အုိဘယ့္ ေယာဂီ

7

Category: , ,


မိခင္ႀကီးအား ေျခာက္လခြဲတုိင္တုိင္ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ျပဳစုခဲ့ေသာ သမီးအလိမၼာ ဇြန္မုိးစက္သည္ စိတ္ပန္းလူပန္းျဖစ္ေနျခင္းမွ အနားရေအာင္ ရက္သတၱပတ္မွ် တရားစခန္း၀င္ရန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္ေလသည္။ ထုိသုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ မိမိမရွိေသာ ကာလတုိတစ္ခုအတြင္း အိမ္၏စားေရးေသာက္ေရး အစစ အဆင္ေျပေအာင္ ေငြေၾကးစုိက္ထုတ္၍ စီမံရေပေတာ့သည္။

တရားစခန္း၌ ၀တ္ဆင္ရန္ လုံခ်ည္အညိဳမ်ားကုိ ေတြ႔ၿပီးျဖစ္၍ စင္က်ားပူတြင္ ရိပ္သာ၀င္စဥ္က ၀တ္ေလ့ရွိေသာ အက်ႌအျဖဴမ်ားသည္ ဗီ႐ုိသုိ႔မဟုတ္ေသတၱာတစ္ခုခုထဲတြင္ ရွိရမည္ဟုတပ္အပ္ယုံၾကည္၍ ရိပ္သာမသြားခင္ ႏွစ္ရက္အလုိမွ အက်ႌျဖဴမ်ားကုိ ထုတ္ေလွ်ာ္ရန္ ႀကံစည္ထားေလသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ၀တ္ေနက် အက်ႌျဖဴမ်ားအား ရွာမေတြ႔သျဖင့္ အနီးကပ္မွ ေခါင္းစားရေတာ့သည္။ သုိ႔ႏွင့္ မိခင္ႀကီး ဥပုသ္ေန႔တြင္ ၀တ္ဆင္ေလ့ရွိေသာ အက်ႌျဖဴမွန္သမွ် ဆြဲထုတ္ၿပီး ကုိယ္တြင္ကပ္ၾကည့္၀တ္ၾကည့္ရရွာေလ၏။ လြန္ခဲ့ေသာ ေျခာက္လအတြင္း ကုိယ္အေလးခ်ိန္ ဆယ့္ႏွစ္ေပါင္က်သြားျခင္း၏ အက်ိဳးေက်းဇူးကား မိခင္၏အက်ႌမ်ားသာမက ယခင္က ကုိယ္ႏွင့္မေတာ္သျဖင့္ အျခားသူမ်ားကုိေပးရန္ ႀကံစည္ထားေသာ အက်ႌအေကာင္းအေဟာင္းမ်ားကုိပင္ ျပန္လည္၀တ္ဆင္ႏုိင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

ရိပ္သာမသြားခင္ တစ္ရက္အလုိတြင္ကား အေရးႀကီးကိစၥတစ္ခုျဖင့္ မဂၤလာဒုံသုိ႔ သြားရန္အေၾကာင္းတစ္ခု ေပၚလာေလသည္။ ထုိေန႔မွ မသြားလွ်င္ မျဖစ္သည့္အတြက္ သြားရေသးသည္၊ ထုိမွအျပန္ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ကုိ ၀င္ရသျဖင့္ ေန႔တစ္၀က္စြန္းစြန္း အခ်ိန္ကုန္သြားရာ ပစၥည္းမ်ားသိမ္းဆည္းရန္ အခ်ိန္မေလာက္ငွေတာ့ေပ။ ဤတြင္ ပရီေယာဂီသည္ တစ္စုံတစ္ခုကုိ သတိျပဳမိ၏။ အျခားမဟုတ္ ခရီးတုိ၊ ရွည္ထြက္ခါနီးတုိင္းတြင္ အေၾကာင္းကိစၥႀကီးငယ္ တစ္စုံတစ္ရာ ေပၚလာတတ္ျခင္းေၾကာင့္ အခ်ိန္လုရသျဖင့္ ခရီးမထြက္ခင္ရက္တြင္ အခါတုိင္းထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပင္ပန္းေလ့ရွိေသာ မိမိကံကုိ ျဖစ္ေလသည္။

