ကင္ဘာရာသြားၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔မွာ မုိးမရြာဘဲ ရာသီဥတု သာယာေနတာေၾကာင့္ အသိမိတ္ေဆြအစ္မတစ္ေယာက္က နာမည္ေက်ာ္ Manly Beach ကုိ လုိက္ပုိ႔ေပးပါတယ္။ Sydney Circular Quay ကေန Manly ကုိ ferry နဲ႔ နာရီ၀က္ၾကာ စီးရပါတယ္။ Manly ferry ride က world's famous ferry ride မွာ ထိပ္ဆုံးက ပါပါတယ္။ :)
Sydney downtown ကုိ Manly အသြား ဖယ္ရီေပၚကေန ေနာက္ျပန္လွမ္းၿပီး ႐ုိက္ထားတာပါ။
ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ဆစ္ဒနီရဲ႕ အထင္ရွားဆုံး Landmark ျဖစ္တဲ့ Sydney Opera House ပါ
ဒီေနရာကုိ Sydney Head လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ Manly Ferry Ride နာမည္ႀကီးရျခင္းအေၾကာင္းက Sydney Head ေၾကာင့္ဆုိရင္ မမွားပါဘူး။ အေပၚပုံမွာ ျမင္ရတဲ့ အ၀ကေန သမုဒၵရာေရစီးေၾကာင္း ၀င္ရာေနရာမုိ႔ ဒီေနရာကုိျဖတ္သြားအခါ လႈိင္းႀကီးၿပီး ဖယ္ရီက လူးကနဲ၊ လြန္႔ကနဲ ျဖစ္သြားတာ အသည္းေအးစရာပါ။ လႈိင္းကအေတာ္ႀကီးၿပီး ဖယ္ရီအေပၚဦးပုိင္းထိ ေရစင္ပါတယ္။ ဇြန္လည္း ဖယ္ရီစီးခဲ့သမွ် အေခါက္တုိင္း တစ္ခါမွ အထဲမွာ ၀င္ၿပီး မစီးခဲ့ပါဘူး။ အျပင္ဘက္ေဘးကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဦးပုိင္းကပဲျဖစ္ျဖစ္ ေလေအးေအးနဲ႔ လႈိင္းလြန္႔ေတြၾကား အနည္းငယ္ ရင္ဖုိစြာနဲ႔ စီးခဲ့တာပါ။ ဒီလုိ အရသာမ်ိဳးက အၿမဲ မရႏုိင္ဘူး မဟုတ္လား။ ;)
လႈိင္းႀကီးတယ္ေနာ္၊ သတိထား....
ရြက္ေလွေလးေတြက သမုဒၵရာလႈိင္းကုိ အံတုၿပီး လႊင့္ေနဆဲ
ေဟာ... ေရာက္ပါၿပီ... အခုမွပဲ သက္ျပင္းခ်လုိ႔ ရင္တုန္ေျပသြားတယ္။
ေႏြဦးရဲ႕ ျပယုဂ္ျဖစ္တဲ့ Jazz ဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြကုိ Manly အႏွ႔ံ ေတြ႔ေနရပါၿပီ။
ကဲ... ကမ္းေျခေတာ့ ေရာက္လုၿပီ
ေႏြဦးရဲ႕ ေနသာတဲ့ေန႔မုိ႔ ကမ္းေျခမွာ အပန္းေျဖလာတဲ့သူေတြ၊ ေရလႈိင္းစီးသူေတြ ရွိေနပါၿပီ။
က်ယ္ေျပာတဲ့ေကာင္းကင္ျပာေအာက္ သမုဒၵရာေရျပာထိစပ္ေနတဲ့ ရွည္လ်ားလွပတဲ့ ကမ္းေျခမဲန္ေလ
ေရလႈွိင္းေစာင့္ဆုိင္းေနၾကသူမ်ား
ေဟာ..ဟုိမွာ surfer တစ္ေယာက္၊ ႐ုိက္ ... ႐ုိက္.... အျမန္႐ုိက္
မေၾကာက္နဲ႔.... တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ သူတုိ႔ လာကယ္လိမ့္မယ္
့
Manly ကမ္းေျခအဆုံးကေန ျပန္လွည့္မသြားဘဲ ဟုိဘက္မွာျမင္ေနရတဲ့ ကမ္းေျခအေသးေလးအထိ မေမာတမ္း လမ္းေလွ်ာက္ ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။
နာမည္ေမ့သြားတဲ့ ကမ္းေျခအေသးေလးေပၚအေရာက္ ေရငုပ္ေလ့က်င့္ၿပီး ျပန္တက္လာတဲ့သူတုိ႔ကုိလည္း အလစ္မေပးပါဘူး။ ဘေလာ့ဂါဆုိေတာ့ ေတြ႔ရာ မွတ္တမ္းတင္တဲ့ အက်င့္ပါေနတာကုိး။
ကမ္းေျခတစ္ဆုံး လမ္းေလွ်ာက္လုိ႔ ေမာၿပီ။ ျပန္ၾကရေအာင္။ တနလၤာေန႔ေပမယ့္ ေမေဒး အလုပ္သမား႐ုံးပိတ္ရက္မုိ႔ လူစည္တယ္ထင္ပါ့
စင္ျမင့္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြသာမက ဒီလုိ စင္ေအာက္ ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆင္မႈေတြလည္း ရွိတယ္
Circular Quay သုိ႔ အျပန္
Sydney Opera House ရဲ႕ ဒီဇုိင္းဟာ တစ္ေနရာကၾကည့္ရင္ တစ္မ်ိဳး၊ ေနာက္တစ္ေနရာကေနၾကည့္ရင္ တစ္ဖုံ... မတူညီဘဲ ပုံသ႑ာန္မ်ိဳးစုံ ေပၚပါတယ္။ ထူးျခားလွပတဲ့ ဗိသုကာလက္ရာတစ္ရပ္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း နာမည္ေက်ာ္ေပတာကုိး။
အနီးကပ္ ႐ုိက္ခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕
ေအာ္ပရာေဟာက္စ္ကေန လွမ္းျမင္ရတဲ့ circular quay ပါ။ ကမာၻလွည့္ခရီးသြားေတြ အစည္ကားဆုံးေနရာတစ္ခုလို႔လည္း ဆုိႏုိင္ပါတယ္။
