Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Friday, March 19, 2010
Category:
Miscellaneous
ကုိယ့္ကုိ ဘယ္သူမွ တဂ္မထားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခုတေလာ စာေရးခ်င္စိတ္ေပ်ာက္ေနတယ္လုိ႔ ေျပာခ်င္လုိ႔ပါ။ ရုံးကျပန္လုိ႔ အိမ္ေရာက္ရင္ စာေတြေရးမယ္ေရးမယ္ဆုိၿပီး တကယ္တမ္းအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာေတာင္ မဖြင့္ျဖစ္ဘူး။ တီဗြီၾကည့္တယ္၊ စာဖတ္တယ္၊ ဖုန္းေျပာတယ္။ ေရးခ်င္တာေတြ၊ ေရးစရာေတြ ရွိေနေပမယ့္ ဘာျဖစ္လုိ႔ ျဖစ္မွန္းမသိေအာင္ စာေရးဖုိ႔ေႏွာင့္ေႏွးေနတာ။ စာႏွစ္ပုဒ္ေလာက္ခ်ေရးျဖစ္ေပမယ့္ တစ္ပုိဒ္စႏွစ္ပုိဒ္စေရးၿပီးရင္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဆက္မေရးျဖစ္ေတာ့ ပုိ႔စ္အသစ္ေတြျဖစ္မလာဘဲ draft နဲ႔ပဲ အဆုံးသတ္သြားတယ္။
အရင္က ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္း laptop နဲ႔ယူသုံးၿပီးေရးခဲ့တာ။ တေလာက IT Show မွာ ကုိယ့္စိတ္ႀကိဳက္ စက္ကေလးတစ္လုံး၀ယ္ၿပီးကာမွ ေရးမယ္ေရးမယ္အားခဲထားသမွ် လက္ေတြ႔မွာမေရးျဖစ္တာ နည္းနည္းထူးဆန္းေန သလုိပဲ။ ဟုတ္တယ္...ခုလည္း ေရးခ်င္စိတ္သိပ္မရွိေသးဘူး။
ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္
ဇြန္မုိးစက္
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Sunday, March 14, 2010
Category:
In life
,
Poem
အဲဒ့ီေန႔
အဲဒီ့ေန႔က ...
ပစၥဳပၸန္တစ္ခု ရပ္တန္႔သြားတဲ့ေန႔
အနာဂတ္ျမစ္တစ္စင္း ေျခာက္ခမ္းသြားတဲ့ေန႔
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအေတာင္ပံတစ္စုံ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ေန႔
အဲဒီ့ေန႔က ...
ဆယ္ႏွစ္ၾကာဇာတ္လမ္း အဆုံးသတ္သြားတဲ့ေန႔
ဘ၀ႏွစ္ခု မဆုံႏုိင္ေအာင္ ေ၀းကြာသြားတဲ့ေန႔
အဲဒီ့ေန႔က ...
မုိးေတြ ရြာခဲ့တဲ့ေန႔...။
13/03/07 အတြက္
ဇြန္မုိးစက္
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Friday, March 12, 2010
Category:
I Miss You
မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီ့ေန႔က မုိးေတြရြာေနခဲ့တယ္...ေမာင္။
..........................................................................
