Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Monday, June 18, 2012
Category:
Birthday
,
Poem
,
Wishes
အေမႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္…။
တစ္ေယာက္က
ေခ်ာေမာပိန္သြယ္ ျမန္မာဆန္ၿပီး တစ္ေယာက္က ေတာက္ပထက္ျမက္တဲ့ မ်က္လုံးေတြ ပုိင္ဆုိင္တယ္္။
တစ္ေယာက္က
မိခင္ဇနီးအိမ္ရွင္မေကာင္း ပီသခဲ့ၿပီး တစ္ေယာက္က လူဦးေရ ၅၉သန္းရွိတဲ့ ႏုိင္ငံအတြက္
ယုံၾကည္အားကုိးရာ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က
မုိင္ေထာင္ခ်ီေ၀းတဲ့ အေနာက္အရပ္မွာ က်န္ေနခဲ့တဲ့ မိသားစုအတြက္ ပူပင္ေသာကရွိခဲ့ေပမယ့္ တစ္ေယာက္က
သူယုံၾကည္ရာပန္းတုိင္အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းရဲရင့္စြာ၊ တစ္ကုိယ္တည္း အထီးက်န္စြာ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က
သူမအေပၚ သူမတူေအာင္ နားလည္ပံ့ပုိး ခ်စ္ျမတ္ႏုိးတဲ့ ခင္ပြန္းျဖစ္သူနဲ႔သားႏွစ္ေယာက္ကုိ
သတိရလြမ္းဆြတ္ေနခဲ့ၿပီး တစ္ေယာက္က သူမခ်စ္ရတဲ့ တုိင္းသူျပည္သားလူအမ်ား စိတ္လုံၿခဳံလြတ္လပ္မႈရဖုိ႔အတြက္
စဥ္းစားေပးေနခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က
ႏုိဗယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု အပ္ႏွင္းခံရၿပီး တစ္ေယာက္က သားႏွစ္ေယာက္ကုိ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔
လက္လႊတ္ခဲ့ရတယ္။
တစ္ေယာက္က
ခင္ပြန္းျဖစ္သူရဲ႕ေနာက္ဆုံးခရီး ပုိ႔ေဆာင္ခြင့္ကုိ ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရၿပီး တစ္ေယာက္က သူ႔အသက္ရွင္သန္ေနသေရြ႕ တုိင္းျပည္အေရးသာ ဦးစားေပးေရြးခ်ယ္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က
ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ခဲ့ၿပီး တစ္ေယာက္က နာရီလက္တံေတြ ေရြ႕လ်ား ေခၚေဆာင္ရာေနာက္ကုိ
လုိက္ပါလာခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က
သားငယ္ကုိေပြ႔ဖက္ ပီတိအၿပဳံးနဲ႔ ဆီးႀကိဳခဲ့ၿပီး တစ္ေယာက္က မျမင္တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ သားႀကီးအေၾကာင္း
ေမွ်ာ္လင့္နားစြင့္ေနခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က
အသက္ရလာၿပီး ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြရွိလာေပမယ့္ တစ္ေယာက္က ခရီးေတြသြားၿပီး ႏုိင္ငံတကာစင္ျမင့္ေပၚမွာ
မိန္႔ခြန္းေတြ ေျပာေနခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က
သားေျမးေတြနဲ႔ အတူေနၿပီး အနားယူခ်င္ေပမယ့္ တစ္ေယာက္က အနားမေနဘဲ ႏုိင္ငံနဲ႔လူမ်ိဳးအတြက္
