ညိဳ႕အတြက္...

4

Posted by ဇြန္မိုးစက္ | Posted on Thursday, October 17, 2013

Category: ,

ငါ့ရင္ထဲရွိတာေတြ နင္ျမင္ခဲ့သလုိ
နင့္ခံစားခ်က္ေတြ ငါနားလည္ခဲ့တယ္၊
 
နင့္ရင္ထဲက စကားသံေတြ ငါနားေထာင္ေပးခဲ့သလို
ငါ့အရွံဳးေတြလည္း နင္မွ်ေ၀ခံစားခဲ့တယ္၊

ငါ့ပုခုံးထက္ နင္ငုိရွဳိက္ဖူးသလုိ
နင့္အားေပးစကားနဲ႔ ငါမ်က္ရည္တိတ္ခဲ့ဖူးတယ္၊

အခက္အခဲေတြကုိ အတူတူေျဖရွင္း
တစ္ေယာက္အကူအညီ တစ္ေယာက္ျဖည့္ဆည္းရင္းနဲ႔
သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္
အျပန္အလွန္ အားေပးထူမခဲ့ၾကတယ္။

တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီ
မုိင္ေထာင္ခ်ီေ၀းကြာခဲ့ေပမယ္
ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈ သံေယာဇဥ္က
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ဆယ့္သုံးႏွစ္ကအတုိင္း
မေျပာင္းမလဲ စြဲၿမဲခုိင္က်ည္ေနဆဲ...။

နင္အလုပ္မ်ားတာ ငါသိသလုိ
ငါမအားလပ္တာလည္း နင္နားလည္မွာပါ
ဒါေပမယ့္ ခ်စ္ခင္သူၾကား 
မအားဘူးဆုိတာ အသာထားလုိ႔ 
တခဏတာ အခ်ိန္ေပး
အလြမ္းေတြၾကားခံရင္းနဲ႔ပဲ
ငါခ်စ္တဲ့ နင့္အတြက္
လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ လႈပ္ရွား
စာေၾကာင္းမ်ားအျဖစ္ ေရးဖြဲ႔သီ စီကုံးမိသြား...။

ညဳိ ေရ....
ကာရန္မညီ ကဗ်ာအသြင္ မပီျပင္ေပမယ့္
ေပ်ာ္ရႊင္မဂၤလာအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စုံေသာ
ေမြးေန႔ရက္ျမတ္ျဖစ္ပါေစေၾကာင္း
ဇြန္ ဆုေတာင္းလုိက္တယ္ေနာ္...။



ညိဳရဲ႕
ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ဇြန္
၁၇ ေအာက္တုိဘာ ၂၀၁၃

ကြ်န္မႏွင့္ေကာင္းကင္ျပာ

8

Posted by ဇြန္မိုးစက္ | Posted on Thursday, October 03, 2013

Category:


ေကာင္းကင္ျပာသည္ ကြ်န္မအတြက္ အဆုံးမသတ္ႏုိင္ေသာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ျဖစ္သည္၊ အၿပီးသတ္ေရးဖြဲ႔ဖုိ႔ ခဲယဥ္းသည့္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္သည္။

အဲ့သည္ ျပာလြင္ေသာ ေကာင္းကင္ထက္မွာ ႀကိဳတင္မျမင္ႏုိင္ေသာ ကြ်န္မ၏အနာဂတ္ရွိသည္၊ ႀကိဳးစားၿပီးေမ့ပစ္ေသာ အတိတ္၏အရိပ္တခ်ိဳ႕ရွိသည္။ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာေတာ့ အနားသတ္မဲ့ေသာ ေကာင္းကင္ျပာကုိ ကြ်န္မ ရပ္ၾကည့္ေမွ်ာ္ေငးေနမိသည္။