ေနာက္တစ္ေန႔နံနက္ ၈နာရီ၁၀မိနစ္ခန္႔တြင္ ရန္ကုန္မွ တစ္နာရီခြဲခန္႔ေမာင္းရေသာ အင္းတေကာ္စံျပေက်းရြာသုိ႔  ေဘးမသီရန္မခ ေရာက္ရွိခဲ့ေပသည္။ ယခင္က တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေသာ္လည္း ဧက၂၀က်ယ္၀န္းၿပီး သစ္ရိပ္၀ါးရိပ္တုိ႔ျဖင့္ ေအးခ်မ္းလွေသာ ဖားေအာက္ေတာရရိပ္သာကုိ ေယာဂီတစ္ေယာက္ ျမင္ျမင္ခ်င္း သေဘာက်သြားေလသည္။ မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာၿပီးေနာက္ သိရသည္မွာကား ဤရိပ္သာတြင္ ျမန္မာေယာဂီဟူ၍ မိမိတစ္ေယာက္တည္း ရွိျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ႏွင့္ ရဟန္းတစ္ပါး၊ ဆရာေလးသုံးပါးတုိ႔မွလြဲ၍ က်န္သံဃာ၊ သီလရွင္ႏွင့္ ေယာဂီတုိ႔သည္ ႏုိင္ငံရပ္ျခား တုိင္းတစ္ပါးသားမ်ား ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ေယာဂီစိတ္တြင္းကား ျမန္မာမရွိေလ၊ စကားေျပာစရာမလုိ၍ မိမိတရားအားထုတ္ရန္ပုိ၍ အဆင္ေျပေလဟု မွတ္ယူထားသူျဖစ္ရာ ၀မ္းသာမိေလသည္။

ဆရာေတာ္၏ အစ္မျဖစ္သူက သြပ္မုိးထားေသာ ႏွစ္ထပ္အုတ္ခံပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေဆာင္၏ အေပၚထပ္တြင္ ေယာဂီကုိ ေနရာခ်ေပးသည္။ အေပၚတစ္ထပ္လုံးတြင္ မိမိအရင္ေရာက္ႏွင့္ၿပီးေသာ အျခားေယာဂီတစ္ဦးကုိ မျမင္ရေသးခင္မွာပင္ သူႏွင့္ကပ္ရပ္အခန္းတြင္ ႀကိဳးတန္းၿပီး လွမ္းထားေသာ အတြင္းခံေဘာင္းဘီကုိ ျမင္႐ုံႏွင့္ ထုိေယာဂီမည္သည့္ႏုိင္ငံသားျဖစ္သည္ကုိ ေယာဂီ ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းၿပီးျဖစ္ေလသည္။ ေယာဂီသည္ အခန္းတစ္ခန္းျဖင့္ သီးျခားေနလုိေသာ္လည္း လူမေနသည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္၍ ဖုန္ထူေနေသာ အခန္းကုိ ရွင္းလင္းရမွာ အနည္းငယ္ပင္ပန္းမည္ စုိးသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊  မိမိေခါင္းထက္ ႀကိဳးတန္းမွာ လႊားထားေသာ အတြင္းခံကုိ ႐ုတ္ေပးရန္ သူစိမ္းေယာဂီတစ္ဦးကုိ မေျပာလုိျခင္းကတစ္ေၾကာင္း အခန္းအျပင္ဘက္ရွိ က်ယ္ေျပာေသာ ေဟာခန္းမထဲတြင္သာ တစ္ကုိယ္တည္းေနမည္ဟု ဆုံးျဖတ္လုိက္ေလသည္။ (ရိပ္သာေရာက္ၿပီး ၅ရက္ေျမာက္ေန႔တြင္မူ ဗီယက္နမ္မွ အမ်ိဳးသမီးဧည့္သည္ေလးေယာက္ ေယာဂီတုိ႔အေဆာင္တြင္ ႏွစ္ညတာ တည္းခုိအိပ္စက္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည့္အတြက္ သူတုိ႔အားေနရာေပးႏုိင္ရန္ ေယာဂီခမ်ာ ပင့္ကူအိမ္မ်ားျဖင့္ ယွက္ႏြယ္လ်က္ရွိေသာ အခန္းလြတ္ကုိ တစ္မနက္ခင္းမွ် အခ်ိန္ေပး သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ၿပီး ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ရေပသည္။) ပစၥည္းမ်ားခ်ၿပီး ေနရာထုိင္ခင္းအတြက္ သန္႔ရွင္းလွဲက်င္းေနစဥ္ အခန္းထဲမွ လူမ်ိဳးျခားေယာဂီသည္ မိမိအား ဖုန္သုတ္ရန္ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါစေလး ကမ္းေပးသျဖင့္ ေယာဂီသည္ ေၾကာင္အမ္းအမ္းႏွင့္ လွမ္းယူလုိက္ေသာ္လည္း ေက်းဇူးတင္စကား မဆုိမိခဲ့ေပ။ သီလယူ၊ ေန႔လယ္စာစားၿပီး အေဆာင္ေပၚျပန္တက္လာသည့္အခါတြင္မွ သူမထံသြား၍ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာဆုိျဖစ္ေတာ့သည္။ သူမက ေယာဂီအား ရန္ကုန္ကလားဟု ေမးသည္ကုိ ဟုတ္တယ္ဟု ျပန္ေျဖသည္မွလြဲ၍ သူမကုိ စကားျပန္မဆုိမိ။ ရိပ္သာတြင္ စကားနည္းေလ၊ ေကာင္းေလဟု ေယာဂီခံယူထားသည္ မဟုတ္ပါလား။