စြမ္းသမွ် လုပ္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ ခြန္အားေတြ ေမြးေနခဲ့တယ္။
အေမႏွစ္ေယာက္လုံး ဇြန္လ ၁၉ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ၆၇ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔မဂၤလာကုိ မိသားစုနဲ႔အတူ အမွတ္တရ
က်င္းပခြင့္ရလုိ႔ ၾကည္ႏူး၀မ္းသာေနၾကတယ္။
သားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အေမ၊
ကမာၻမွာ ျမန္မာကုိ ကုိယ္စားျပဳခဲ့တဲ့အေမ… အသက္ရွည္က်န္းမာ ေဘးအႏၲရာယ္ကင္းပါေစ။
၁၉.၆.၂၀၁၂ အတြက္
ဇြန္မုိးစက္
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Saturday, June 09, 2012
Category:
Birthday
အဲဒီ့ေန႔က
စေနမုိးေစြ ရြာခဲ့ပါသတဲ့။ ထူးျခားတာတစ္ခုက ဘယ္ကလာမွန္းမသိတဲ့ ေႁမြတစ္ေကာင္ဟာ အိမ္ေနာက္ေဖးေပါက္ကေန
အိမ္ေရွ႕ကုိ တန္းတန္းမတ္မတ္ ျဖတ္ၿပီး ဘယ္သူ႔ကုိမွ ရန္မမူဘဲ ၿခံထဲကုိ ဆင္းသြားတယ္တဲ့။
ေႁမြျဖတ္သြားတဲ့အခ်ိန္ ေနာက္ေဖးမွာ ထမင္းအုိးတည္ေနတဲ့ မိန္းမပ်ိဳတစ္ေယာက္က အလန္႔တၾကား ထခုန္မိခဲ့ေပမယ့္
အိမ္ထဲမွာရွိေနတဲ့ တစ္စုံတစ္ေယာက္က အမွတ္မထင္ နံရံေပၚက နာရီကုိ လွမ္းၾကည့္မိသြားတယ္။
ညေရာက္ေတာ့ ေဆး႐ုံကျပန္လာတဲ့သူကုိ ဖြားျမင္တဲ့ ကေလးအေၾကာင္း ေမးၾကည့္ရင္း အိမ္ထဲကုိ
ေႁမြျဖတ္သြားတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ ကေလးမ်က္ႏွာျမင္ခ်ိန္ တုိက္ဆုိင္ေနတာကုိ အံ့ၾသစြာနဲ႔ သိလုိက္ရတယ္။
အဲဒီ့ေႁမြကုိေတာ့ ေနာက္ထပ္မေတြ႔ရေတာ့ဘူးတဲ့။
ဒါနဲ႔ပဲ
လူႀကီးေတြက ဒီကေလးဟာ ေႁမြနဲ႔အဆက္အစပ္ ရွိရမယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ခဲ့ၾကတယ္။ သူတုိ႔ ယုံၾကည္သလုိပဲ
အဲဒီ့ကေလးမေလးဟာ ေႁမြနဲ႔အက်ိဳးေပးတယ္။ ေႁမြကုိ ျမင္ရင္ လုိခ်င္တာ ဆုေတာင္းလုိ႔ ေဘးအိမ္က
ဦးေလးႀကီး သင္ေပးထားတဲ့အတုိင္း လုိက္ဆုေတာင္းတာ ထူးဆန္းစြာနဲ႔ တကယ္ျပည့္ခဲ့တယ္။ ေႁမြေပါတဲ့အရပ္မွာေနေပမယ့္
ေႁမြကုိ နဲနဲေလးမွ မေၾကာက္ဘူး။ ေႁမြျမင္ရင္ အနီးကပ္ၾကည့္ခ်င္တယ္။ စိတ္၀င္စားတယ္။ အနီးအနားလမ္းမွာ
ေႁမြအရွင္အျဖစ္ျဖစ္၊ အေသျဖစ္ျဖစ္ေတြ႔တယ္လုိ႔ သတင္းၾကားရင္ သြားၾကည့္ခ်င္တယ္။ တစ္ခါက
အိမ္ေရွ႕က အုန္းပင္ေအာက္မွာ လင္းေႁမြလာေခြေနလုိ႔ လူႀကီးေတြ မသိေအာင္ အနီးကပ္ သြားၾကည့္လုိက္ေသးတယ္။
ေႁမြကုိျမင္ရတဲ့အခါ သူမကုိ ရန္မမူတဲ့အျပင္ ၿပဳံးျပေနတယ္လုိ႔ေတာင္ ထင္တယ္။
ကေလးဘ၀က
တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္ကုိ သြားလည္တဲ့အခါ သူမ အရင္ဆုံးၾကည့္ခ်င္တာ၊ သြားခ်င္တာ၊ ေႁမြေတြ ရွိတဲ့ေနရာကုိပဲ။
အဲ့ဒီေနရာကုိ မေရာက္မွာ မၾကည့္လုိက္ရမွာ စုိးရိမ္တယ္။ က်န္တဲ့ေနရာေတြသာ မမွတ္မိတာ၊