ေကာင္းကင္ျပာကုိ ဘယ္အရြယ္ကတည္းက စတင္ႏွစ္ၿခိဳက္သေဘာက်ခဲ့မွန္း အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ေသာ္လည္း ကြ်န္မ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ေလ့လာခံစား တတ္သိနားလည္ခ်ိန္မွစၿပီး မီးရထား၊ ကား၊ သေဘၤာမ်ားႏွင့္ ခရီးသြားခြင့္ႀကဳံသည့္အခါတုိင္း လမ္းတေလွ်ာက္လုံး ေကာင္းကင္ျပာႏွင့္ ျဖဴလြလြတိမ္တုိက္ေတြကုိပဲ ကြ်န္မ မရုိးႏုိင္စြာ မ်က္စိတဆုံး လုိက္ၾကည့္မိတတ္သည္။ စိတ္ကူးအေတြးေတြ ျဖန္႔က်က္မိတတ္သည္။ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ေကာင္းကင္ျပာက စိတ္ကူးပင္လယ္ႏွင့္တူၿပီး တိမ္စုိင္တိမ္လိပ္ျဖဴေတြကေတာ့ ထုိအေတြးစိတ္ကူးမ်ားကုိ နီးစပ္အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖုိ႔ ထပ္ဆင့္အေတာင္တပ္၊ ရြက္လႊင့္ေပးသည့္ စိတ္ကူးေလွႏွင့္တူပါသည္။ တိမ္တုိက္ျဖဴကုိစီးၿပီး ကြ်န္မ ကမာၻတစ္လႊားေလွ်ာက္သြားႏုိင္သည္။ မ်က္စိျဖင့္ တပ္အပ္မျမင္ႏုိင္ေသာ ေကာင္းကင္ျပာထက္က နတ္ဘုံနတ္နန္းသုိ႔လည္း ေရာက္ရွိ ခရီးႏွင္ႏုိင္သည္။ ေကာင္းကင္ျပာႏွင့္ ျဖဴေဖြးေသာတိမ္ေတာင္တုိ႔ကုိ ျမင္ရသည့္အခါတုိင္း ကေလးဘ၀ကလုိပင္ စိတ္ကူးတည့္ရာ ေလွ်ာက္ေတြးသည့္ေနာက္ကုိ ကြ်န္မ အတားအဆီးမရွိ လုိက္သြားခ်င္ေနဆဲျဖစ္သည္။

ေကာင္းကင္ျပာသည္ ကြ်န္မ၏ စိတ္အေတြးအာရုံမ်ားကုိ တဒဂၤအားျဖင့္ ရပ္တန္႔မိန္းေမာေစႏုိင္သည့္ အစြမ္းသတၱိရွိေၾကာင္း လြန္ခဲ့ေသာ လအနည္းငယ္အတြင္း ကြ်န္မ ပုိသိလာရသည္။ ကြ်န္မစာၾကည့္ေနရင္း ညာဘက္ျပတင္းမွ ၾကည္စင္ေသာ ေကာင္းကင္ျပာကုိ ျမင္ရလွ်င္ စာဆက္မၾကည့္ႏုိင္ဘဲ တခဏေလာက္ေတာ့ ၿငိမ္သက္သြားရၿမဲျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းအသြားလမ္းမွာ ေကာင္းကင္ျပာကုိ တေမ့တေမာၾကည့္ရင္း လမ္းေလွ်ာက္မိသည့္အတြက္ တစ္ႀကိမ္မက ခလုပ္တုိက္မိတတ္သည္။ ေက်ာင္းစာၾကည့္တုိက္မွာ စာဖတ္ေနရင္း မွန္ျပတင္းမွ ျပာလဲ့ေနေသာ ေကာင္းကင္ကုိ လွမ္းျမင္ရလွ်င္ ဖတ္လက္စစာအုပ္ကုိခ်ၿပီး ေ၀ဟင္မွာ ပ်ံသန္းေနေသာ ေလယာဥ္မ်ားႏွင့္ ေကာင္းကင္ျပာထဲ မိနစ္အနည္းငယ္ လြင့္ေမ်ာတုိး၀င္မိျပန္သည္။

တစ္ခါက အေ၀းေျပးကားႏွင့္ သုံးနာရီၾကာ သြားရမည့္ ခရီးတစ္ခုမွာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ဖတ္ရန္ က်ဴတုိရီရယ္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ေဆာင္းပါး ဆယ္ေစာင္ေလာက္ ကြ်န္မ ယူသြားခဲ့သည္။ တကယ္တမ္း အသြားအျပန္ စုစုေပါင္း ေျခာက္နာရီခရီးမွာ ကြ်န္မ ေဆာင္းပါးတစ္ေစာင္သာ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ လမ္းခရီးတစ္ေလွ်ာက္လုံးနီးပါး က်ယ္ေျပာျပာလြင္သည့္ ေကာင္းကင္ကုိ တေငးတေမာၾကည့္ရင္း ကြ်န္မလုိက္ပါသြားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ 