႐ုံးဆင္းခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ပစၥည္းေတြသိမ္းၿပီး အံဆြဲထဲက အသံပိတ္ထားတဲ့ လက္ကုိင္ဖုန္းေလးကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ missed call ေတြ ေတြ႔ရသည္။ သူမ ျပန္ေခၚၾကည့္ေပမယ့္ တစ္ဘက္မွ ဖုန္းျပန္ထူးသံမၾကားရတာမုိ႔ ဆက္မေခၚေတာ့ဘဲ ဟင္လင္နဲ႔အတူ ႐ုံးကထြက္လာခဲ့သည္။ အျပင္မွာ မုိးေတြသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေနသည္။ ႐ုံးဆင္းခ်ိန္တုိင္း လူမ်ားျပည့္က်ပ္ေနေသာ ကားမွတ္တုိင္က ခုလုိ မုိးသည္းညေနခင္းမွာ ခါတုိင္းထက္ပုိလုိ႔ လူေတြအုံခဲေနသည္။ ဘတ္စ္ကားလာေတာ့ ဟယ္လင္ႏွင့္ႏွစ္ေယာက္သား အေျပးအလႊားလုတက္ရင္း ကားေနာက္ဆုံးက ခုံတန္းရွည္မွာ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ေနရာရသြားသည္။
ဒီရုံးမွာ သူမအလုပ္စ၀င္တာ ငါးပတ္မွ်သာရွိေသးသည္။ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ လူမ်ိဳးျခားေတြနဲ႔ ပထမဆုံးလုပ္ရတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္မွာ သူမ ေမွ်ာ္လင့္ထားသေလာက္ အဆင္ေျပ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ရွိမေနခဲ့။ သူတုိ႔ဓေလ့စရုိက္နဲ႔ အံ၀င္ခြင္က်မျဖစ္ေသးလုိ႔ျဖစ္မွာပါေလလုိ႔ ေျဖေတြးယင္း သက္ျပင္းေမာတစ္ခ်က္ကုိ ျဖည္းျဖည္းညင္သာ ခ်လုိက္မိသည္။ ဟယ္လင္က သူမခံစားခ်က္ကုိနားလည္သူပီပီ အားေပးတတ္သည္။ ေနာက္ႏွစ္လသုံးလေလာက္ဆုိ အဆင္ေျပ သြားမွာပါတဲ့။ ဟယ္လင္က သူမထက္ တစ္လတိတိေစာၿပီး အလုပ္၀င္သူျဖစ္၍ သူမ၏စီနီယာဟု ေျပာလွ်င္ရသည္။ စိတ္သေဘာေကာင္းၿပီး ေဖးမကူညီတတ္သူ ဟယ္လင္နဲ႔အတူ တြဲလုပ္ခြင့္ရတာကပင္ သူမကံေကာင္းသည္ဟု ဆုိႏုိင္ပါသည္။
မုိးေတြရြာေနတာေၾကာင့္ေရာ၊ ႐ုံးဆင္းခ်ိန္ျဖစ္တာေၾကာင့္ေရာေပါင္းၿပီး ကားလမ္းက ၾကပ္ေနသည္။ ေမွာင္မည္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ေအာက္က မုိးသည္းေတြၾကားထဲမွာ ကားႀကီးကားငယ္ေတြက တစ္ေရြ႔ေရြ႔သာ သြားႏုိင္သည္။ ခါတုိင္း၁၅မိနစ္စီးလွ်င္ ေရာက္ရမည့္ခရီးက အခုမိနစ္ေလးဆယ္ေလာက္ ၾကာေနသည္။ စိတ္ျမန္တတ္ေသာသူမက ခုလုိၾကာၾကာစီးရသည္ကုိ သိပ္စိတ္မရွည္ခ်င္။ ဟယ္လင္ႏွင့္ စကားေတြေျပာၿပီး သြားရလုိ႔သာ ေတာ္ေတာ့သည္။