နံနက္ ၃နာရီ၄၅တြင္ ဘုရားရွိခုိးတရားထုိင္ရန္ ၃နာရီ၁၅တြင္ အိပ္ယာမွ ထရေသာ္လည္း ေယာဂီစိတ္အလ်ဥ္မွာ ၾကည္လင္လ်က္ရွိေနေပသည္။ မိမိအေဆာင္မွ သိမ္ရွိရာကုိ သြားရာလမ္းတေလွ်ာက္သည္ ေမွာင္မည္းလ်က္ရွိရာ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးအစြမ္းျဖင့္ ခလုတ္မထိဘဲ သြားလာႏုိင္ေသာ္လည္း ေယာဂီမွာ နက္ျပာေရာင္ေကာင္းကင္တြင္ စုံညီစြာေတာက္ပေနေသာ ၾကယ္တာရာမ်ားကုိ ေမာ္ၾကည့္မိရာ ဟန္ခ်က္ပ်က္၍ ေခ်ာ္လဲမလုိ ျဖစ္သြားေလသည္။ အႏွီေယာဂီသည္ကား ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ ေျမႀကီးေပၚ ပက္လက္လွဲအိပ္ၿပီး လင္းလက္ေနသည့္ ၾကယ္ပြင့္မ်ားကုိ မမွိတ္မသုန္ စုိက္ၾကည့္ခ်င္မိ၏။ သုိ႔ေသာ္ ေယာဂီဟူေသာ သတိက ကပ္ပါလာေလရာ မိမိအာ႐ုံကုိ ေရွ႕တူရူသုိ႔ ျပန္လႊဲရေလသည္။