တေလာကလည္း စိတ္ဖိစီးမႈေလွ်ာ့ခ်ရန္ အိမ္ႏွင့္ မေ၀းလွေသာ ကမ္းေျခသုိ႔ သြားျဖစ္သည့္အခါ ျပာလြင္တည္ၿငိမ္ေသာေကာင္းကင္ျပင္ကုိသာ ေငးေမာ့ၾကည့္ေသာအခ်ိန္မ်ားခဲ့သျဖင့္ ပင္လယ္ေရႏွင့္ထိေတြ႔ဖုိ႔ပင္ ကြ်န္မေမ့ေလ်ာ့သြားခဲ့သည္။ ကင္မရာထဲမွ ပုံရိပ္မ်ား ကြန္ပ်ဴတာထဲသုိ႔ ေျပာင္းထည့္သည့္အခါ ကြ်န္မရုိက္ယူခဲ့ေသာ ပုံအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေကာင္းကင္ျပာတုိ႔၏ ပုံရိပ္မ်ားျဖစ္ေနေၾကာင္း ကြ်န္မ အံ့ၾသစြာ ေတြ႔ရွိသိလုိက္ရျပန္သည္။

တခါတရံ ေကာင္းကင္ျပာေအာက္က ကမာၻ႔ေတာင္ျခမ္းတစ္ေနရာမွာ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္း စိတ္အားငယ္မိသည့္အခါ၊ ခြဲခြာေပးဆပ္ခဲ့ေသာ အရာမ်ားႏွင့္ ကြ်န္မ၏ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တုိ႔ မွန္ကန္ထုိက္တန္ရဲ႕လားဟု အေတြး၀င္မိသည့္အခါ ကြ်န္မေတြေ၀သြားခဲ့ေသာ္လည္း ျပာလဲ့ေသာေကာင္းကင္ကုိ ျမင္ရသည့္တခဏမွာေတာ့ ထုိအေတြးတုိ႔ ေ၀၀ါးလြင့္ျပယ္သြားခဲ့ပါသည္။ 

အခုိက္အတန္႔ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မည္၊ သုိ႔ေပမယ့္ ၾကည့္လုိက္တုိင္း ကြ်န္မခ်စ္ေသာ ေကာင္းကင္ျပာကုိ အၿမဲတေစ ၾကည္ၾကည္စင္စင္ ျမင္ရေသာ ေနရာတစ္ခုမွာ ေရာက္ရွိေနသည့္အတြက္ အတုိင္းအတာတစ္ခုအထိ ေက်နပ္မိေၾကာင္း ကြ်န္မ၀န္ခံပါသည္။

ျပာလြင္ၾကည္စင္ေသာ ေကာင္းကင္ကုိ လွမ္းေမာ့ၾကည့္ရင္း ျမန္မာျပည္မွာ ရွိစဥ္တုန္းက ၾကည့္ဖူးေသာ ဂ်ပန္ဇာတ္လမ္းတြဲတစ္ခုက ကြ်န္မအေတြးထဲ ဖ်တ္ခနဲ ၀င္လာခဲ့သည္။ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀မွာကြဲကြာၿပီး အတန္ၾကာမွ ျပန္လည္ေတြ႔ဆုံေသာ အေဖႏွင့္သမီးၾကားက အဆင္မေခ်ာလွေသာ ဆက္ဆံေရး၊ အဖုအထစ္၊ အျဖစ္အပ်က္တုိ႔ကုိ မိဘေမတၱာႏွင့္ယွဥ္ၿပီး ရုိက္ျပသြားေသာ အခန္းဆက္ဇာတ္လမ္းတြဲျဖစ္သည္။ သမီးျဖစ္သူက ၀မ္းနည္းသည့္အခါတုိင္း ေကာင္းကင္ကုိ ေမာ့ၾကည့္တတ္ေသာ အက်င့္ရွိသည္။ အဲသည္လုိေမာ့ၾကည့္တတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့သူမွာ ဖခင္ျဖစ္ေၾကာင္း အေစာပုိင္းဇာတ္လမ္းတြဲတစ္ခု၏အဆုံးမွာ လွပစြာ ျပသသြားခဲ့သည္ကုိ ကြ်န္မ မွတ္မိေနဆဲျဖစ္သည္။ မိခင္ျဖစ္သူႏွင့္ တရား၀င္လမ္းခြဲသည့္ေန႔မွာ ငုိရွႈိက္ေနသည့္သမီးငယ္ကုိ အားမငယ္ဖုိ႔၊ ၀မ္းနည္းမ်က္ရည္က်မိသည့္အခါ ေကာင္းကင္ျပာကုိ ေမာ့ၾကည့္အားတင္းဖုိ႔ ဖခင္က မွာၾကားသြားခဲ့သည္။