မွတ္တုိင္ေရာက္ေတာ့ သူမတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လုံးအတူဆင္းၾကေပမယ့္ သြားရမယ့္လမ္းက ဆန္႔က်င္ဘက္။ ဟယ္လင္က ဘူတာဘက္ဆက္သြားၿပီး သူမက ထမင္းဆုိင္တန္းဘက္သြားကာ ဆာေနေသာ ၀မ္းဗုိက္ကုိ အရင္ျဖည့္လုိက္သည္။ စားၿပီးေတာ့ အိမ္ကုိတန္းမျပန္ျဖစ္ေသးဘဲ ဘတ္စ္ကားေပၚတက္ၿပီး သူမေငြစာရင္းဖြင့္ထားရာဘဏ္သုိ႔ ခရီးဆက္ ရျပန္သည္။ ဒီဘဏ္မွာဖြင့္ျဖစ္တာကလည္း ေမာင္ အၾကံေပးလုိ႔ ဖြင့္ျဖစ္တာ။ ဒီႏုိင္ငံမွာက်ေတာ့ တစ္ျခားဘဏ္ေတြလုိ ေနရာတုိင္းမွာ ေငြထုတ္ေငြသြင္းစက္ေတြ မရွိေတာ့ အနီးဆုံးဘဏ္ခြဲထိ သြားရလာရတာ အခ်ိန္ပုိကုန္ေပမယ့္ ေမာင့္ေၾကာင့္ရယ္လုိ႔ေတာ့ စိတ္မခုမိ။
(ခ)
ဘဏ္ကျပန္ထြက္လာေတာ့ ဘတ္စ္ကားမစီးဘဲ ရထားႏွင့္သာသြားေတာ့မည္ဟု ဆုံးျဖတ္ၿပီး ဘူတာဆီ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ဖုန္းျမည္သံၾကားလုိ႔ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အရင္အိမ္မွာအတူေနခဲ့သူ အန္တီ့ဆီက ျဖစ္ေနသည္။ သူ႔ေလသံအတုိင္း “ေဟ့ ..... ညည္းအလုပ္မွာ အဆင္ေျပလား။” “သိပ္အေျပႀကီးမဟုတ္ဘူး..အန္တီ၊ လူေတြက တစ္မ်ိဳးပဲ။ အမွန္အတုိင္းေျပာရယင္ သမီးမေပ်ာ္ဘူး။” “ဘာေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ အားတင္းထားသမီးေရ အားတင္းထား။” အန္တီနဲ႔ဖုန္းေျပာၿပီးေတာ့ သူမေမာင့္ကုိ လြမ္းဆြတ္စြာ တမ္းတမိသည္။ အင္းေလ...ေရွ့ဆက္ၿပီး အလုပ္မွာ အဆင္မေျပ စိတ္ဆင္းရဲေနရဦးမယ္ဆုိရင္ အလုပ္ထြက္ၿပီး အိမ္ျပန္မွာေပါ့။ ဘာအေရးလဲ။ ေမာင့္ကုိလက္ထပ္ၿပီး ေမာင့္ရင္ခြင္မွာပဲ တစ္သက္လုံး ေအးေအးလူလူ ခုိနားေတာ့မယ္ဟု ေတြးမိလုိက္ေတာ့ သူမစိတ္ထဲ ေျဖသာသလုိရွိသြားသည္။
(ဂ)
ရထားလာေတာ့ မ်ားျပားလွေသာလူအုပ္ႏွင့္အတူ သူမတုိးေ၀ွ႔တြန္းတုိက္ၿပီး ရထားတြဲေပၚေရာက္ေအာင္ တက္လုိက္ရသည္။ ရထားထြက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ ညေနက missed call ျဖစ္သြားေသာ ေမာင့္ညီ၀မ္းကြဲဆီမွ ဖုန္းျပန္ဆက္လာ၍ သူမအေျပးအလႊားထူးလုိက္သည္။ “ေဇေဇ...ေန႔လည္က ႐ုံးမွာဖုန္းအသံပိတ္ထားလုိ႔ မင္းဆက္တာမသိလုိက္ဘူး။ အစ္မျပန္ေခၚေတာ့လည္း မင္းက ျပန္မကုိင္ဘူး။” သူမ ေျပာခ်င္တာေတြအရင္ေျပာၿပီးမွ ေဇေဇ့ဘက္ကေျဖသံကုိ နားစြင့္ေနလုိက္သည္။ “အစ္မ........ကုိကုိပန္......ၿပီ” ရထားသံနဲ႔စကားသံေတြၾကားမွာ စကားစုအျပည့္အစုံကုိ သူမ ၾကားတစ္ခ်က္ မၾကားတစ္ခ်က္။ “ဘာလဲေဇေဇ...ဘာလဲ” “ကုိကုိပန္....ဆုံးၿပီ... အစ္မ” သူမရုတ္တရက္ေၾကာင္သြားသည္။ ခဏၾကာမွ “ဟင္...ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ” “ကားအက္ဆီးဒင့္ျဖစ္တာ ပြဲခ်င္းၿပီး....ညကဆုံးသြားတယ္တဲ့ အေမလွမ္းေျပာတာ” “ေၾသာ္.... သူက ကားေမာင္းၾကမ္းတာကုိး” ဒီ့ထက္ပုိၿပီး သူမ မေျပာႏုိင္ေတာ့။ ဖုန္းခ်လုိက္ေတာ့ ရထားက သြားေနက်ႏႈန္းအတုိင္း တရိပ္ရိပ္ေျပးေနသည္။
(ဃ)
