အဲဒီ့ေန႔က ...
ပစၥဳပၸန္တစ္ခု ရပ္တန္႔သြားတဲ့ေန႔
အနာဂတ္ျမစ္တစ္စင္း ေျခာက္ခမ္းသြားတဲ့ေန႔
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအေတာင္ပံတစ္စုံ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ေန႔
အဲဒီ့ေန႔က ...
ဆယ္ႏွစ္ၾကာဇာတ္လမ္း အဆုံးသတ္သြားတဲ့ေန႔
ဘ၀ႏွစ္ခု မဆုံႏုိင္ေအာင္ ေ၀းကြာသြားတဲ့ေန႔
အဲဒီ့ေန႔က ...
မုိးေတြ ရြာခဲ့တဲ့ေန႔...။
13/03/07 အတြက္
ဇြန္မုိးစက္
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Thursday, February 25, 2010
Category:
Poem
,
To my friend
တစ္ေယာက္က ျဖဴၿပီး
တစ္ေယာက္ကညဳိတယ္
တစ္ေယာက္ကသြယ္ၿပီး
တစ္ေယာက္ကျပည့္တယ္
ေမြးခ်င္းထဲမွာ အႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ့ငါနဲ႔
အငယ္ဆုံးျဖစ္လုိ႔ ခြ်ဲတတ္တဲ့နင္
စိတ္ျမန္လက္ျမန္လုပ္တတ္၊ ေလာတတ္တဲ့ငါနဲ႔
ျဖည္းျဖည္းေအးေအး ေႏွးတတ္တဲ့နင္
ည ည ေခါင္းခ်တုိင္း အိပ္မေပ်ာ္တတ္တဲ့ငါနဲ႔
မနက္ မနက္ ေစာေစာႏုိးတတ္တဲ့နင္
ျမန္မာစာကုိ မနက္ေန႔လည္ည ခုံမင္စြာ စားခ်င္တဲ့နင္နဲ႔
ဆီမ်ားတဲ့ ျမန္မာစာကုိ ေရွာင္ခ်င္တဲ့ငါ
အဝတ္ေတြ တန္းမွာျပည့္ေနရင္ ၾကည့္မရတဲ့နင္နဲ႔
ေဘစင္မွာ ပန္းကန္ေတြပုံေနရင္ မႀကိဳက္တဲ့ငါ
တစ္ခုခုျဖစ္တုိင္း ေဆးေသာက္တတ္တဲ့နင္နဲ႔
ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေဆးမေသာက္ဘဲ ေခါင္းမာတတ္တဲ့ငါ
ဒီလုိ...နင္နဲ႔ငါၾကား မတူညီတာေတြရွိသလုိွိ...
ကဗ်ာစာေပ ဝါသနာပါတာျခင္းတူ
အားေပးတဲ့ ေဘာလုံးအသင္းျခင္းတူ
(ကုိငွက္)ရဲ့ အႏုပညာကုိ ေလးစားခုံမင္တာျခင္းတူ
ေကာင္းကင္နဲ႔ၾကယ္ေတြကုိ ခ်စ္တတ္တာျခင္းတူ
မီဆုိဟင္းခ်ိဳႀကိဳက္တတ္တာျခင္းတူ
အစာအိမ္ေအာင့္တတ္တာျခင္းတူ
ေရာမျပည္ကုိ အေရာက္သြားလည္ဖုိ႔ ဆႏၵရွိတာျခင္းတူ
အရာရာကုိ သံေယာဇဥ္ႀကီး စြဲလန္းတတ္တာျခင္းတူ
တူညီတာေတြလည္း ရွိတယ္...
တစ္ေယာက္ရဲ့အခက္အခဲ တစ္လွည့္စီကူညီေျဖရွင္းၾကရင္း
ဆုိးတူေကာင္းဖက္ ခံစားခ်က္ေတြ ဖလွယ္ရင္းနဲ႔
ရြာသားေရးဖူးတဲ့ ခ႐ုခြံအခန္းေလးထဲက ဘယ္နဲ႔ညာမွာ
တူညီမႈ၊ မတူညီမႈေတြနဲ႔အတူ ေနထုိင္ၾကရင္း
ငါတုိ႔ရဲ႕ ခ်စ္ခင္မႈေတြ ၁၉ႏွစ္တုိင္ခဲ့ေပါ့။
အျဖဴေရာင္ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးတစ္မွ်င္အတြက္
ဇြန္မုိးစက္
သူငယ္ခ်င္းေရ... ဒီကဗ်ာေလး နင္ႀကိဳက္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ း)
P.S. ႏွစ္ေယာက္စလုံးအတြက္ ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ေပါ့ေပါ့နဲ႔ သြယ္တယ္ ျပည့္တယ္လုိ႔ပဲ ငါသုံးလုိက္တယ္ေနာ္။ :P
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Friday, February 12, 2010
Category:
Poem
ကုိယ့္အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းက ကုိယ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား ခံစားမိတာေတြခ်ေရးဖုိ႔ ေပးခဲ့ဖူးတဲ့စာတစ္အုပ္ရဲ့ အဖြင့္မွာ ဒီလုိေလးေရးထားတယ္။
“ဘယ္သူေရးမွန္းလည္းမသိဘူး
ကဗ်ာလုိ႔ ထင္ရေပမယ့္ ကဗ်ာနဲ႔ဲလည္း သိပ္မတူဘူး
သိပ္ႀကိဳက္တာပဲ”
...