ေကာင္းကင္ျပာေၾကာင့္ ကြ်န္မစိတ္ေတြ ၾကည္ႏူးရသည္။ ကြ်န္မအေတြးေတြ လြင့္ေမ်ာပ်ံသန္းခြင့္ရသည္။

ေကာင္းကင္ျပာေၾကာင့္ပင္ ကြ်န္မ စာတစ္ပုဒ္ေရးဖြဲ႔ျဖစ္သည္။

ၿပီးေတာ့… ေကာင္းကင္ျပာကုိ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ကြ်န္မ၏ မ်က္ရည္မ်ားကုိ သိမ္းဆည္းတတ္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ 


ဇြန္မုိးစက္

Black & White

13

Posted by ဇြန္မိုးစက္ | Posted on Friday, September 13, 2013

Category: ,

အျဖဴနဲ႔အမည္းဆုိလုိ႔ လူျဖဴလူမည္း အေၾကာင္းလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္သုံးဆယ္နီးပါးက ထြက္ခဲ့တဲ့ ဂီတပြဲေတာ္အေခြထဲက ေဟမာေန၀င္းသီဆုိခဲ့တဲ့ ကုိယ္ကအျဖဴဆုိ သူက အမည္း၊ ဒီအေျဖေလးက ရွင္းေနသားပဲ သီခ်င္းစာသားနဲ႔မ်ား ပတ္သက္ေနမလားလုိ႔ အေတြးေရာက္ခ်င္ ေရာက္သြားႏုိင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကာလာကင္မရာေခတ္မတုိင္ခင္ ရုိက္ထားခဲ့တဲ့ အျဖဴအမည္းဓာတ္ပုံေတြကုိ ဆုိလုိခ်င္တာပါ။

ၿပီးခဲ့တဲ့အေခါက္ ဇြန္ ျမန္မာျပည္ျပန္တုန္းက အျဖဴအမည္း ဓာတ္ပုံေလးေတြကုိ စုစည္းယူေဆာင္ၿပီး စကဲန္ဖတ္ထားခဲ့ပါတယ္။ အစကေတာ့ စက္တင္ဘာ ၁၄ရက္မွာ က်ေရာက္မယ့္ ေမေမ့ေမြးေန႔မွာ ဇြန္ငယ္ငယ္က ေမေမနဲ႔ႏွစ္ေယာက္အတူ ႐ုိက္ထားတဲ့ ပုံေလးေတြစုၿပီး အမွတ္တရ တင္မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးရွိခဲ့ေပမယ့္ အျဖဴ၊ အမည္းပုံေလးေတြ ျပန္ျမင္ေတာ့ စိတ္ေျပာင္းၿပီး ကုိယ့္မွာရွိသမွ် ပုံေလးေတြကုိ တစ္စုတစ္စည္းတည္း တင္ခ်င္စိတ္ေပၚသြားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ဒီပုိ႔စ္ေလးက ဇြန္႔ရဲ႕ Black & White photo collection ျဖစ္သြားတယ္ ဆုိပါေတာ့။ း)


 
ဒီပုံက ဇြန္ အခါလည္မတုိင္မီ မႏၱေလးကုိ လည္လည္သြားတုန္းက ႐ုိက္ခဲ့တာ။ ေဖေဖရယ္၊ ေမေမရယ္၊ ေနာက္ၿပီး အစ္မ၀မ္းကြဲႏွစ္ေယာက္ရယ္နဲ႔ေပါ့။