ဟင့္အင္း.....ေမာင္မရွိေတာ့ဘူးဆုိတာ သူမ မယုံခ်င္ဘူး။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန႔ကပဲ ေမာင္နဲ႔ဖုန္းေျပာလုိက္ရေသးတာ။ မယုံခ်င္ဘူး...သူမတစ္ေခါင္းလုံး ျငင္းဆန္မႈေတြႏွင့္ ျပည့္ႏွက္သြားသည္။ ရင္တစ္ခုလုံး ဗလာက်င္းသြားသည္။ ဒါအိပ္မက္တစ္ခုမဟုတ္ဘူးဆုိတာလည္း သူမတပ္အပ္သိေနသည္။ သတိလက္က်န္နဲ႔ သူမဆင္းရမယ့္ဘူတာ ေရာက္လုိ႔သာ ဆင္းခဲ့သည္။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး ဘာျဖစ္ေနလဲ သူမ သတိမထားမိခဲ့။ မ်က္ရည္က်ဖုိ႔ သူမသတိရမေနခဲ့။ ေဟာဒီ့ ကမာၻေျမႀကီးေပၚမွာ ေမာင္မရွိေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ အသိကလြဲလုိ႔ သူမ ဘာကုိမွမသိခဲ့။ အသက္မဲ့ေျခလွမ္းေတြနဲ႔အတူ ကားဂိတ္ဆီအသြား စုိစြတ္ေအးျမေသာ အထိအေတြ႔ေၾကာင့္ သူမရုတ္တရက္ သတိျပန္၀င္လာသည္။ မုိးေတြရြာေကာင္းေနဆဲပါလား။
အဲဒီ့ေနာက္...
အဲဒီ့ေနာက္ေတာ့ ...... သူမမ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္တုိ႔ စုိစြတ္ေနခဲ့ၿပီ။
ဇြန္မုိးစက္
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Sunday, March 07, 2010
Category:
In life
စေနေန႔သာအျပင္ထြက္စရာမရွိရင္ ပုံမွန္ တစ္ပတ္မွာေျခာက္ရက္ ရထားစီးျဖစ္တယ္။ ရထားစီးခုိက္ ကုိယ္ဖတ္မိတဲ့ မ်က္လုံးေတြအေၾကာင္းပါ။
စလုံးေတြရဲ့ မ်က္လုံးမွာ ဂုဏ္ယူ၀င့္ႂကြားမႈေတြ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ လူမ်ိဳးျခား (အာရွ) ေတြအေပၚ အထက္စီး ကေနၾကည့္တတ္တဲ့ မ်က္လုံးမ်ိဳးေတြ မၾကာခဏေတြ႔ရတယ္။ အေနာက္ႏုိင္ငံသားေတြအေပၚမွာေတာ့ အထင္ႀကီးရုိက်ိဳး၊ သူတုိ႔အတြက္ serve လုပ္ဖုိ႔ အျမဲအဆင္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္လုံးမ်ိဳးေတြနဲ႔။ အလုပ္သြားခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေက်ာ့ေနေအာင္ ၀တ္စားထားေပမယ့္ သူတုိ႔မ်က္လုံးမွာ အလုပ္ပတ္သက္တဲ့ စုိးရိမ္ပူပန္မႈ၊ အလ်င္လုိမႈေတြနဲ႔ ျပည္လွ်ံေနတယ္။ မေလးေတြမွာေတာ့ စပ္စုတတ္တဲ့မ်က္လုံးေတြရွိတယ္။ သူတုိ႔ႏုိင္ငံက ခြဲထြက္ၿပီး တစ္စင္ေထာင္တဲ့ စကၤာပူကြ်န္းေလးေပၚက စလုံးေတြကုိ မေၾကာက္ဘူး။ တစ္ျခားႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္လုိက္ရင္ အျမင့္ဆုံး အခြင့္ထူးရထားတဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားက မေလးလူမ်ိဳးေပကုိး။ ဒီကြ်န္းေလးရဲ့အနာဂတ္ မေသခ်ာေတာ့ရင္ လယ္ယာေျမႀကီး အမ်ားအျပားပုိင္ဆုိင္တဲ့ သူတုိ႔ႏုိင္ငံျပန္ဖုိ႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေတြ။