ေႁမြေတြရွိတဲ့ေနရာကုိေတာ့ တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္ ပထမဆုံးတစ္ေခါက္ ေရာက္ဖူးကတည္းက မွတ္မိတယ္။ မုိးရာသီမွာ
အိမ္အေပၚထပ္၀ရန္တာေပၚကေန ေအာက္မွာ ျမင္ရတဲ့ ေရေႁမြြေသးေသးေလးေတြကုိ စာကေလးေခြ ခ်ေကြ်းခ်င္
ေကြ်းတတ္တာ။ ေႁမြကားဆုိလည္း အရမ္းႀကိဳက္တယ္။ ငယ္ငယ္က တီဗီြမွာျပတဲ့ အျဖဴအမည္း ေႁမြမင္းသားနဲ႔
ျမန္မာကားလာရင္ စိတ္၀င္တစားၾကည့္တယ္။ ေႁမြမင္းသားနဲ႔ေပါင္းဖက္ၿပီး ေမြးလာတဲ့ ကေလးေလးေခါင္းမွာ
ဆံပင္ေတြအစား ေႁမြေလးေတြ တြဲေလာင္းက်ေနတာေတာင္ မွတ္မိေသးတယ္။ ေႁမြဆုိ အရမ္းေၾကာက္တတ္ၿပီး
ေႁမြပုံပါရင္ စာအုပ္ကုိ လႊတ္ခ်တဲ့ အေဒၚတစ္ေယာက္ကုိ ဘာေၾကာင့္ သူ ဒီေလာက္ ေႁမြေၾကာက္တတ္ရတာလဲဆုိၿပီး
နားမလည္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။
ခုေတာ့
ေႁမြမျမင္ရတာ ႏွစ္ေပါင္း အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။ ေႁမြအေၾကာင္း စိတ္၀င္တစား ရွိေသးေပမယ့္ အရင္ကေလာက္
မရင္းႏွီးေတာ့ဘူး။ အရင္ကထက္စာရင္ ေႁမြကုိ နဲနဲေၾကာက္တတ္လာသလုိပဲ။ အသက္ႀကီးလာလုိ႔မ်ားလား။
ေႁမြနဲ႔ ဆက္စပ္မႈရွိတယ္လုိ႔ ယုံၾကည္တာထက္စာရင္ အတိတ္ဘ၀ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေႁမြျဖစ္ခဲ့ဖူး၊
ေႁမြနဲ႔ပတ္သက္ခဲ့ဖူးတာ ျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ ကုိယ္တုိင္ပဲ မွတ္ခ်က္ခ်မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဂဂၤါ၀ါဠဳ
သဲစုမကတဲ့ ဘုရားေတြေတာင္ အဆူဆူ ပြင့္သြားၿပီးၿပီ။ ကုိယ္က ခုခ်ိန္ထိ သံသရာမွာ က်င္လည္ေနတုန္းပဲဆုိေတာ့
ကုိယ္မျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ သတၱ၀ါေတာင္ ရွိခ်င္မွ ရွိလိမ့္မယ္။
ခက္ခဲလွတဲ့
လူ႔ဘ၀ရခုိက္ေလး၊ စစ္မွန္တဲ့ဘာသာတရား ယုံၾကည္ကုိးကြယ္ခြင့္ရခုိက္ေလးမွာ သံသရာက ကြ်တ္တမ္းမ၀င္သည့္တုိင္ေအာင္
သံသရာတုိေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ရင္ ကုိယ့္ေလာက္မုိက္တဲ့သူရွိမွာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ေတြးမိတယ္။
ကုသုိလ္တရားေတြ ဆက္ကာဆက္ကာမလုပ္ျဖစ္ရင္ လူျဖစ္ရက်ိဳးလည္း နပ္မွာမဟုတ္ဘူး။ အသက္တစ္ႏွစ္ႀကီးလာတဲ့နဲ႔အမွ်
အကုသုိလ္တရားထက္ ကုသုိလ္တရားပုိျပဳမိဖုိ႔ အေရးႀကီးတယ္ဆုိတာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မၾကာခဏ သတိေပးေနရင္း၊
ျဖစ္လာသမွ်၊ ျဖစ္ခဲ့သမွ် အပါယ္ေရာက္ႏုိင္တဲ့ ေဒါသအကုသုိလ္စိတ္ေတြကုိ ခ်ဳပ္တည္းေျဖေဖ်ာက္
ေလွ်ာ့ခ်ဖုိ႔ႀကိဳးစားရင္းနဲ႔ ဂဏန္းႏွစ္လုံးထပ္တူျဖစ္သြားတဲ့ ေမြးေန႔ကုိ ႀကိဳဆုိလုိက္ပါတယ္။
ဟက္ပီပူးေဒး….