ဒီဓာတ္ပုံေလးေနာက္မွာ ေမေမ ေရးမွတ္ထားတာကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဇြန္ တစ္ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔မွာ ႐ုိက္ခဲ့တာ။ 

မိသားစု၀င္ထဲမွာ အရင္းႏွီးဆုံးျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေမနဲ႔သမီး အေနဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း စိတ္ထဲအၿမဲနီးေနခဲ့တဲ့အတြက္ေရာ၊ အေမ့သမီးျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ေရာ ၀မ္းသာေက်နပ္မိတယ္။

၀က္သက္ေပါက္လုိ႔ ကတုံးရိပ္ခံထားရတဲ့ ဇြန္ရဲ႕ သုံးႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔မွာလည္း  ေရႊတိဂုံဘုရားကုိ ေရာက္ပါတယ္။


စစ္ေတြက ပြိဳင့္အမည္ရတဲ့ ကမ္းေျခမွာ႐ုိက္ခဲ့တာလုိ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိေနတယ္။


အခုခ်ိန္မွာ စာေတြမ်ားလုိ႔စိတ္႐ႈပ္ေနတဲ့ ဇြန္႔မ်က္ႏွာက အဲတုန္းကလုိ ႐ႈ႔ံမဲ့မဲ့ေလး ျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ ျမင္ေယာင္ၾကည့္လုိ႔ရတယ္ေနာ္။ း)


ပထမဆုံး ေက်ာင္း၀င္ကတ္ျပားအတြက္ ႐ုိက္ခဲ့တဲ့ပုံေလးကုိ ၾကည့္မိတုိင္း ငါးႏွစ္သမီးဇြန္က ေယာက်္ားေလးနဲ႔ေတာင္ ပုိတူေနသလုိပဲ မွတ္ခ်က္ခ်မိတယ္။


ဒီပုံေလးကေတာ့ ဇြန္႐ုိက္ခဲ့သမွ် အျဖဴအမည္းပုံေတြထဲမွာ ေနာက္ဆုံးလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ပုိင္း႐ုိက္ျဖစ္တဲ့ ပုံအားလုံးက အေရာင္နဲ႔ျဖစ္သြားၿပီကုိး။

တစ္ခ်ိန္က အမွတ္တရကာလေတြကုိ ျပန္ေအာက္ေမ့ သတိရရင္း အသက္ေျခာက္ဆယ္ျပည့္သြားတဲ့ ေမေမ့ရဲ႕ ေမြးေန႔မဂၤလာအတြက္ အေ၀းကေနလွမ္းၿပီး ဆုေတာင္း လုိက္ပါတယ္။ ခ်စ္ေသာေမေမ သက္ရွည္က်န္းမာ ေပ်ာ္ရႊင္မဂၤလာ အေပါင္းႏွင့္ျပည့္စုံေသာ ေမြးေန႔ရက္ျမတ္ကုိ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ေတြနဲ႔အတူ ျဖတ္သန္းႏုိင္ပါေစလုိ႔။  



ဇြန္မုိးစက္

သယ္ပုိးရာမွာ သူတုိ႔ပါ

7

Posted by ဇြန္မိုးစက္ | Posted on Tuesday, September 03, 2013

Category:

ဂ်င္းပန္အျပာ၀တ္ၿပီး ေက်ာပုိးအိတ္လြယ္ရျခင္းကုိ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ၊ ထုိအေၾကာင္းကုိ တခုတ္တရ စာဖြဲ႕ခဲ့ဖူးေသာ ဇြန္သည္ ၾသစေၾတးလ်ႏုိင္ငံ၏ ထိပ္တန္းစာရင္း၀င္တကၠသုိလ္တစ္ခုတြင္ ဘြဲ႔လြန္ေက်ာင္းသူအျဖစ္ တက္ေရာက္သင္ၾကားခြင့္ရခ်ိန္ အစပထမတြင္ ေက်ာပုိးအိတ္လြယ္ၿပီး ေက်ာင္းတက္ဖုိ႔ရာ စိတ္ကူး လုံးလုံးမရွိခဲ့ေခ်။ သူမ၏အသက္အေတာ္အတန္ႀကီးၿပီဟု ယူဆထားသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ သူမတက္ေရာက္သင္ၾကားရမည့္ ဘာသာရပ္သည္ လူႀကီးဆန္သည္ဟု ထင္ျမင္မိသည္ကတစ္ေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ေက်ာပုိးအိတ္အစား ပခုံးတစ္ဖက္တည္းေပၚမွာ  အလြယ္တကူ တင္လြယ္ႏုိင္ေသာ၊ ပစၥည္းပစၥယ မ်ားမ်ားစားစား ထည့္ႏုိင္ေသာ လက္ေပြ႔အိတ္ႀကီးႀကီးတစ္လုံးကုိသာ ဟန္က်ပန္က် ကုိင္မည္ဟု ဆုံးျဖတ္ထားခဲ့ေလသည္။ သုိ႔ရာတြင္… လက္ေတြ႔မွာ စိတ္ကူးႏွင့္ ျခားနားခဲ့သည့္အေလ်ာက္ မူလဒုံရင္း ေက်ာပုိးအိတ္ လြယ္ၿမဲဘ၀သာ  ျပန္လည္ေရာက္ရွိခဲ့ေလသည္။

ရာသီဥတုေအးၿပီး ေလျပင္းမ်ားတုိက္ခတ္သည့္အခါ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ အေပၚ႐ုံအေႏြးထည္ေရွ႕ျခမ္းရွိ အိတ္ကပ္ထဲထည့္ထားၿပီး လမ္းေလွ်ာက္မွသာ ခံသာသည့္အတြက္ေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ သူမ၏ အေလးခ်ိန္စီးေသာ လက္ပ္ေတာ့အုိႀကီးကုိ ရံဖန္ရံခါ ေက်ာင္းသုိ႔သယ္ယူသြားရန္ လုိအပ္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း ေက်ာပုိးအိတ္ထက္ပုိ၍ အဆင္ေျပသက္သာေသာ အျခားအိတ္ကုိ အစားထုိးရန္ ရွာမေတြ႔ခဲ့ေခ်။ သုိ႔ျဖစ္ရာ သူမ ထည့္ေနက်ပစၥည္းမ်ားကုိ ထုိအိတ္ထဲသုိ႔ အကန္႔လုိက္ထည့္ၿပီး ေန႔စဥ္ေက်ာ၌ သယ္ပုိးသြားေနရာ အစ္မသက္ေ၀၏ ေကာင္းမႈျဖင့္ အိတ္အတြင္းရွိ အရာမ်ားကုိ ကုိယ္တုိင္ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ၾကည့္ရႈမိရုံမွ်မက အမ်ားသူငါတုိ႔အားလည္း ေပးသိျမင္ခြင့္ရေစရန္ အေၾကာင္းဖန္လာေတာ့သည္။

ခဲေရာင္အဆင္းရွိ ခရီးေဆာင္ေက်ာပုိးအိတ္တြင္း ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ခုိေအာင္းလုိက္ပါေနၾကေသာ အရာမ်ားကား ပုံပါအတုိင္း ျဖစ္ေတာ့သည္။ 


ပုံတြင္ မပါေသာ၊ အလြန္တရာေပါ့ပါးေသာ အျခားပစၥည္းႏွစ္မ်ိဳးလည္း အတြင္းက်ဆုံး အကန္႔မွာ က်န္ရွိေနေသးေၾကာင္း သူမ ဖ်တ္ခနဲသတိရသြားေသာ္လည္း တကူးတက ထုတ္မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ေပ။ တစ္ခုမွာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားႏွင့္လစဥ္ သက္ဆုိင္သည့္အရာျဖစ္ၿပီး၊ ေနာက္တစ္ခုမွာ ေက်ာင္းသားကတ္ဒ္ထုတ္ခ်ိန္က အျခားမွတ္စုမွတ္ရာ ပစၥည္းမ်ားႏွင့္အတူ အခမဲ့ရရွိထားေသာ၊ သူမ သုိ႔မဟုတ္ အျခားတစ္ေယာက္အတြက္ ဘယ္အခ်ိန္ဘယ္အခါမွ အသုံး၀င္မည္ဟု တပ္အပ္မေျပာႏုိင္ေသာ အရာတစ္ခု ျဖစ္ေလသည္။