မိန္းကေလးေတြဆီ စူးစူးရဲရဲအၾကည့္ေရာက္တတ္တဲ့ မ်က္လုံးပုိင္ရွင္အမ်ားစုက အနဲ႔ဘကုန္း (အိႏၵိယ၊ ဘဂၤလားေဒရွ္႔)။ အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့နဲ႔ အားငယ္တဲ့မ်က္လုံးမ်ိဳးကုိ ပုိင္ဆုိင္သူအမ်ားစုက ျပည္မႀကီးက တရုတ္လူမ်ိဳးေတြ (အထူးသျဖင့္ လာေရာက္အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ ေယာက်ာ္းေတြမွာ)၊ ဘာလုိ႔မွန္းေတာ့မသိဘူး။ ကုိယ္အကဲခတ္မိတုိင္း သူတုိ႔မ်က္လုံး ေတြဟာ အားမာန္အျပည့္ရွိမေနဘဲ အားေဖ်ာ့ေနတယ္။ ဖ၀ထုပ္(ဖိလစ္ပင္း)ေတြကေတာ့ သူတုိ႔လုိ ရုပ္ခပ္ဆင္ဆင္ဆုိ အမ်ိဳးေတာ္ဖုိ႔ လုိက္ၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႔ေပါ့။ ကုိယ္လုိ rebond မလုပ္ထားတဲ့ ဆံပင္နက္နက္နဲ႔ အာရွတုိက္သူရုပ္ျဖစ္ေနလုိ႔ကေတာ့ သူတုိ႔လုိ ဖ၀ထုပ္လားဆုိၿပီး အတင္းလုိက္ၾကည့္တတ္တာ။ အခြင့္အေရးရယင္ နင္ေရာဖိလစ္ပင္းပဲလားလုိ႔ ေမးေတာ့မယ့္မ်က္လုံးမ်ိဳး။ (ကုိယ္ကလည္း တစ္ျခားလူမ်ိဳးထက္ ဖ၀ထုပ္လားအေမးခံရယင္ သိပ္စိတ္ဆုိးတတ္တာ) အေနာက္ႏုိင္ငံသားေတြမွာေတာ့ ဘယ္သူမွ သိပ္ဂရုမစုိက္ဘဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္မႈ အျပည့္အ၀ရွိတဲ့ မ်က္လုံးမ်ိဳးေတြသာ အမ်ားဆုံးေတြ႔ရတတ္တာ။
ဘာလဲ...ကုိယ္တုိ႔ေရႊေတြမွာလား...။ အင္း...သိတဲ့အတုိင္း ကုိယ္တုိ႔ေရႊေတြမွာေတာ့ ေဖာ္ေရြရင္းႏွီး အားနာတတ္တဲ့ မ်က္လုံးေတြ ေတြ႔ရတာေပါ့။ တစ္ခုေတာ့ မေတြ႔မိဘူး။ ဟုတ္တယ္....ကုိယ္တုိ႔ျမန္မာေတြရဲ့ မ်က္လုံးမွာ ေပ်ာက္ဆုံးေနတာက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယုံၾကည္မႈ (self-confidence) ။ ကုိယ္သတိထားမိသေလာက္ ေတြ႔ခဲတယ္။ ကုိယ့္မ်က္လုံးမွာလည္း ေတြ႔ရမယ္မထင္ဘူး။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလုိ ရဲရင့္တည္ၾကည္ျပတ္သားၿပီး ကုိယ့္လူမ်ိဳးနဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္မႈအျပည့္အ၀ရွိတဲ့ မ်က္လုံးမ်ိဳး ကုိယ္တုိ႔ဆီမွာ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက မေတြ႔ရေတာ့ တာပါလိမ့္...။
မွတ္ခ်က္။ ။ စာေရးသူတစ္ဦးတည္း၏ အျမင္သာ ျဖစ္ပါသည္။ လြပ္လပ္စြာ သေဘာထား ကြဲလြဲႏုိင္ပါသည္။
ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္
ဇြန္မုိးစက္
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Tuesday, March 02, 2010
Category:
In life
ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္မွာ ႐ုံးက ကုိယ္နဲ႔တစ္ဌာနတည္း လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ျဖစ္တဲ့ ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းက ေမးလာပါတယ္။ ကုိယ့္လက္ရွိအေနအထားကုိ ေက်နပ္မႈရွိလားတဲ့။ ဟုိးအရင္ ငယ္စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ဆုိရင္ေတာ့ ေက်နပ္မႈ မရွိေသးဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ခုေလာေလာဆယ္ စိတ္ထားအရ ေျဖရယင္ေတာ့ ေက်နပ္ပါတယ္လုိ႔။ သူက ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္ျဖစ္ေပမယ့္ ကုိယ္က တရားသေဘာနဲ႔ ဆင္ျခင္မိလုိ႔ ဒီလုိေျဖရေၾကာင္း ရွင္းျပတာကုိ လက္ခံ ပါတယ္။
သူကေတာ့ လက္ရွိအေနအထားကုိ ေက်နပ္မႈမရွိဘူးလုိ႔ ေျပာပါတယ္။ သူဆုိလုိတဲ့အေနအထားက ပညာ၊ အလုပ္အကုိင္၊ ၀င္ေငြနဲ႔ ရာထူးကုိ ရည္ရြယ္တာပါ။ သူစကၤာပူေရာက္ၿပီး သုံးႏွစ္အတြင္း (လစာတုိးႏႈန္းသိပ္မမ်ားတဲ့) အလုပ္ တစ္ခုတည္းမွာပဲ ေနေနရတာရယ္၊ ဘြဲ႔လြန္ဆက္မတက္ ျဖစ္ေသးတာရယ္ေတြက အဓိကအခ်က္ေတြပါ။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ေက်ာင္းဆက္တက္လုိ႔ ဘြဲ႔တစ္ခုထပ္ရၿပီး လစာေကာင္းတဲ့ အလုပ္သစ္ေတြမွာ ေနရာေကာင္း ရသြားတာကုိ လက္ရွိသူ႔အေနအထားနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီး အားမလုိအားမရျဖစ္ေနတာပါ။ ဒီေရာက္ၿပီးရင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေက်ာင္းျပန္တက္ၿပီး ရာထူး၊ လစာပုိေကာင္းတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကုိ ေျပာင္းၾကတာက အစဥ္အလာတစ္ရပ္လုိ ျဖစ္ေနတာ ကုိယ္ျမင္ပါတယ္။
ကုိယ္ငယ္ငယ္ (အသက္ ၁၈၊ ၁၉ႏွစ္ေလာက္က) သိပ္ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးခဲ့တယ္။ ျဖစ္ခ်င္တဲ့၊ ျဖစ္လုိတဲ့ဆႏၵေတြ သိပ္အားႀကီးခဲ့တယ္။ အသက္ဘယ္ေလာက္ေရာက္ရင္ ဘာျဖစ္ရမယ္ဆုိတာမ်ိဳးေတြ Plan ခ်ခဲ့ဖူးတယ္။ မီလ်ံနာျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတာင္ ရွိခဲ့ဖူးတာ။ တကယ္တမ္းလက္ေတြ႔ဘ၀မွာ ကုိယ္ေမွ်ာ္လင့္ရည္ရြယ္သလုိ ျဖစ္မလာခဲ့ပါဘူး။ ကုိယ့္ဘ၀မွာ ကုိယ္ဆႏၵရွိတဲ့အတုိင္း ျဖစ္လာတာနည္းပါတယ္။ အဲသလုိ ကုိယ့္ဆႏၵအတုိင္းျဖစ္မလာတဲ့အခါ စိတ္ဓါတ္ေတြက်ခဲ့ရတယ္။ အရမ္းတက္ႂကြ သြက္လက္ခဲ့သူ တစ္ေယာက္လုိ႔ မထင္ရေအာင္ကုိ ေအးေဆးသြားခဲ့ဖူးတယ္။ အလုိမက်မႈေတြကေတာ့ ရင္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းေနတာေပါ့ေလ။