Sydney Harbor Bridge နဲ႔အတူ ေတြ႔ရတဲ့ လူစည္ကားလွတဲ့ Circular Quay ရဲ႕ ျမင္ကြင္းတစ္ရပ္။ အဲ့ဒီ့ေနရာမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာကုိ ဇြန္သိပ္ႏွစ္ၿခိဳက္မိတာပါပဲ
Harbor Bridge ဟာလည္း ခန္႔ညားလွပတဲ့ ဗိသုကာလက္ရာေျမာက္ တံတားႀကီးပါ။ ရထား၊ ကား၊ စက္ဘီးနဲ႔ လူသြားလမ္း ေလးမ်ိဳးစလုံး ေမာင္းႏွင္ခရီးသြားလုိ႔ ရပါတယ္။ ဆစ္ဒီနီ ေျမာက္ပုိင္းနဲ႔ ၿမိဳ႕ထဲကုိ ဆက္စပ္ေပးထားတဲ့ အဓိကက်တဲ့ တံတားႀကီးတစ္ခုပါ။
ကမာၻေက်ာ္ Opera House နဲ႔ Harbor Bridge ကုိ Hyde Park ထဲကေန လွမ္း႐ုိက္ထားတာပါ။
ၾသစေၾတးလ်ရဲ႕ မူလကနဦးတုိင္းရင္းသားမ်ိဳးႏြယ္စုျဖစ္တဲ့ အဘုိးရီဂ်င္း လူမ်ိဳးတစ္ဦးပါ။ သူတုိ႔နဲ႔အတူ အမွတ္တရ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္လုိ႔ရပါတယ္။ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က ကမာၻလွည့္ခရီးသြားေတြစုံတဲ့ circular quay လုိ ေနရာမ်ိဳးမွာ သူတုိ႔ရဲ႕ တူရိယာေျပာင္းရွည္နဲ႔အတူ တီးမွႈတ္ေဖ်ာ္ေျဖေနတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေတာရဲတိရစာၦန္သားေကာင္ေတြရဲ႕ အသံတုေတြ ဖန္တီးႏုိင္တဲ့ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ သူတုိ႔ရဲ႕ ဂီတစီဒီတစ္ခ်ပ္ကုိ ေဒၚလာတစ္ဆယ္ႏႈန္းနဲ႔ ၀ယ္ယူအားေပးႏုိင္ပါေသးတယ္။
ဒါကေတာ့ လမ္းသြားလမ္းလာမ်ားကုိ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ ဆြဲေဆာင္ေဖ်ာ္ေျဖေနတဲ့ တစ္ကုိယ္ေတာ္ေအာ္စီရဲ႕ one man road show ပါ။
အဲ့ဒီဘူေဖာင္းအနီကုိ မ်ိဳခ်ျပေနတာပါ။ စိတ္၀င္စားတာမုိ႔ သူမ်ိဳခ်ၿပီးတဲ့ အထိ ေစာင့္ၾကည့္လုိက္ပါတယ္။
ဟယ္... တကယ္ မ်ိဳခ်ျပတယ္။ ဘူေဖာင္းတစ္ခုလုံး ၀င္သြားပါတယ္။ ၿပီးရင္ ျပန္ထုတ္ျပမယ္ဆုိလုိ႔ ဆက္ေစာင့္ၾကည့္တာ မထုတ္ျပဘဲ ပုိက္ဆံ အလွဴခံသြားပါတယ္။
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ဆစ္ဒနီ ခရီးစဥ္က မၿပီးေသးလုိ႔ ဆက္ရပါဦးမယ္။ အစက ပုိ႔စ္တင္ဖုိ႔အတြက္ စုစုေပါင္း ပုံတစ္ေထာင္ေက်ာ္ ႐ုိက္လာတဲ့အထဲက ၇၅ ပုံပဲ အက်ဥ္းခ်ံဳးတင္ဖုိ႔ ေရြးထားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ တင္ရင္းတင္ရင္းနဲ႔ ေရြးထားတဲ့ ပုံေတြတင္မကဘဲ အျခားပုံေတြပါ တင္ခ်င္တာနဲ႔ ထပ္ထည့္လုိက္တာ ခရီးက မွန္းတာထက္ ရွည္သြားပါတယ္။ ေဘာ္ေဘာ္ကုိတီလုိ ပုံမ်ားမ်ား စာနည္းနည္းနဲ႔ အပုိင္းေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္သြားမလားလုိ႔ စုိးရိမ္မိေသးတယ္။ :D ခရီးစဥ္ကုိ အရမ္းခ်ံဳ႕ၿပီးေတာ့လည္း မတင္ခ်င္ဘူး။ ဒီေတာ့ အားေပးသူမ်ားရွိရင္ ဆက္တင္ပါ့မယ္။ ခုေတာ့ ဇြန္မုိးစက္ ခါးေညာင္းသြားလုိ႔ နားပါဦးမယ္။
ဇြန္မုိးစက္
ကင္ဘာရာက Parliament House နဲ႔ War Memorial က ဓာတ္ပုံမွတ္တမ္းအခ်ိဳ႕က်န္ေနေသးတာမုိ႔ ဆက္တင္လုိက္ပါတယ္။ ေအာက္ပုံက ပါလီမန္အိမ္ေတာ္ရာ ေရွ႕မ်က္ႏွာစာပါ။ ျပာလဲ့ေနတဲ့ ေကာင္းကင္က်ယ္နဲ႔ တိမ္ျဖဴျဖဴေတြကုိ ျမင္ရတာ ဇြန္သိပ္သေဘာက်ပါတယ္။ ကုန္းျမင့္ေပၚမွာမုိ႔ ေလတုိက္ၿပီး ေအးေနလုိ႔ ဓာတ္ပုံကုိ လက္တုန္တုန္နဲ႔ ႐ုိက္ခဲ့ရပါတယ္။
မာဘယ္လ္ေက်ာက္မ်ားနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းအလွဆင္ထားတဲ့ ပါလီမန္အိမ္ေတာ္ရာ ေျမညီထပ္ပါ။
ေလွကားမ်ားကုိ တက္ၿပီးတဲ့အခါ ေကာ္ရစ္ဒါတစ္ေလွ်ာက္ ေခတ္အဆက္ဆက္က ၾသစေၾတးလ်ပါလီမန္အမတ္မ်ား၊ ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္ၾသဇာလႊမ္းမုိးခဲ့သူမ်ားရဲ႕ ပန္းခ်ီ၊ ပန္းပုပုံမ်ားကုိ ျပသခင္းက်င္းထားပါတယ္။