ပုံပါပစၥည္းမ်ားအေၾကာင္း က်က်နန စာဖြဲ႕ေရးသားခ်င္ပါေသာ္လည္း မ်ားမ်ားစားစား အခ်ိန္မေပးႏုိင္သည့္အတြက္ ဤမွ်ႏွင့္သာ အဆုံးသတ္လုိက္ရပါေၾကာင္း၊ ခ်စ္ေသာအစ္မသက္ေ၀တစ္ေယာက္ နားလည္ေက်နပ္လိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္မိပါေၾကာင္းျဖင့္ အဆုံးသတ္နိဂုံးခ်ဳပ္ရင္း သယ္ပုိးရာပါသူတုိ႔၏ တစ္က႑အား ဤတြင္ တစ္ခန္း ရပ္လုိက္ေလေတာ့သည္။


ဇြန္မုိးစက္

သူတုိ႔နဲ႔ ထပ္ဆုံတယ္ (ဘေလာ့ဂ္ေဒး အမွတ္တရပုိ႔စ္)

9

Posted by ဇြန္မိုးစက္ | Posted on Sunday, September 01, 2013

Category:


ေက်ာင္းစာေတြနဲ႔ လုံးခ်ာလုိက္ေနတဲ့ ဇြန္တစ္ေယာက္ ဘေလာ့ဂ္ေဒး ဆုိတာေတာင္ ေမ့ေနပါတယ္။ မေန႔ညက ညီမသူသူ (ေရႊအိမ္စည္) က မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ လာၿပီးတဂ္ေတာ့မွ သတိရသြားပါတယ္။ အဲဒီ့ေတာ့မွ လြန္ခဲ့တဲ့ လမ်ားဆီက ဒီႏွစ္ဘေလာ့ဂ္ေဒးေရာက္ရင္ ေရးဖုိ႔ရည္စူးခဲ့တာ အမွတ္ရမိပါတယ္။ ၂၀၁၁ ဘေလာ့ဂ္ေဒးမွာ ဇြန္က ဆုံခဲ့ဖူးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ရြာသူရြာသားမ်ား ဆုိၿပီး အျပင္မွာ ဆုံေတြ႔ခဲ့ဖူးတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြအေၾကာင္း အမွတ္တရ ေရးခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၁၁ ကေန ၂၀၁၃ ႏွစ္ႏွစ္တိတိ ကာလအတြင္းမွာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ထပ္မံေတြ႔ဆုံခြင့္ရတဲ့ ေရေျမျခားက ဘေလာ့ဂါမ်ားရွိလာခဲ့ရင္ ၂၀၁၃ ဘေလာ့ဂ္ေဒးပုိ႔စ္မွာ ေရးမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးခဲ့ပါတယ္။ တကယ္လည္း အဲဒီ့ႏွစ္အတြင္းမွာ ထပ္မံဆုံေတြ႔ခြင့္ရတဲ့ ဘေလာ့ရြာသူရြာသားေတြ ရွိလာပါတယ္။ တစ္ရက္ေနာက္က်ေနေပမယ့္ ေနာက္တစ္ႏွစ္အထိ မေစာင့္ခ်င္တာေၾကာင့္ တစ္ခါတည္း ခ်ေရးလုိက္ပါတယ္။

၂၀၁၁ ေအာက္တုိဘာမွာ ဇြန္ ၾသစေၾတးလ်ကုိ အလည္သြားခုိက္ ကင္ဘာရာက ပါလီမန္အိမ္ရာေရွ႕မွာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ WeSheMe ဘေလာ့ဂ္ပုိင္ရွင္ ကုိအန္ဒီတုိ႔မိသားစုနဲ႔ ေတြ႔ဆုံခဲ့ပါတယ္။ ခ်ိန္းထားရင္ေတာင္ လြဲေနဦးမယ္လုိ႔ ေျပာရမလုိပါပဲ၊ စကၤာပူက အလည္လာတဲ့သူနဲ႔ ဆစ္ဒနီမွာ ေနထုိင္တဲ့ မိသားစု၀င္တုိ႔ ၾသစေၾတးလ်တုိက္ရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ ဆုံမိတဲ့အျဖစ္ပါ။ အဲဒီ့တုန္းက အမွတ္တရရုိက္လာတဲ့ ဓာတ္ပုံေလးကုိ ကုိအန္ဒီ့ကုိ ခြင့္ေတာင္းၿပီး ဇြန္႔ပုိ႔စ္မွာ တင္ခဲ့ပါတယ္။