ကုိယ္အလုပ္၀င္ကာစအခ်ိန္ကလည္း ကုိယ့္ထက္၀င္ေငြေကာင္းသူေတြကုိၾကည့္ၿပီးအားက်၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အားငယ္ ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက တရားသေဘာေတြကုိ ခုေလာက္ မသိမျမင္ခဲ့တာေၾကာင့္ပါ။ အခုေတာ့ ကုိယ္ဘယ္သူနဲ႔မွ မယွဥ္ေတာ့ အားငယ္တာတုိ႔ စိတ္ဓါတ္က်တာတုိ႔ေတြ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ လစာေကာင္းတဲ့သူဆုိရင္ေတာ့ မုဒိတာ ပြားမိပါတယ္။ ကုိယ့္လက္ရွိအေနအထားအရေတာ့ ကုိယ္ဟာ သာမန္ပါပဲ။ ကုိယ့္မွာ ဘြဲ႔လြန္မရွိ၊ လစာလည္း အသင့္အတင့္၊ ရာထူးလည္းမႀကီးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခုအသက္အရြယ္မွာ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ တရားသေဘာေတြ ႏွလုံးသြင္း ဆင္ျခင္ႏုိင္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ရတာကုိပဲ အတုိင္းထက္အလြန္ ကုိယ္ေက်နပ္ပါတယ္။ ကုိယ့္မိသားစုကုိ အေထာက္အပ့ံေပးႏုိင္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြကုိ တတ္စြမ္းသေလာက္ အကူအညီေပးတယ္။ ေကာင္းမႈ ကုသုိလ္ေတြ တတ္ႏုိင္သေလာက္ျပဳတယ္။ အဲလုိေလး ေနခြင့္ရလုိ႔ ေက်နပ္ပါတယ္။
ပုထုဇဥ္ပီပီ ကုိယ့္မွာလည္း ဆႏၵေတြရွိတာေပါ့ေလ။ ေလာကီေရးအရ ဆႏၵေတြခ်ျပရယင္ေတာ့ မဆုံးႏုိင္ပါဘူး။ ဘြဲ႔လြန္တစ္ခု ထပ္ယူခ်င္တယ္။ လစာပုိေကာင္းေကာင္းရခ်င္တယ္။ အသက္အရြယ္အလုိက္ ရာထူးႀကီးႀကီးလုိခ်င္တယ္။ ကုိယ္ပုိင္စီးပြားေရးလုပ္ၿပီး ႂကြယ္၀ခ်မ္းသာ ေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္။ အဲလုိေပ့ါေလ...ေသသည္အထိ မဆုံးတဲ့ ဆႏၵေတြ။ ဒါေတြ ျပည့္စုံေအာင္ လုပ္ေနယင္းကေနပဲ လူ႔ဘ၀ကုိ အေႏွးနဲ႔အျမန္စြန္႔ခြာရေတာ့မွာ။ သတိသာမရွိခဲ့ရင္ ေနာက္ဘ၀မွာ အပၸါယ္ေလးဘုံကုိ သြားရဦးမွာ။ အဲဒါကုိ ေတြးမိလုိက္ရင္ပဲ ကုိယ့္ရဲ့အလုိဆႏၵ (ေလာဘ) ေတြ အလုိလုိ အားနည္း သြားပါတယ္။ မႀကီးပြား မတုိးတက္ခ်င္တဲ့စိတ္ မရွိလုိ႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ဘ၀စာအတြက္ပဲ အာမခံခ်က္ေပးမယ့္ ေလာကီပညာဥစၥာကုိ ေတာ္ရုံအတုိင္းအတာတစ္ခုအထိ ရွာေဖြၿပီး တစ္သံသရာလုံးစာ အေထာက္အပ့ံေပးမယ့္ ေလာကုတၲရာပညာကုိ ရွာမွီးခ်င္စိတ္က ပုိမ်ားေနလုိ႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္မွာ ၾကည့္႐ႈေစာင့္ေရွာက္ လွဴဒါန္းေပးကမ္းဖုိ႔ရာ ဆႏၵေတြရွိေနျပန္ေတာ့ ေလာကီပညာစီးပြားဥစၥာကုိ ထုိက္သင့္သေလာက္ေတာ့ ရွာရပါဦးမယ္။
ဘ၀နဲ႔ဆႏၵ တစ္ထပ္တည္းက် မေနခဲ့ေပမယ့္ အရာရာကုိ ျမတ္ဗုဒၶရဲ့ တရားေတာ္အတုိင္း ႏွလုံးသြင္းလုိ႔ လက္ရွိဘ၀ေလးကုိ အတုိင္းအတာတစ္ခုအထိ ေက်နပ္ေၾကာင္း ကုိယ္ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္
ဇြန္မုိးစက္