အေနာက္တုိင္းသားလူျဖဴတုိ႔က ၾသစေၾတးလ်သမုိင္းမွာ အရုပ္ဆုိးအက်ည္းတန္စြာ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ 'Stolen Generation' အတြက္ ေဒသခံ အဘုိးရီးဂ်င္း (Aborigines) မ်ားရဲ႕ မိသားစု၀င္နဲ႔ေဆြမ်ိဳးမ်ားကုိ တရား၀င္ ေတာင္းပန္ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့စာပါ။ ဇြန္မွတ္မိသေလာက္ ဒီအေၾကာင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မငယ္ႏုိင္က သူ႔ပုိ႔စ္တစ္ပုဒ္မွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ Nicole Kidman နဲ႔ Hugh Jackman တုိ႔ ပါ၀င္သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ 'Australia' ဇာတ္ကားထဲမွာ လူျဖဴေတြက အဘုိးရီးဂ်င္းရဲ႕ ကေလးေတြကုိ လုိက္ဖမ္း၊ မိဘနဲ႔ အတင္းအၾကပ္ခြဲထုတ္ၿပီး ခရစ္ယာန္သာသနာျပဳအဖြဲ႔ထဲ သြတ္သြင္းခဲ့တာ၊ အခ်ိဳ႕ေသာအေနာက္ႏုိင္ငံေတြဆီပုိ႔လုိက္တာ၊ သားသမီးမရွိတဲ့ လူျဖဴေတြ ေမြးစားဖုိ႔ ေပးပစ္လုိက္တဲ့ Aborigines နဲ႔ Stolen Generation အေၾကာင္း ႐ုိက္ျပထားတာကုိ ၾကည့္ဖူးပါတယ္။
အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ အခန္းက႑တစ္ရပ္
ဒါကေတာ့ ပါလီမန္လႊတ္ေတာ္ အစည္းအေ၀း က်င္းပရာ ခန္းမႀကီးေပါ့။
Parliament House ကေန ဟုိးတစ္ဘက္မွာ လွမ္းျမင္ေနရတာက War Memorial ပါ။
ပါလီမန္အိမ္ေတာ္ရာမွထြက္ၿပီး အပုိင္း - ၁ မွာ ပါခဲ့တဲ့ ပန္းျပပြဲကုိ ဆက္သြားခဲ့ပါတယ္။
ပန္းျပပြဲမွာ ဓာတ္ပုံေတြ တစ္၀႐ုိက္၊ ေန႔လည္စာစားၿပီးမွ War Memorial ကုိ ထြက္ခဲ့ေတာ့ ေန႔လည္ေစာင္းေနပါၿပီ။ ျပတုိက္အ၀င္မွာ မုိးက ရြာေနတာမုိ႔ အ၀င္၀ကေန ဓာတ္ပုံမ႐ုိက္ခဲ့လုိက္ရပါဘူး။ ေအာက္ပုံက ျပတုိက္ထဲ ၀င္ၿပီးမွ ေတြ႔ရတာပါ။ ေဘးနံရံႏွစ္ဘက္လုံးမွာ ကမာၻ႔စစ္မွာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံအမည္မ်ား အသီးသီးကုိ ေရးထုိးထားပါတယ္။
Burma လုိ႔ အရင္က ေခၚေ၀ၚသုံးစြဲခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံလည္း အပါအ၀င္ပါ။ သစ္ပင္ေဘးကပ္ရပ္ညာဘက္က Syria ျဖစ္ၿပီး သူ႔ေဘးက Burma ပါ။ ေအာက္က ျမင္ရတဲ့ ကန္ထဲမွာေတာ့ အေႂကြေစ့ေတြ ပစ္ထားတာ ေဖြးလုိ႔။ အဂၤလန္ႏုိင္ငံ Bath ၿမိဳ႕က ေရွးေဟာင္းေရာမေရေႏြးကန္မွာလည္း ဒီလုိပဲ ႏုိင္ငံစုံက ပုိက္ဆံနဲ႔အေႂကြေတြ ပစ္ထည့္ထားတာ ျမင္ခဲ့ဖူးတာကုိ သြားသတိရမိပါတယ္။
စစ္ပြဲ၀င္ ၾသစေၾတးလ်ႏုိင္ငံအေၾကာင္း တေစ့တေစာင္း
ဒီျပတုိက္မွာလည္း ၾကည့္စရာေတြ မ်ားေပမယ့္ စုံေအာင္ မေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ စစ္၀တ္စစ္စားေတြ၊ ေသနတ္ေတြ၊ တုိက္ပြဲမွာ ရြပ္ရြပ္ခြ်ံခြ်ံ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကတဲ့ စစ္ဗုိလ္စစ္သားေတြရဲ႕ ပုံနဲ႔တကြ သူတုိ႔အေၾကာင္းေလးေတြကုိ အတူယွဥ္တြဲေရးသား ျပသထားပါတယ္။ ၾကည္း၊ ေရ၊ ေလ က႑အလုိက္ အခန္းေတြ သီးျခားခြဲၿပီး ၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။
ဒီစာကေတာ့ အေပၚက ဂ်ာမန္စစ္သားတစ္ေယာက္ဆီက ဖမ္းဆီးရမိတဲ့ေသနတ္နဲ႔ ပတ္သက္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းတစ္စြန္းတစ္စပါ။
ၾကည္းတပ္ျပခန္းထဲက ျမင္ကြင္းတစ္ခု။
စစ္ပြဲမွာ အသက္ေပးက်ဆုံးသြားသူမ်ားရဲ႕ အမည္မ်ားကုိ ေရးထုိးေဖာ္ျပထားတာပါ။ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ကုိယ့္ဘုိးေဘးေဆြမ်ိဳးမ်ားအတြက္ အမွတ္တရ ဂုဏ္ျပဳပန္းပြင့္ေလးေတြ စုိက္လုိ႔ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ခ်စ္စရာပန္းနီနီေလးေတြက သက္သက္အလွဆင္ထားတာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ အနီးေရာက္မွ သိပါေတာ့တယ္။
ဒါက War Memorial ကေန ေစာေစာက သြားခဲ့တဲ့ Parliament House ကုိ ျပန္လွမ္း႐ုိက္ထားတာပါ။
စစ္သမုိင္းျပတုိက္ကအထြက္ ၀င္းက်ယ္ႀကီးထဲမွာ ျမင္ရတဲ့ ခ်စ္စရာ ယုန္ေလးေတြ...