ဇြန္မုိးစက္!
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Tuesday, May 08, 2012
Category:
Feelings
ဇြန္ေတြ႔ဖူးသမွ်
စလုံးအမ်ိဳးသားေတြထဲမွာ သူဟာ စိတ္ထားအလြန္ရည္မြန္ၿပီး စကားေျပာရင္ လည္း ႏူးညံ့ခ်ိဳသာ ေအးေဆးတာမုိ႔ အစက သူ႔ကုိ ႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာ အရပ္အေမာင္း ေကာင္းတဲ့ gay တစ္ေယာက္မ်ား ျဖစ္ေနမလား လုိ႔ေတာင္ ထင္မွတ္မွားခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူအလုပ္မေျပာင္းခင္ ဇြန္နဲ႔ႏွစ္ပတ္သာ
ဆုံေတြ႔ လုိက္ရေပမယ့္ သူဟာ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေကာင္း တစ္ေယာက္မုိ႔ မေမ့ခဲ့ပါဘူး။
သူနဲ႔ဇြန္ေနတဲ့
ရပ္ကြက္ကလည္း တူတာမုိ႔ တစ္ခါတစ္ေလ ႐ုံးအျပန္ ရထားစီးတဲ့အခါ ဆုံတတ္ပါတယ္။ လမ္းသြားရင္း သူ႔မိသားစုအေၾကာင္း ေျပာျပတတ္တဲ့သူက ဇြန္႔ထက္ တစ္ႏွစ္ငယ္ပါတယ္။ သူက ပုိလီ ဒီပလုိမာ ေက်ာင္းဆင္းျဖစ္လုိ႔
ဒီဂရီရထားတဲ့ ဇြန္႔ကုိ အားက်တယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ တကယ္တမ္း သူက အလုပ္ အလြန္ႀကိဳးစားသူ ျဖစ္တာေၾကာင့္
Business Development Executive တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဇြန္တုိ႔ ႐ုံးက ထြက္ၿပီး ႏွစ္ႏွစ္အတြင္းမွာပဲ
Product Manager ျဖစ္သြားသူပါ။ သူအလုပ္ထြက္ၿပီး ေနာက္ပုိင္း အျပင္မွာ သုံးႀကိမ္ေလာက္ပဲ
ဆုံလုိက္ေပမယ့္ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ မိတ္ေဆြအျဖစ္ ရွိေနတဲ့သူ ကား၀ယ္စီးတာ၊ ခရီးေတြသြားတာ၊
Fullerton မွာ မဂၤလာေဆာင္တာေတြ အားလုံးကုိ သိေနခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ပတ္က မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ သူ႔ status update ႐ုတ္တရက္ တက္လာတဲ့အခါ ဖတ္လုိက္ရတဲ့သူအဖုိ႔
အေတာ္ေလး အံ့ၾသတုန္လႈပ္ရပါတယ္။ သူ႔အမ်ိဳးသမီးက သူ႔ wall ကေနၿပီး မေန႔ေန႔လည္က သူၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ကြယ္လြန္သြားၿပီး ျဖစ္တဲ့အတြက္
အသုဘ႐ႈဖုိ႔ အိမ္လိပ္စာေပးၿပီး ေရးလုိက္တာပါ။ ကုိယ့္မ်က္စိကုိ ကုိယ္ မ႐ုံႏုိင္ ေလာက္ေအာင္
အ့ံအားသင့္ခဲ့ရတာ ဇြန္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္မွန္း ေအာက္က မွတ္ခ်က္ေတြ တစ္ခုခ်င္း လုိက္ဖတ္ၾကည့္မွ
သိရပါတယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့
ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ရက္ေန႔မွာမွ ကင္ဆာရွိမွန္း သိရၿပီး ႏွစ္လခြဲအၾကာမွာ ဆုံးသြားခဲ့တာပါ။
သူဆုံးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔အိမ္ေထာင္သက္က ၈လပဲ ရွိပါေသးတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကင္ဆာဆုိရင္
ေျခာက္လတစ္ႏွစ္အထိ ခံၾကေပမယ့္ သူ႔အတြက္ေတာ့ သိပ္ကုိ ျမန္သလုိပါပဲ။ သူ႔လုိ လူေကာင္း တစ္ေယာက္ကုိ
ဆုံး႐ႈံးရတဲ့အခါ က်န္ရစ္ခဲ့သူ အားလုံးက ႏွေျမာတသ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရပါတယ္။ သူက ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ
စိတ္ထားေကာင္းသူ အျဖစ္၊ အလုပ္အလြန္ႀကိဳးစား တာ၀န္သိတတ္သူ တစ္ေယာက္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ ခံရတဲ့သူမုိ႔
သူအလုပ္၀င္ခဲ့ဖူးသမွ် လုပ္ငန္းခြင္က လူေတြအားလုံး သူ႔အသုဘကုိ လာၾကည့္ၾကပါတယ္။
အသက္အရြယ္၊
ရာထူး၊ ေငြေၾကးဥစၥာ အတန္အသင့္ ျပည့္စုံၿပီး အိမ္ေထာင္တစ္ခု ထူေထာင္ၿပီးကာစ သူလုိလူရြယ္ တစ္ေယာက္
လူ႔ေလာကထဲကေန ထြက္သြားျပန္ပါၿပီ။ ေသျခင္းတရားဆုိတာ အခ်ိန္မေရြး၊ အရြယ္မေရြး၊ ေရွာင္လႊဲလုိ႔
မရႏုိင္တဲ့ သခၤါရသေဘာမွန္း သိေနပါရက္နဲ႔ ကုိယ္နီးစပ္တဲ့ အသုိင္းအ၀ုိင္းမွာ တစ္ခါျပန္ႀကဳံရတဲ့ အခါတုိင္း
အံ့ၾသတုန္လွဳပ္မႈ ျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။ ေန႔စဥ္ညတုိင္း ေကြးေသာလက္ မဆန္႔မီ၊ ဆန္႔ေသာလက္ မေကြးမီ
အခ်ိန္ေလး အတြင္းမွာ လူေတြေသဆုံးသြားတာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား ရွိေနၿပီလဲလုိ႔ ေတြးမိပါတယ္။
အသက္ရွင္ခုိက္ အခ်ိန္ေလးမွာ ကုသုိလ္စိတ္ေလး တတ္ႏုိင္သမွ် သတိထားေမြးဖုိ႔ ခုတေလာ အတၱႀကီးၿပီး အလြယ္တကူ စိတ္တုိေနတတ္တဲ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိေပးရင္း မွတ္သားဖူးတဲ့ “မနာပ ဒါယီ ဆရာေတာ္”
ရဲ႕ သံေ၀ဂလကၤာေလးနဲ႔ နိဂုံးခ်ဳပ္လုိက္ပါတယ္။
“ဘယ္အရြယ္မွာ၊ ဘယ္ေရာဂါျဖင့္
ဘယ္ရပ္ေဒသ၊ ဘယ္ကာလ၌
ေသၾကရမည္၊ မသိႏုိင္တာ ဓမၼတာတည္း။
ေသၿပီးတစ္ဖန္၊ ျပန္ျဖစ္ျပန္လည္း
ျဖစ္ရာဘ၀၊ ဘုံဌာနကုိ
ႀကိဳတင္တိက် မသိရ၍
တိက်ေသခ်ာ၊ ခုခ်ိန္ခါ၌
ေကာင္းမႈအစု၊ ႀကိဳးစားျပဳေလာ့။”
ဇြန္မုိးစက္
Posted by
ဇြန္မိုးစက္
|
Posted on
Wednesday, May 02, 2012
Category:
Feelings
လြန္ခဲ့ေသာ