ဟုိးအရင္က အရပ္ရွည္ရွည္ ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္နဲ႔ သူ႔ကုိ
လူေတြက ေခ်ာတယ္လုိ႔ ေျပာၾကတယ္
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ မေျပာႏုိင္ခဲ့ပါဘူး
ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ...
ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကုိ ခ်စ္ေနတာကုိး ။
ဆံပင္ေတြျဖဴ သြားေတြက်ိဳးလုိ႔ လူေတြက သူ႔ကုိ
အဖြားႀကီးျဖစ္ၿပီလုိ႔ ေျပာၾကတယ္
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ မေျပာႏုိင္ခဲ့ပါဘူး
ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့...
ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကုိ ခ်စ္ေနတာကုိး ။
...
ဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ကုိယ္လည္းသိပ္ႀကိဳက္သြားတယ္။
အဲဒီ့ကဗ်ာ(စာ)ထဲက ကြ်န္ေတာ္ဆုိတဲ့လူရဲ့ ခံစားခ်က္ကုိ အားက်အသိအမွတ္ျပဳလုိက္တယ္။ သူ႔ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လုံး သူခ်စ္ရတဲ့သူကုိ ေမတၲာစစ္ ေမတၲာမွန္နဲ႔ ခ်စ္သြားေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားတာေလးက သိပ္လွတယ္။ 'true love' လုိ႔ ေခါင္းစဥ္တပ္လုိက္ေပမယ့္ အခ်စ္စစ္ဆုိတာထက္ ေမတၲာစစ္လုိ႔ ကုိယ္ျပန္ဆုိခ်င္ပါတယ္။ ခ်စ္သူတုိင္း အျပန္အလွန္ ေမတၲာစစ္နဲ႔ ဆံပင္ေတြျဖဴ သြားေတြက်ိဳးတဲ့အထိ ေမတၲာထားႏုိင္ၾကရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလုိ႔...။
ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္
ဇြန္မုိးစက္
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Saturday, January 30, 2010
Category:
Poem
တစ္ေတာင္ေပၚ တစ္ေတာင္ဆင့္
ေတာင္အျမင့္ ပတ္ျခံရံ
တစ္ေတာင္ဆုံးျပန္ေတာ့ တစ္လုံးက်န္ျပန္ေပသမုိ႔
ဖန္ဖန္ေလ အားအင္ႏႈိးလုိ႔ရယ္
ႀကိဳးေလွ်ာက္ရျပန္
ခါတေလ တကယ္ပန္းတာေၾကာင့္
ေတာ္ပါၿပီ ဆက္မလွမ္းခ်င္ဘု
ရပ္တန္းက ရပ္မယ္ၾကံ
အမွန္ေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္မလား
စခဲ့မိဟာေပါ့
တစ္ေန႔မွာ ဆုံးရာေရာက္ပါလိမ့္
အားေလွ်ာ့ကာ ဆုတ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔
စိတ္ႏြမ္းအသာေျဖအုံး
မာလာေငြ ကန္ေရေအးရယ္ႏွင့္
ငွက္ေတးကုိ အာ႐ုံဆင္လုိ႔
မူတစ္သြင္ အားအင္သစ္လုိက္ပါ့
ခ်စ္ဖြယ့္လူသား။
(ဆဌမတန္းတုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ ခြန္အားေပးတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ မွတ္မိေနေသးလုိ႔ လက္တန္းခ်ေရးလုိက္ေပမယ့္ အပုိဒ္ခြဲနဲ႔ စာလုံးမ်ားလြဲမွားေနတာရွိရင္ ျပင္ေပးၾကပါ။ ေနာက္ၿပီး ကဗ်ာေရးသူက မင္းယုေ၀လား၊ မင္းသု၀ဏ္လား ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့လုိ႔ သိရင္ေျပာျပၾကပါအုံး။ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္။
စိတ္ဓါတ္က်တုိင္း ဒီကဗ်ာေလးရြတ္ၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အားေပးရပါတယ္။ ခုတေလာစိတ္ဓါတ္နဲနဲက်ခ်င္သလုိျဖစ္လုိ႔ ဒါေလးေရးတင္ၿပီး ကုိယ့္ဖာသာပဲ အားျပန္ေပးလုိက္တယ္။)
ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္
ဇြန္မုိးစက္
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Monday, January 11, 2010
Category:
Poem
ခံစားမႈရယ္ ဆိတ္သုဥ္း
ေမွ်ာ္လင့္္ျခင္းေတြ ပ်က္ျပဳန္းလုိ႔
ေၾသာ္...ကဗ်ာေတြ မေရးျဖစ္တာေတာင္ ၾကာခဲ့ေပါ့...။
ဇြန္မုိးစက္