အပုိင္း - ၃ မွာ ဆစ္ဒနီခရီးစဥ္ကုိ ဆက္ပ့ါမယ္။
ဇြန္မုိးစက္
ဖုန္တက္ေနတဲ့ ဇြန္မုိးစက္ဘေလာ့ဂ္ေလး ဖိနပ္တစ္ဖက္ေပ်ာက္သြားမွပဲ အသက္ျပန္၀င္လာပါတယ္။ ေပ်ာက္သြားတဲ့ ဖိနပ္လည္း ျပန္မရဘူး။ း( ခုတေလာ စိတ္ေတြ႐ႈပ္ၿပီး အလုပ္ကလည္းမ်ားေနတာမုိ႔ စိတ္အပန္းေျပသြားေအာင္၊ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔လည္း အဆက္ျပတ္မသြားေအာင္ ေအာက္တုိဘာလဆန္းမွာ သြားခဲ့တဲ့ ခရီးတစ္ခုက အမွတ္တရ ပုံေလးေတြကုိ ျပန္တင္လုိက္ပါတယ္။
စက္တင္ဘာလ ၃၀ရက္ေန႔ည ၾသစေၾတးလ်ေလေၾကာင္းလုိင္းနဲ႔ ဆစ္ဒနီကုိ ခရီးႏွင္ခဲ့ပါတယ္။
အႏွစ္အႏွစ္အလလကတည္းက စီးဖုိ႔ဆႏၵရွိခဲ့တဲ့ Qantas ေလေၾကာင္းလုိင္းဟာ တကယ္စီးၾကည့္လုိက္ေတာ့လည္း ၀န္ေဆာင္မႈက သိပ္ကုိေက်နပ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ဒီ့ထက္ ေက်နပ္စရာေကာင္းတာက ဇြန္႔ေဘးကပ္ရပ္က အရပ္ျမင့္ျမင့္နဲ႔ ဥေရာပတုိက္သားေကာင္ေလးက သိပ္ကုိ ေခ်ာပါတယ္။ ေလယာဥ္တစ္စင္းလုံးမွာ အေခ်ာဆုံးေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေဘးခ်င္းကပ္ ယွဥ္တြဲထုိင္ခြင့္ရတဲ့ငါဟာ သိပ္ကံေကာင္းတာပါလားလုိ႔ ေတြးရင္း ပီတီေတြေ၀ၿပီး ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႔ Qantas စီးခဲ့့ရတာကုိက အမွတ္တရပါ။ း))
ေအာက္တုိဘာလ ၁ရက္ေန႔မနက္မွာ ဆစ္ဒနီကုိ ေရာက္ခဲ့ပါၿပီ။ ေလယာဥ္ျပတင္းေပၚက လွမ္းျမင္ရတဲ့ သမုဒၵရာပင္လယ္ျပာနဲ႔ ထိစပ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ဆစ္ဒနီဟာ သိပ္ကုိ လွပါတယ္။
နာမည္ေက်ာ္ Manly Beach ပါ။ ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္ အဆုံးထိ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေပ်ာ္စရာလည္း ေကာင္းခဲ့တာမုိ႔ လုိက္ပုိ႔ေပးတဲ့ မိတ္ေဆြအစ္မတစ္ေယာက္ကုိ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။
ေနာက္တစ္ရက္မွာ ၾသစေၾတးလ်ရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ ကင္ဘာရာကုိ သြားျဖစ္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္မုိ႔ ေရာက္ဖူးလုိက္ခ်င္တာေရာ၊ ေႏြဦးပြဲေတာ္ပန္းျပပြဲလည္း ရွိေနတာေၾကာင့္ေရာ ဆစ္ဒနီကေန ကင္ဘာရာကုိ ကားနဲ႔ အသြား ၃နာရီ၊ အျပန္ ၃နာရီၾကာတဲ့ ခရီးကုိ လုိလုိခ်င္ခ်င္ သြားလုိက္တာ အရမ္းမွန္သြားပါတယ္။ အေရာင္စုံ၊ အေသြးစုံ ခတၱာပန္းခင္းေတြၾကားထဲ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ခြင့္ရလုိက္တာနဲ႔တင္ ကင္ဘာရာခရီးစဥ္က တန္သြားပါၿပီ။ ႐ုံးပိတ္ရက္မွာ မနက္အေစာႀကီးထလုိ႔ ကားေမာင္းၿပီး တကူးတက လုိက္ပုိ႔ေပးတဲ့အျပင္ ဇြန္႔ကင္မရာဘက္ထရီကုန္သြားလုိ႔ သူယူလာတဲ့အုန္းသီးနဲ႔ မညည္းမညဴ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ေပးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကုိ ေက်းဇူးေတြ တစ္ေလွႀကီးတင္ပါတယ္။
ဟုိးအရင္က ေဟာ္လန္သြားမွ ဒီလုိ ခတၱာပန္းခင္းနဲ႔ ႀကဳံရမယ္လုိ႔ထင္တာ ခုေတာ့ ဥေရာပခရီးထိ တကူးတကသြားစရာမလုိဘဲ ၾသစေၾတးလ်မွာတင္ ခရီးသြားဟန္လႊဲဆုံမိလုိ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္စရာအတိေပါ့
ကင္ဘာရာၿမိဳ႕လယ္က ေရကန္ Lake Burley Griffin
Caption Cook Memorial ပါ
ေရစက္ရွိလုိ႔ ဆုံရတယ္ပဲ ေျပာမလား... လုံး၀မထင္မွတ္ထားဘဲ ကုိအန္ဒီတုိ႔ မိသားစုနဲ႔ ကင္ဘာရာက ပါလီမန္အိမ္ေတာ္ရာေရွ႕မွာ ဆုံမိပါတယ္။ အတူပါလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ကုိအန္ဒီ့စာဖတ္ပရိတ္သတ္ျဖစ္တဲ့အျပင္ သူေရာ၊ ဇြန္ပါ ကုိအန္ဒီမိသားစုဓာတ္ပုံလည္း ျမင္ဖူးထားတာေၾကာင့္ ျမန္မာစကားသံၾကားလုိ႔ လွည့္အၾကည့္မွာ... ဟာ ကုိအန္ဒီတုိ႔ မိသားစုပါလားဆုိၿပီး ၀မ္းသာအားရ သြားႏႈတ္ဆက္လုိ႔ အမွတ္တရ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ယူခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ဆစ္ဒနီေရာက္ ဘေလာ့ဂါေတြထဲမွာ ကုိအန္ဒီနဲ႔ မတီတီဆြိတုိ႔ရွိမွန္း သိခဲ့ေပမယ့္ သြားတဲ့ရက္ကနည္းၿပီး ေတြ႔ရမယ့္ အမ်ိဳးေတြ မ်ားေနတဲ့အတြက္ အေၾကာင္းမၾကားျဖစ္လုိက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေတြ႔ဆုံလုိက္ရေတာ့ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ရျပန္ပါတယ္။ မိသားစု ဓာတ္ပုံေလးတင္ဖုိ႔ ခြင့္ျပဳခ်က္ေပးတဲ့ We She Me ဘေလာ့ပုိင္ရွင္ ကုိအန္ဒီနဲ႔ မိသားစုကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ း)