လိပ္ျပာေရာင္စုံမ်ား၊ ကတၱီပါေရာင္ေတာက္ေနေသာ ပုဇဥ္းရင္ကြဲမ်ား၊ ၀၀ီ၀ီျမည္ကာပ်ံ၀ဲေနေသာ ပိတုန္းေကာင္မ်ားၾကားတြင္ ေယာဂီတစ္ေယာက္ သာယာၾကည္ႏူးေနမိ၏။ ‘ေတာေတာင္ရယ္သာ၊ မာလာကငုံဖူး၊ တစ္ပင္ကုိႏွစ္ပင္ယွက္တယ္၊ ေက်းငွက္ကျမဴး။’ ဆယ္စုႏွစ္သုံးခုစာ မရြတ္ျဖစ္ေသာ ကဗ်ာေလးပင္ ေယာဂီမွတ္ဉာဏ္ထဲ အလုိလုိ၀င္ေရာက္လာေလသည္။ သုိ႔ရာတြင္ မိမိျမင္ဖူးသမွ် အရြယ္အႀကီးဆုံးျဖစ္ေသာ ကင္းေျခမ်ားႏွင့္ ကင္းၿမီးေကာက္တုိ႔ကုိ ေတြ႔ရသည့္အခုိက္တြင္မေတာ့ ေယာဂီ၏ႏွလုံး အနည္းငယ္ တုန္ယင္လာ၏။ အ၀ါေရာင္အဆင္းရွိေသာ ဖားခုံညင္းတစ္ေကာင္ အိမ္သာထုတ္တန္းေပၚမွ ခုန္ခ်ရာ ေယာဂီေျခေထာက္ေပၚက်၍ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေအာ္မိေသးသည္။ ေၾသာ္… ေတာထဲေတာင္ထဲတြင္ တရားအားထုတ္ရသည္မွာ ထင္သေလာက္ မလြယ္ကူလွေၾကာင္း ေယာဂီကုိယ္ေတြ႔ သိရွိရေလၿပီ။ ဒါေတာင္ ေယာဂီေနထုိင္ရာရိပ္သာသည္ ေတာနက္မဟုတ္ေသာ ေတာစပ္တြင္ တည္ရွိျခင္းျဖစ္သည္။ ညည့္နက္လွ်င္ေတာ့ ရွဥ္႔ကေလးမ်ား၏ စိန္ေခၚသံလုိလုိ ဖုိသံေပးလုိလုိ အသံမ်ားကုိ ၾကားရေလ့ရွိသည္။ ရိပ္သာေနာက္ဘက္တြင္ အလြန္တရာမွ သာယာျပန္႔ျပဴးေသာ လမ္းကေလးကုိ အ႐ုဏ္တက္ ေနထြက္ခ်ိန္တစ္ခါ၊ ညေနဆည္းဆာ ေန၀င္ခ်ိန္တစ္ခါ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္သည့္ အခါမ်ိဳးတြင္ေတာ့ ကင္မရာ မယူေဆာင္ခဲ့မိေသာ ေယာဂီသည္ ေနာင္တရျခင္းႀကီးစြာ ျဖစ္မိေလေတာ့သည္။ 

အ႐ုဏ္ဆြမ္းသုံးေဆာင္ၿပီးလွ်င္ တံျမက္လွည္းျခင္း၊ ေရခ်ိဳးခန္းအိမ္သာသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျခင္း အစရွိသည့္ ေ၀ယ်ာ၀ိစၥ သန္႔ရွင္းေရး ကုသုိလ္မ်ားကုိ မိမိအသိစိတ္ျဖင့္ ျပဳၾကရ၏။ တံျမက္လွည္းရင္း ပုရြက္ဆိတ္မ်ား ၀ုိင္းအုံခဲကုိက္ခံေနရေသာ ဧရာမတီေကာင္ႀကီးကို ျမင္လွ်င္ သံေ၀ဂရသည္။ ထုိမွဆက္၍ သတၱ၀ါမ်ိဳးစိတ္ေပါင္း မေရမတြက္ႏုိင္ရွိေနေသာ ဘဒၵကမာၻတြင္ လူအျဖစ္ကုိရေသာ မိမိသည္ ကံေကာင္းေပစြ၊ ေကာင္းေလစြဟု ဆင္ျခင္မိျပန္သည္။ တမလြန္မေရာက္ခင္ ယခုဘ၀ကတည္းက ႀကိဳးစားအားထုတ္မွသာလွ်င္ လူျဖစ္ရက်ိဴးနပ္မည္ မဟုတ္ပါလား။