၂၀၁၂ စက္တင္ဘာလမွာေတာ့ ဂ်ာမနီနဲ႔ရန္ကုန္ အသြားအျပန္ခရီးမွာ စကၤာပူကုိ ထရန္စစ္၀င္လာခဲ့တဲ့ အစ္မရွင္ေလးနဲ႔ ေတြ႔ဆုံခြင့္ရပါတယ္။ အရင္ကတစ္ခါမွ လူခ်င္းမဆုံဖူးေပမယ့္ တကယ္တမ္း အျပင္မွာေတြ႔မိတဲ့အခါ စကားေတြေရပက္မ၀င္ေအာင္ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ နာရီပုိင္းအခ်ိန္တုိေလးသာျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ တကယ့္ကုိ အမွတ္ရစရာပါ။

ေအာက္တုိဘာလမွာေတာ့ စကၤာပူမွာပဲ တီတင့္ (အန္တီတင့္) ရဲ႕ ဖိတ္ၾကားမႈနဲ႔ ဇြန္နဲ႔ညဳိေလး ႏွစ္ေယာက္ ၀မ္းသာအားရ မုန္႔ဟင္းခါးစားသြားရင္း ေဖာ္ေရြႏုပ်ိဳသြက္လက္ခ်က္ခ်ာတဲ့ အန္တီတင့္နဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဆုံေတြ႔ျဖစ္ၾကပါတယ္။

၂၀၁၃ ေဖေဖာ္၀ါရီမွာ ဥေရာပသမဂၢႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ေရခဲေတာင္တန္းေတြ ၀ုိင္းကာရံထားျခင္းခံရတဲ့ ဆြစ္ဇာလန္ကုန္းေျမကေန ေရပတ္လည္၀ုိင္းေနတဲ့ ျခေသၤ့ကြ်န္းကေလးကုိ ဆုိက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ အေရာက္လာၿပီး ငါးရက္တိတိ အခ်ိန္ေပး လည္ပတ္သြားတဲ့ အစ္ကုိညီလင္းသစ္နဲ႔ ခင္ခင္မင္မင္ ေတြ႔ဆုံခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇူလုိင္လဆန္းမွာ ဇြန္ ျမန္မာျပည္ခဏအလည္ျပန္ခုိက္ ညီမသူသူနဲ႔ အမွတ္တရ ဆုံေတြ႔ျဖစ္ပါေသးတယ္။

ေတြ႔ဆုံခ်ိန္ေတြ တုိေတာင္းခဲ့ေပမယ့္ ခင္မင္မႈအမွတ္တရေတြက ႏွလုံးအိမ္မွာ ကာလရွည္ၾကာစြာ တည္တံ့ေနလိမ့္မယ္ဆုိတာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။

အခ်ိန္မရတရၾကားက ဘေလာ့ဂ္ေဒးအမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ စာတုိေလးတစ္ပုဒ္ ေရးခြင့္ရတဲ့အတြက္ သတိတရနဲ႔တဂ္တဲ့ ညီမသူသူကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

အစ္မသက္ေ၀ရဲ႕ တဂ္ပုိ႔စ္ကုိ ေရးမယ္လုိ႔ စိတ္ထဲမွာေတးထားပါတယ္။ စာေမးပြဲၿပီးလုိ႔ အခ်ိန္ရတဲ့အခါ ႀကိဳးစားၿပီး ေရးၾကည့္ပါဦးမယ္။

အားလုံးပဲ တစ္ရက္ေနာက္က်ခဲ့တဲ့ ဟက္ပီးဘီလိတ္တက္ ဘေလာ့ဂ္ေဒးပါ။ း)


ဇြန္မုိးစက္

Subscribe to: Posts ( Atom )