ဇြန္မုိးစက္
”စင္စင္” တစ္ေယာက္ မနက္ ၇နာရီခြဲမွာ အေျပးအလႊားထ၊ ေရခ်ိဳးခန္း၀င္၊ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး ညက ေရခဲေသတၱာထဲမွာ သိမ္းထားတဲ့ ထမင္းၾကမ္းကုိ ၾကက္ဥေလးနဲ႔ အျမန္ေၾကာ္၊ ပဲျပဳတ္ျဖဴးလုိ႔ နံနက္စာ ထမင္းဗူးေလး ျပင္ဆင္ၿပီး သြားတယ္။ ညေန႐ုံးအျပန္မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ မဂၤလာညစာစားပြဲ သြားစရာကလည္း ရွိေနတာမုိ႔ မီးပူတုိက္ၿပီးသားထဲက အျဖဴေရာင္ဖဲသားအက်ႌနဲ႔ ေဘာင္းဘီတစ္ထည္ကုိပဲ ၀တ္လုိက္တယ္။ ႐ုံးသြား႐ုံးျပန္ လြယ္ေနက်အိတ္ေလးက ႐ုိးတာမုိ႔ ေဘာင္းဘီအေရာင္နဲ႔လည္း လုိက္ဖက္တဲ့ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ရဖူးတဲ့ ခဲေရာင္အိတ္ေလးပဲ လြယ္သြားမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးၿပီး ပစၥည္းေတြကုိ ေျပာင္းထည့္ရျပန္တယ္။ တစ္ေန႔က ဘက္ထရီအားသြင္းရင္း ဖုန္းေမ့က်န္ခဲ့လုိ႔ ဗ်ာမ်ားခဲ့တာကုိ သတိရသြားၿပီး ဖုန္းကုိ အိတ္ကပ္ေလးထဲ မေမ့မေလ်ာ့ ထုိးသြင္းလုိက္ၿပီးၿပီဆုိရင္ စင္စင္တစ္ေယာက္ ႐ုံးသြားဖုိ႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ပါၿပီ။ ဒါေတာင္… ေလေအးေပးစက္ အခန္းထဲေရာက္ေနရင္ အလုိလုိခ်မ္းတတ္သူမုိ႔ ညစာစားပြဲသြားတဲ့အခါ လုိရမယ္ရ အေပၚကထပ္႐ုံဖုိ႔ ပ၀ါ ေမ့က်န္ေနတာ သတိရသြားလုိ႔ ဧည့္ခန္းထဲေရာက္ၿပီးမွ အိပ္ခန္းထဲတစ္ေခါက္ ျပန္၀င္ယူလုိက္ရေသးတယ္။
တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ညက ၀ယ္ၿပီးတင္ထားတဲ့ သစ္ခြပန္းပန္းျဖဴျဖဴေလးေတြနဲ႔ ဘုရားစင္က ၾကည္ညဳိသပၸာယ္စရာေကာင္းလုိက္တာလုိ႔ ေတြးရင္း ၾကည္ႏူးစြာနဲ႔ ဘုရားကန္ေတာ့ၿပီး အိတ္လြယ္လုိ႔ အိမ္တံခါး ဖြင့္လုိက္တယ္။
“ဟင္….”
ဖိနပ္စင္ အေပၚဆုံးကုိ လွမ္းအၾကည့္မွာ စင္စင္ တစ္ေယာက္ အံ့ၾသသြားတယ္။ စင္စင္ ႐ုံးသြားတုိင္း စီးေနက်ဖိနပ္က ဘယ္တစ္ရံပဲ ရွိေတာ့တယ္။ စင္ေပၚက ေအာက္ကုိ ျပဳတ္က်စရာ အေၾကာင္းမရွိတာ သိေနေပမယ့္ ေတြ႔လုိေတြ႔ျငား ရွာၾကည့္လုိက္တယ္။ မေတြ႔ဘူး... လုံး၀ကုိ မေတြ႔ဘူး။ အဲဒါမွ… ျပႆနာပဲ။ ေနာက္ထပ္စီးစရာ အရံ formal ဖိနပ္က အဆင္သင့္ ရွိမေနဘူး။ ၀တ္ထားတာက ေဘာင္းဘီ၊ ညေနက်ရင္လည္း ညစာစားပြဲ သြားရဦးမွာ။ ဒီဖိနပ္ေလးက ႐ုံးသြား႐ုံးျပန္အျပင္၊ ပြဲေနပြဲထုိင္ စီးလုိ႔လည္း အဆင္ေျပတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးလေလာက္ကမွ ၀ယ္ထားတာ။ အရြတ္ပါးေနတဲ့ဒူးေၾကာင့္ ျမင့္လြန္း၊ နိမ့္လြန္းရင္ စီးမရတဲ့ စင္စင္တစ္ေယာက္ ကုိယ့္ေျခေထာက္နဲ႔ သင့္ေတာ္မယ့္ ဖိနပ္ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ အခ်ိန္ေပးရွာထားတာ။ ကုိယ္ပုံမွန္သုံးေနက်တန္ဖုိးထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာေပးရေပမယ့္ ကုိယ့္ေျခေထာက္နဲ႔ သက္ေတာင့္သက္သာ အဆင္ေျပဖုိ႔႔အတြက္ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ၀ယ္ခဲ့ရတာ။ ၀ယ္တဲ့ေစ်းနဲ႔ထုိက္တန္ေအာင္ အဆင္ေျပေျပစီးလုိ႔ရၿပီး ေျခေထာက္လည္း မနာေတာ့တာမုိ႔ ၀မ္းသာခဲ့ရတာ။
အေတြးေတြဆက္ၿပီး စင္စင္ ေဒါသေတြ ထြက္လာတယ္။ ဖိနပ္တစ္ဖက္တည္းကုိ ယူသြားတဲ့သူကုိလည္း အရမ္း စိတ္ဆုိးတယ္။ ဘယ္ညာႏွစ္ရံလုံး ေပ်ာက္ရင္ လွဴတယ္လုိ႔ သေဘာထားၿပီး စိတ္ေျဖလုိ႔ရတယ္။ ကုိယ္မစီးျဖစ္ရင္ေတာင္ အျခားတစ္ေယာက္စီးျဖစ္သြားတယ္ဆုိၿပီး စိတ္ေက်နပ္လုိ႔ ရေသးတယ္။ အခုဟာက…. ေတာက္!