ထုိကဲ့သုိ႔ အသိတရားရရွိၿပီးေနာက္ ေယာဂီတစ္ေယာက္ အာနပါနကုိ ႀကိဳးစားရႈမွတ္ေလသည္။ ၀င္ေလထြက္ေလကား သိမ္ေမြ႔လြန္း၍ ဟုိခုန္ဒီကူး ျဖစ္ေနေသာ ေမ်ာက္လႊဲေက်ာ္ကဲသုိ႔ အာ႐ုံမ်ားေသာစိတ္ျဖင့္ ဖမ္းရမွတ္ရ ခက္လွေပသည္။ သမာဓိရဖုိ႔ကား ေ၀းေလစြ။ ေယာဂီတရားစခန္းမ၀င္ျဖစ္သည္မွာ ၄ႏွစ္နီးပါးပင္ရွိခဲ့ၿပီ၊ တရားမထုိင္ျဖစ္သည္မွာလည္း ၇လခန္႔ပင္ ရွိေလရာ ဟုိဒီေယာက္ယက္ခတ္ေနေသာ စိတ္အစဥ္ကုိ တည္ၿငိမ္ေအာင္ ထိန္းရသည္မွာ ပင္ပန္းလွသည္။ သတိလြတ္လွ်င္ လြတ္သလုိ ဥဒိစၥႏွင့္ ကုကၠဳစၥတုိ႔သည္လည္း တစ္လွည့္စီ အေျပး၀င္လာကပ္၏။ လက္ဖ်စ္တစ္တြက္လွ်င္ ကုေဋသိန္းခ်ီျဖစ္သြားေသာ စိတ္အစဥ္ေပါင္းမ်ားစြာတြင္ မိမိေရးမည့္စာအေၾကာင္းကုိ ႀကံစည္စိတ္ကူးျခင္းကလည္း ပါလုိက္ေသးသည္။ တရားထုိင္ရင္း ေတြးမိသည္ကား စာေရးဆရာမွန္လွ်င္ တရားၾကာၾကာရွႈမွတ္ႏုိင္ပါမည္ေလာဟူ၍ ျဖစ္ေလသည္။ ေယာဂီကဲ့သုိ႔ သာမန္၀ါသနာရွင္စာေရးသူတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ တရားထုိင္ရင္း စာေရးေနပါလွ်င္ စာမေရးရ မေနႏုိင္ေသာ အႏွီတန္း၀င္စာေရးဆရာစစ္စစ္မ်ားသည္လည္း တရားထုိင္ရင္း မိမိေရးမည့္စာမ်ားကုိ စိတ္တြင္းမွာ အသံတိတ္စီကုံးေနႏုိင္သည္ မဟုတ္ပါေလာ။

ပထမသုံးရက္တြင္ကား သမာဓိမတက္ေသးေသာ ေယာဂီစိတ္သည္ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ႏွယ္၊ ကုန္းေပၚေရာက္ငါးသဖြယ္ ဟုိမွဒီမွ လူးလာပ်ံသန္း ခုန္ေပါက္ခုန္ဆြ ျဖစ္ေနေသး၏။ ေလးရက္ေျမာက္ေန႔မွ အတန္ငယ္စိတ္တည္ၿငိမ္လာေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ တရားထုိင္ခ်ိန္တြင္ အနီးစပ္ဆုံးေတြ႔ထိမိေသာ အျမင္အၾကားအာ႐ုံမ်ားကုိ ျပန္လည္ျမင္ေယာင္ သုံးသပ္ေနမိေသးရာ ထုိအာ႐ုံမ်ားထဲတြင္ ေယာဂီႏွင့္ တစ္ေဆာင္ထဲေန ပီကင္းၿမိဳ႕သူ က်င့္ရာ၊ ေၾကာင္ကေလး၀ါဆုိႏွင့္ ဆရာေလးပီယတုိ႔ ပါ၀င္လာေလသည္။

ေယာဂီသည္ အေစာပုိင္းတြင္ က်င့္ရာႏွင့္ သိပ္မရင္းႏွီးေသာ္လည္း ေနာက္ပုိင္းတြင္ အေတာ္ေလး ခင္မင္သြားခဲ့ေလသည္။ ရင္းႏွီးသြားရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းမွာ က်င့္ရာသည္ သူမနာမက်န္းျဖစ္ခ်ိန္၌ အဂၤလိပ္စကားကုိ လည္လည္၀ယ္၀ယ္ မေျပာတတ္၍ ေယာဂီက ကူညီဘာသာျပန္ကာ ေျပာဆုိေပးရျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အ၀တ္လွန္းသည့္ကိစၥမ်ိဳးတြင္ တ႐ုတ္ျပည္မႀကီးသူပီပီ အျမင္မေတာ္ လွန္းတတ္သည့္ အက်င့္ရွိေသာ္လည္း သူမသည္ စိတ္ရင္းေကာင္းမြန္လွေပသည္။ ေယာဂီေတြ႔ဖူးသမွ် ျပည္ႀကီးတ႐ုတ္မမ်ားထဲတြင္ စိတ္သေဘာအေကာင္းဆုံး ျဖစ္ေလသည္။ တရားက်င့္ႀကံအားထုတ္မႈႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ က်င့္ရာသည္ ေယာဂီထက္ စီနီယာက်၏။ ျမန္မာျပည္သုိ႔ သုံးေခါက္တုိင္တုိင္ လာေရာက္ခဲ့ၿပီး ေမာ္လၿမိဳင္ဖားေအာက္ေတာရတြင္ တစ္လၾကာေအာင္ သီလရွင္၀တ္ႏွင့္ သီတင္းသုံးဖူးေလသည္။ ယခုတရားစခန္းတြင္လည္း အနည္းဆုံးသုံးလၾကာေအာင္ အားထုတ္မည္ဟု ရည္ရြယ္ကာ လာခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ ႐ုတ္တရက္ျပန္ထလာေသာ သူမ၏ ေ၀ဒနာေဟာင္းက လရွည္ရိပ္သာ၀င္ျခင္းကုိ အေႏွာင့္အယွက္ျပဳေလရာ က်င့္ရာခမ်ာ တစ္လႏွင့္ ပီကင္းျပန္ရန္ ဆုံးျဖတ္ရေလေတာ့သည္။ တ႐ုတ္မေလး က်င့္ရာ ေထရ၀ါဒကုိ ေလးစားကုိးကြယ္ပုံမွာ ေယာဂီတုိ႔ အတုယူအားက်ရေလာက္၏။ အေၾကာင္းမွာ သူမ၏ခင္ပြန္းသည္ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ တရားေတာ္ျမတ္ကုိ သူမကဲ့သုိ႔ ေလးစားယုံၾကည္မႈမရွိသျဖင့္ ကြာရွင္းခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။ သူမႏွင့္ ကြဲကြာၿပီးမွ ထုိေယာက်္ားသည္ ဘာသာတရားကုိ ေလ့လာလုိက္စားခဲ့ၿပီး ယခင္ကထက္ စိတ္ထားပုိမုိေကာင္းမြန္လာကာ သူမအေပၚတြင္ မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ ျပန္လည္ဆက္ဆံလာေၾကာင္း ေယာဂီအား ေျပာျပ၍ သိခဲ့ရသည္။