၆ လခန္႔က မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ၾကည့္ရႈခဲ့ရေသာ မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ကား တစ္ခုထဲက မ်က္၀န္းေတြကုိ ျမင္ေယာင္ ေနမိသည္။ အၿပဳံးအရယ္မဲ့ေသာ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့ေသာ၊ ပုိင္ဆုိင္မႈတုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ
ျပန္မရႏုိင္ေတာ့ေသာ၊ ခ်စ္ခင္သူမ်ားကုိ မ်က္စိေရွ႕ေမွာက္ လက္တြဲျဖဳတ္ခြဲခြာခဲ့ရေသာ၊
တစ္စုံတစ္ခုကုိ ေဒါသထြက္ နာၾကည္းေနေသာ၊ ယုံၾကည္အားကုိးမႈ ေပ်ာက္ဆုံးေနေသာ၊ အားငယ္၀မ္းနည္းေသာ
အႏုတ္လကၡဏာ ေဆာင္သည့္ မ်က္လုံးမ်ား…။
သူတုိ႔ဘ၀ျပန္လည္ရပ္တည္ဖုိ႔ကလြဲၿပီး
ဘာတစ္ခုမွစိတ္၀င္တစားမရွိခဲ့။ သူတုိ႔ကုိ ကင္မရာတစ္လက္ႏွင့္ မွတ္တမ္းယူေနမွန္း သိခ်င္လည္းသိမည္၊
သိခ်င္မွလည္း သိလိမ့္မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဟုိစဥ္အခါလုိ ဗြီဒီယုိကင္မရာအ႐ုိက္ခံရသည့္အခါ
ျဖစ္ေပၚလာသည့္ ႐ုိးသားရွက္၀ံ့တတ္ေသာ ၿပဳံးစစ မ်က္ႏွာေပးမ်ား တစ္ေယာက္တစ္ေလမွ မရွိခဲ့။
နင္တုိ႔တေတြ ဒါႀကီးကုိင္ၿပီး ဘာလာလုပ္တာလဲဟူေသာ အေတြးမ်ိဳးသာ ရွိခ်င္ရွိခဲ့လိမ့္မည္။
သူတုိ႔အားလုံး၏ တူညီေသာ ခံစားခ်က္ေတြက မ်က္၀န္းအစုံတုိင္းမွာ ထင္ဟပ္လုိ႔ေနသည္။ သူတုိ႔၏
မ်က္၀န္းမ်ား ၾကည္လင္ေတာက္ပမႈမရွိ၊ မ်က္ရည္တုိ႔သာ စြတ္စုိရစ္၀ဲလ်က္ မေရရာေသာ အနာဂတ္ကုိ
မရဲတရဲ စုိးရိမ္စိတ္ျဖင့္ လွမ္းေမွ်ာ္ပုံေဖာ္ဖုိ႔ရာ လုံေလာက္ေသာ အားအင္တုိ႔ မရွိခဲ့။
ေနရာထုိင္ခင္း၊
အ၀တ္အစား၊ မိဘ၊ ေမာင္ႏွမ၊ သားသမီး၊ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း မိတ္ေဆြအားလုံး ညတြင္းခ်င္း ပ်က္စီးဆုံးရႈံးဗလာက်င္း
က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ သူတုိ႔အားလုံး၏ မ်က္လုံးမ်ားသည္လည္း တူညီစြာ အေရာင္အဆင္းကင္းမဲ့ ဗလာက်င္းလ်က္…။
ၾကည့္႐ႈခံစားမိသူ
ကုိယ္တုိင္လည္း မဆည္ႏုိင္ေသာ မ်က္ရည္ေတြ ပုိးပုိးေပါက္ေပါက္ က်ေနမိခဲ့….။
---------------------------------------------------------------------------
ရသအလင္း
၆လျပည့္အထိမ္းအမွတ္ပြဲမွာ ျပသခဲ့တဲ့ “သည္ေမာ္ႏုိင္” ရဲ႕ “The Nargis” လုိ႔ ေခါင္းစဥ္ေပးထားတဲ့
Documentary အမ်ိဳးအစား ျဖစ္ရပ္မွန္ မွတ္တမ္း႐ုပ္ရွင္ကားပါ။ မုန္တုိင္းျဖစ္ၿပီးစ ၂၀၀၈
ေမလ တစ္ပတ္ကေန တစ္လအထိ အကူအညီေတြေတာင္ မေရာက္ႏုိင္၊ မေရာက္ခဲ့တဲ့ ေနရာေတြအထိ ထဲထဲ၀င္၀င္
သြားေရာက္ၿပီး နာဂစ္မုန္တုိင္းဒဏ္ ခံခဲ့ရတဲ့၊ ေသာက္ေရသန္႔တစ္ပုလင္းေတာင္ အကူအညီ မရခဲ့ၾကရွာတဲ့၊