ေလာေလာဆယ္ အေတြးေတြျဖတ္ၿပီး ႐ုံးစီးသြားဖုိ႔ ဖိနပ္ရွာရမယ္၊ ဟုိးအရင္က ၀ယ္ထားတဲ့ ဖိနပ္အမည္းတစ္ရံေတာ့ ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါစီးလုိက္ရင္ ေျခေထာက္နာလုိ႔ မစီးျဖစ္တာၾကာၿပီ၊ ဖုန္ေတြေတာင္တက္ေနတယ္။ က်န္တဲ့ဖိနပ္ေတြကလည္း ႐ုံးစီးဖုိ႔ အဆင္မေျပဘူး။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အိတ္ထဲက တစ္႐ွဴးကုိထုတ္၊ ဖုန္တက္ေနတဲ့ ဖိနပ္ကုိသုတ္ၿပီး ေျခေထာက္နာနာနဲ႔ပဲ ႐ုံးေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့ရတယ္။ ဒီဖိနပ္ကိစၥေၾကာင့္ ႐ုံးကုိ ၁၅ မိနစ္ ေနာက္က်ၿပီးမွ ေရာက္သြားတယ္။
တကယ္လုိ႔မ်ား ေပ်ာက္သြားတဲ့ ဖိနပ္တစ္ဖက္ဟာ သာမန္႐ုိး႐ုိးဖိနပ္တစ္ရံပဲ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္၊ ဖိနပ္ပုိင္ရွင္ စင္စင့္ေျခေထာက္ဟာ ဘယ္ဖိနပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆင္ေျပေျပေကာက္စီးလုိ႔ရတဲ့၊ ဒူးနာေ၀ဒနာသာ မရွိခဲ့ဘူးဆုိရင္… စင္စင္ အဲ့သည့္ေလာက္ထိ ခံစားရမွာ မဟုတ္ဘူး။ အခုေတာ့ ျပန္ေတြးၾကည့္တုိင္း တႏုံႏုံနဲ႔ ခံစားေနရတယ္။
ဖိနပ္တစ္ဖက္ပဲက်န္တာ ျမင္ကတည္းက စင္စင္ သတိရလုိက္ပါတယ္။ ညက က်ီးမႏုိးပြဲလုပ္ၾကတယ္ဆုိတာ။ စင္စင္တုိ႔ေနတဲ့တုိက္မွာ ျမန္မာေတြရွိတယ္။ ဒီက်ီမႏုိးပြဲကုိ ဖိနပ္တစ္ရံ၀ွက္ၿပီး ဆင္ႏႊဲတယ္လုိ႔ စင္စင့္စိတ္ထဲမွာ အေသအခ်ာကုိ သိေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ ႐ုိး႐ာယဥ္ေက်းမႈဓေလ့ဆုိတာ သူ႔ႏုိင္ငံ၊ သူ႔ေရေျမနဲ႔ သင့္ေတာ္ေပမယ့္ တစ္ျခားတစ္ေနရာအတြက္ မသင့္ေတာ္တာမ်ိဳးေတြရွိတယ္။ ျမန္မာျပည္က က်ီးမႏုိးပြဲေတြမွာ ဖိနပ္တစ္ဖက္ကုိ လမ္းထိပ္မွာထားၿပီး ေနာက္တစ္ဖက္ကုိ လမ္းဆုံးမွာ ထားလုိက္ရင္ ျပန္ရေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ စကၤာပူလုိႏုိင္ငံလုိမ်ိဳးမွာ တစ္ဖက္တည္းေသာ ဖိနပ္ကုိ တုိက္ရဲ႕ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ သြားထားလုိက္ရင္ မနက္တုိင္း ေရာက္လာတတ္တဲ့ သန္႔ရွင္းေရး အလုပ္သမားေတြက အမႈိက္ပုံးထဲကုိ တန္းၿပီး ပစ္ထည့္လုိက္မွာပဲ။
မနက္မုိးလင္းရင္ အလုပ္ကုိ သုတ္သုတ္သြားရတဲ့ ႏုိင္ငံမွာ စီးေနက် ဖိနပ္တစ္ဖက္ ႐ုတ္တရက္ေပ်ာက္သြားတာ အေတာ္ပဲ စိတ္ကသိကေအာင့္ ျဖစ္ရတယ္။ ဖိနပ္တစ္ရံရဲ႕ေနာက္မွာ ယူသူမသိတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ိဳးဆက္ေတြရွိတယ္၊ ဖိနပ္ပုိင္ရွင္ဟာ ေနာက္ထပ္ဆင္တူအသစ္တစ္ရံ ထပ္၀ယ္ဖုိ႔ အားထုတ္ႏုိင္သူ ျဖစ္ခ်င္မွလည္း ျဖစ္မယ္။ ေစ်းႀကီးေပးၿပီးမွ ၀ယ္ျဖစ္တဲ့ ဖိနပ္တစ္ရံရဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္းရာဇ၀င္ဆုိတာလည္းရွိတယ္။ ဖိနပ္ပုိင္ရွင္ရဲ႕ သက္သာေနတဲ့ ေျခေထာက္က အျခားအဆင္မေျပတဲ့ ဖိနပ္ေျပာင္းစီးလုိက္ရလုိ႔ ျပန္နာသြားတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးလည္း ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ သူမ်ားစိတ္ဆင္းရဲၿပီးမွ ေပ်ာ္ရတဲ့ ဒီလုိက်ီးမႏုိးပြဲမ်ိဳးကုိေတာ့ စင္စင္ မႀကိဳက္ဘူး။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရဲ႕တစ္ေန႔တာ အစကေန အဆုံး ဘယ္ေလာက္ထိ ထိခုိက္သြားရသလဲဆုိတာ… ကာယကံရွင္ စင္စင္တစ္ေယာက္ထက္ပုိၿပီး ဘယ္သူသိႏုိင္ဦးမွာလဲ။
ခုေတာ့ စင္စင္တစ္ေယာက္ ဖိနပ္ေလးတစ္ဖက္ကုိင္လုိ႔ ေပ်ာက္တဲ့တစ္ဖက္ပဲ ရွာပုံေတာ္ ဖြင့္မရလုိလုိ။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္… ေပ်ာက္သြားတဲ့ဘက္က ညာဆုိေတာ့ ဘယ္နဲ႔ယွဥ္ရင္ နဲနဲေလးေတာ့ ေခ်ာင္ေနတယ္။ ဖိနပ္စြပ္လုိက္ရင္ ကြက္တိျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ဖိနပ္ပုိင္ရွင္က က်ီးမႏုိးပြဲမွာ မထင္မွတ္ဘဲ ဖိနပ္တစ္ဖက္နဲ႔ က်န္ရစ္ခဲ့ရွာတဲ့ စင္ဒရဲလားတစ္ျဖစ္လဲ စင္စင္ဆုိတာ အေသအခ်ာပါပဲ။
ဇြန္မုိးစက္
(၁၁ရက္ ၁၁လ ၂၀၁၁ မွာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားေသာ ဖိနပ္တစ္ဖက္အတြက္)
(၁)