ေၾကကြဲစရာေကာင္းတဲ့ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ခဲ့သူ ရြာသူရြာသားေတြရဲ႕ အျဖစ္မွန္ေတြကုိ ေမးျမန္းစုစည္းၿပီး
႐ုိက္ကူးထားခဲ့တာပါ။ ကုိယ္ထင္မွတ္ထားတာထက္ပုိၿပီး အမ်ားႀကီးဆုိး၀ါးတဲ့အေျခအေနေတြ ႀကဳံေတြ႔ခဲ့ရရွာတဲ့
သူတို႔အျဖစ္ေတြကုိ ၾကည့္ေနရင္းက မ်က္ရည္လည္းက်ရ၊ ၀မ္းနည္းေဒါသေတြလည္း ထြက္ရပါတယ္။
အခက္အခဲေတြၾကားကေန
ရေအာင္သြားေရာက္႐ုိက္ကူးၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ တည္းျဖတ္ထုတ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ကုိသည္ေမာ္ႏုိင္နဲ႔အဖြဲ႕ကုိ
တကယ္ပဲေလးစားခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ “The Nargis” ကားကုိ မင္းထင္ကုိကုိႀကီး ႐ုိက္ကူးခဲ့တဲ့
“အင္းသီး” ထက္ကုိ ပုိႀကိဳက္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းကုိ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ၿပီး ႐ုိက္ကူးခဲ့တာ မဟုတ္ေပမယ့္
႐ုိက္ကူးထားတဲ့အထဲက မွတ္တမ္းေတြကုိပဲ အစအဆုံး စုစည္းခ်ိတ္ဆက္ၿပီး ျပသသြားတာ အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္က ရြာရွိခဲ့ဖူးတယ္ဆုိတာကုိ က်ိန္ျပမွယုံရမယ့္ ဟင္းလင္းျပင္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ျမစ္ကမ္းနံေဘးႏုန္းရႊ႕ံေျမမွာ
အေရာင္မဲ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ ဟုိးအေ၀းကုိ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ေနခဲ့တဲ့ ဇာတ္သိမ္းခန္းကလည္း အဓိပၸာယ္အမ်ားႀကီး ေဆာင္ပါတယ္။
ျမန္မာလူမ်ိဳး အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံတကာကုိ ျပသႏုိင္တဲ့ အဆင့္ျမင့္တဲ့
မွတ္တမ္း႐ုပ္ရွင္ကားမုိ႔ ေက်နပ္ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ကားၾကည့္ၿပီးကတည္းက နာဂစ္မုန္တုိင္း ဒဏ္ခံခဲ့ရတဲ့
ဧရာ၀တီျမစ္၀ကြ်န္းေပၚေဒသက ႐ုိးသားတဲ့ ရြာသူရြာသားေတြရဲ႕ အရာင္မဲ့မ်က္လုံးေတြနဲ႔ ဟင္းလင္ျပင္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့
သူတုိ႔တေတြရဲ႕ပုံရိပ္နဲ႔ ဘ၀ကုိ ဘယ္လုိမွ ေမ့မရခဲ့ပါဘူး။ ေလးႏွစ္ၾကာခဲ့ေပမယ့္၊ လူေတြက
သူတုိ႔ကုိ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ ေမ့သြားေကာင္းေမ့သြားၾကေပမယ့္ သူတုိ႔တေတြကေတာ့ အိပ္မက္ဆုိးေတြ ထပ္တလဲလဲမက္ရင္း ခက္ခဲၾကမ္းရွလွတဲ့ ဘ၀ေတြကုိ ႀကိဳးစားရွင္သန္ ႐ုန္းကန္ေနၾကရဦးမွာပါ။
ဇြန္မုိးစက္