ဆရာေမာင္ထြန္းသူက အေမရိကန္စာေရးဆရာ မတ္ခ္တိြန္း၏ မစၥစၥပီျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ ေရေႏြးေငြ႔သေဘၤာေမာင္းႏွင္လုိက္ပါရင္း ရရွိခဲ့ေသာ မစၥၥစၥပီျမစ္၀န္းက်င္ႏွင့္ ဘ၀အေတြ႔အႀကဳံမ်ားအေၾကာင္း အမွတ္တရစာအုပ္ကုိ ”ျမစ္ႀကီး မစၥစၥပီ” အမည္ျဖင့္ ဘာသာျပန္ဆုိ ေရးသားခဲ့ပါသည္။ ထုိစာအုပ္အမွာစာတြင္ ဆရာက အခ်ိန္လည္းေပးႏုိင္မည္၊ အသက္ရွည္က်န္းမာေရးလည္း ေကာင္းေနပါလွ်င္ မတ္ခ္တြိန္းကဲ့သုိ႔ပင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အထင္ကရႏွင့္ အဓိကအက်ဆုံးေသာ ျမစ္တစ္စင္းျဖစ္သည့္ ”ဧရာ၀တီ” ကုိ ေအာက္မွအထက္သုိ႔ဆန္တက္ၿပီး ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ အေတြ႔အႀကဳံမ်ားကုိ “ျမစ္ႀကီး ဧရာ၀တီ” ဟု ေခါင္းစဥ္ေပးၿပီး စာတစ္အုပ္ ေရးသားျပဳစုခ်င္ေသာ ဆႏၵရွိေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိခဲ့ပါသည္။
ကြ်န္မကုိယ္၌ကလည္း စာေရး၀ါသနာပါသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀က အေဖစက္ဦးစီးခ်ဴပ္ျဖင့္ ေမာင္းႏွင္ေသာ သေဘၤာကုိ ေအာက္ျမန္မာျပည္ ရန္ကုန္တစ္၀ုိက္မွ အထက္ျပည္ မန္းစက္ေတာ္ရာ ေရာက္သည္အထိ ရက္ရွည္ခရီး စီးနင္းလုိက္ပါခဲ့ဖူးသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ျမစ္ႀကီးမစၥစၥပီစာအုပ္ထဲမွာ ေျပာျပသြားေသာ မတ္ခ္တိြန္း၏ ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ အေတြ႔အႀကဳံမ်ားကုိ သေဘာက်မိေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း အကယ္၍မ်ား ဆရာေမာင္ထြန္းသူက အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ “ျမစ္ႀကီး ဧရာ၀တီ” ကုိ စာတစ္အုပ္အျဖစ္ ျပဳစုေရးသားခြင့္ မရခဲ့လွ်င္ ကြ်န္မ ေရးသားမည္၊ ကြ်န္မေရးသားခ်င္သည္ဟု တိတ္တခုိးဆႏၵ ျဖစ္ေပၚခဲ့မိပါသည္။ သုိ႔ေသာ္…
(၂)
သုိ႔ေသာ္… တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ ရွိခဲ့ဖူးေသာ ကြ်န္မ၏အိပ္မက္ဆႏၵမ်ား အေကာင္အထည္ေဖာ္ခြင့္မရဘဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့မည္လားဟု စုိးရိမ္ပူပန္ရေသာ အေျခအေနသုိ႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါၿပီ။ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းႏွင့္မရဘဲ တစ္မ်ိဳးသားလုံး ကယ္တင္ပါမွ အသက္ရွင္ႏုိင္မည့္ ျမစ္ႀကီးဧရာ၀တီ၏ အျဖစ္ကုိ ေတြးမိေလတုိင္း ၀မ္းနည္းေဒါသ ယူက်ဳံးမရ ျဖစ္ရပါသည္။
(၃)
ကခ်င္ျပည္နယ္ျမစ္ဆုံေဒသမွာ ေရကာတာေဆာက္ေတာ့မည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမစ္ဆုံ၏အလွအပမ်ားကုိ ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရႏုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေၾကာင္း တစ္ဆင့္စကား တစ္ဆင့္နားျဖင့္ၾကားခဲ့သည္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္ခန္႔က။ အဲဒီအခ်ိန္ထိ ျမစ္ဆုံ၏ သဘာ၀အလွအပကုိ ထိခုိက္ေစေသာ အေၾကာင္းတစ္ရပ္အေနျဖင့္သာ ေတြးမိကာ ႏွေျမာတသ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ဆည္တည္ေဆာက္မႈေၾကာင့္ ျမစ္ေအာက္ပုိင္းႏွင့္ ဧရာ၀တီတစ္ေၾကာလုံးကုိ ထိခုိက္နစ္နာေစမည့္ ဆုိးက်ိဳးမ်ားအေၾကာင္းကုိ မသိခဲ့။ ယခုသိလုိက္ရေသာ အခ်ိန္မွာ အတန္ပင္ ေနာက္က်ေနၿပီလား။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ဧရာ၀တီကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိး အဆုံး႐ႈံးမခံႏုိင္ေသာ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားမ်ားအားလုံး၏ စုိးရိမ္ပူပန္မႈေတြက အထြဋ္အထိပ္သုိ႔ ေရာက္ေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။
ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္လည္း ျမစ္ဆုံစီမံကိန္းကုိ သေဘာမတူ ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း အင္တာနက္မွေန၍ လက္မွတ္ေရးထုိးႏုိင္သည့္ Online Petition Website မ်ား၊ ဧရာ၀တီကုိ ထာ၀ရရွင္သန္ေစလုိေသာ အဖြဲ႔မ်ား ေပၚေပါက္လာကာ ျမစ္ဆုံစီမံကိန္း ရပ္တန္႔ၿပီး ဧရာ၀တီ ဆက္လက္ရွင္သန္ စီးဆင္းေရးအတြက္ အားႀကိဳးမာန္တက္ ေဆာင္ရြက္သူမ်ား ရွိလာၾကျခင္းျဖစ္သည္။
(၄)
သုိ႔ေပမယ့္ လက္မွတ္အေရအတြက္၊ တက္ႂကြမႈအေရးကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္မစိတ္ထဲ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္မိတာေတြရွိသည္။ ယခုအေနအထားႏွင့္ဆုိလွ်င္ ျပည္ပႏုိင္ငံအသီးသီးတြင္ ေရာက္ရွိေနထုိင္ၾကေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးအေရအတြက္ မနည္းလွေသာ္လည္း အြန္လုိင္းပီတီရွင္းမွာ မူလသတ္မွတ္ထားေသာ ဆုိင္းထုိးသည့္ အေရအတြက္ ၁,၀၀၀ ျပည့္ရန္ တစ္လၾကာေအာင္ ေစာင့္ရသည္။ ဒါေတာင္ လက္မွတ္ ၁,၀၀၀ လုံး ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ား ေရးထုိးထားျခင္းမဟုတ္။ ရက္အေစာပုိင္းမွာ အျခားႏုိင္ငံသားေတြ လာေရာက္ ေရးထုိးထားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အြန္လုိင္းမွာ ဆုိင္းထုိးလွ်င္ နာမည္အမွန္မေပးခ်င္လည္းရသည္၊ ႏုိင္ငံအမွန္ မေပးခ်င္လည္း ရသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္းက ဦးေက်ာ္သူတုိ႔လုိ ႏုိင္ငံသား မွတ္ပုံတင္အမွတ္ႏွင့္တကြ ေရးထုိး ေဖာ္ျပစရာမလုိ။ နာမည္ မေဖာ္ျပလုိလွ်င္လည္း ရသည္။
ျမန္မာလူမ်ိဳးႏွစ္သိန္းနီးပါးရွိေသာ စကၤာပူႏုိင္ငံတြင္လည္း ယခုအခ်ိန္အထိ “လမ္းျပၾကယ္” မွ ေကာက္ခံရရွိေသာ လက္မွတ္ေပါင္းမွာ ၄၀၀ ေက်ာ္သာရွိေသးသည္။ မသိလုိ႔ မထုိးတာလား၊ သိရက္နဲ႔ တစ္စုံတစ္ရာကုိေၾကာက္လုိ႔ လ်စ္လ်ဴရႈထားတာလား၊ လက္မွတ္ထုိး႐ုံနဲ႔ ျမစ္ဆုံဆည္ အေရးကိစၥ ပ်က္ျပယ္မသြားႏုိင္ဟု အေတြးရွိေနေသာေၾကာင့္လား…။ အေ၀းမွေန၍ လက္မွတ္တစ္ခုထုိးဖုိ႔ကုိေသာ္မွ် တြန႔္ဆုတ္ေတြေ၀ ေႏွာင့္ေႏွးတတ္ေသာ လူမ်ိဳးၾကားက ျမစ္ဆုံႏွင့္ ဧရာ၀တီ ဆုံး႐ႈံးေပ်ာက္ကြယ္ျခင္းသည္ အံ့ၾသစရာမေကာင္းေၾကာင္း သားေျမးျမစ္တုိ႔လက္ထက္တြင္ ေျပာစမွတ္တြင္ က်န္ရစ္႐ုံသာ။
တကယ္ေတာ့ ဧရာ၀တီကုိ ကာကြယ္ျခင္းသည္ တစ္စုံတစ္ေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ အဖြ႔ဲအစည္းတစ္ခု အာဏာရေအာင္ ကူညီေထာက္ပံ့ေသာ ႏုိင္ငံေရး ျပဳလုပ္ျခင္းမွ မဟုတ္ဘဲ။ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ တစ္မ်ိဳးသားလုံးအေရးကုိေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ခြဲျခားနားလည္ႏုိင္ရမည္။ ဒီလုိကိစၥမ်ိဳးက ကုိယ္လုပ္လုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး၊ မရႏုိင္ပါဘူးဟူေသာ စစ္မေရာက္ခင္ ျမွားကုန္သည့္ အေတြးမ်ိဳး ၀င္ေနလွ်င္ေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈရာခုိင္ႏႈန္း နည္းသြားပါလိမ့္မည္။ ႏွမ္းတစ္ေစ့ႏွင့္ ဆီမျဖစ္ေသာ္လည္း ႏွမ္းေစ့ေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္လာလွ်င္ ဆီျဖစ္လာပါလိမ့္မည္။ ကုိယ္တုိင္က ႏွမ္းတစ္ေစ့အေနႏွင့္ ပါ၀င္အားထုတ္ရန္သာ လုိအပ္ပါသည္။
(၅)
တကယ္ဆုိ ဟုိး… ျမန္မာျပည္ေျမာက္ဖ်ားက ေမခႏွင့္ မလိခ ျမစ္ႏွစ္သြယ္ ေပါင္းဆုံယွက္ႏြယ္ရာမွ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဧရာ၀တီသည္ ကြ်န္မတုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသားအားလုံး၏ ေက်းဇူးရွင္ ျဖစ္သည္။ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကြ်န္းေပၚေဒသမွထြက္ေသာ ဆန္စပါးမ်ားကုိ စားသုံးၿပီး ကြ်န္မတုိ႔ ႀကီးျပင္းလာၾကသည္ မဟုတ္ပါလား။ ျမန္မာျပည္မွာေမြး၍ ထမင္းစားဖူးသူတုိင္း ဧရာ၀တီ၏ ေက်းဇူးႏွင့္ မကင္းပါ။ ျမန္မာျပည္ကုိ မိခင္တစ္ဦးအေနႏွင့္ တင္စားမည္ဆုိပါက ဧရာ၀တီသည္ ထုိမိခင္၏ ႏုိ႔ခ်ိဳထြက္ရာ သားျမတ္ျဖစ္သည္။ ျမစ္ဆုံသည္ ထုိမိခင္၏ လည္တုိင္ထက္ ၀တ္ဆင္ထားေသာ လွပအဖုိးထုိက္တန္ေသာ ပတၱျမားလည္ဆြဲပမာ ျဖစ္သည္။
ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ပင္ ျမစ္ဆုံႏွင့္ဧရာ၀တီကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးတန္ဖုိးထားၾကေသာ ကြ်န္မတုိ႔ ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားမ်ားအားလုံး ေပါင္းစုညီညာ တြဲလက္ျဖာ၍ ဧရာ၀တီ၏ ေက်းဇူးကုိ ျမစ္ဆုံႏွင့္တကြ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီး မတိမ္ေကာ၊ မပ်က္စီးေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းျခင္းျဖင့္ ကာကြယ္ၾကပါစုိ႔လား။
ဤကမာၻေျမတြင္ ျမန္မာျပည္ တည္ရွိေနသေရြ႕ ျမစ္ႀကီးဧရာ၀တီကုိလည္း အစဥ္ထာ၀ရ ရွင္သန္စီးဆင္းေစခ်င္သည္မွာ ကြ်န္မတုိ႔အားလုံး၏ ထပ္တူညီေသာ ဆႏၵျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္မ ယုံၾကည္လ်က္ရွိေနဆဲ...။
ဇြန္မုိးစက္
Subscribe to:
Posts
(
Atom
)