ေယာဂီေနထုိင္ရာ အေဆာင္ေအာက္တစ္ဘက္ျခမ္းတြင္ ျမန္မာဆရာေလးႏွစ္ပါးသီတင္းသုံးေနထုိင္လ်က္ရွိရာ မၾကာခဏ ‘၀ါဆုိ’ ‘၀ါဆုိ’ ဟူေသာ ေခၚသံကုိ ၾကားရတတ္၏။ ေနာင္မွ ထုိေခၚသံသည္ ေၾကာင္ကေလးကုိ ရွာေဖြေခၚဆုိျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိလာရသည္။ ေယာဂီမျပန္ခင္တစ္ညတြင္ ထုိေၾကာင္ကေလး၏ ၀တၳဳဆန္ေသာ ေနာက္ေၾကာင္းကုိ သိခြင့္ရေလသည္။ ေၾကာင္မႀကီးေမရီသည္ ၀ါဆုိလျပည့္ေန႔တြင္ သားသုံးေကာင္ေပါက္ရာ တစ္ေကာင္ကုိ ၀ါဆုိ၊ တစ္ေကာင္ကုိ လျပည့္၊ တစ္ေကာင္ကုိ ဂ်ဴလုိင္ဟူ၍ အမည္ေပးထားၾကသည္။ လျပည့္သည္ ရက္ပုိင္းႏွင့္ကြယ္လြန္သြားရာ ၀ါဆုိႏွင့္ဂ်ဴလုိင္တုိ႔ က်န္ခဲ့သည္။ တစ္ညတြင္ ေမရီအစာရွာသြားခုိက္ ေတာေၾကာင္ႀကီးတစ္ေကာင္သည္ ၀ါဆုိ႔မ်က္စိေရွ႕တြင္ ဂ်ဴလုိင္ကုိ ကုိက္ဆြဲသတ္စားလုိက္ရာ ၀ါဆုိေလးခမ်ာ ထရာမာရသြားရွာေလသည္။ ေမရီျပန္ေရာက္ေသာ္ ၀ါဆုိကုိ ကုိက္ခ်ီ၍ သူမတုိ႔ေနထုိင္ရာ အေဆာင္မွ ေၾကာင္တုိ႔ေျခလွမ္းႏွင့္ အလြန္တရာေ၀းကြာလွေသာ ယခုေယာဂီေနထုိင္ရာအေဆာင္ေအာက္ဘက္က ဆရာေလးတုိ႔ အေဆာင္ေရွ႕ကုိ လာပုိ႔ေလသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေတာေၾကာင္သည္ ေယာဂီတုိ႔ေနထုိင္ရာအေဆာင္သုိ႔ တစ္ခါမွလာေရာက္ျခင္းမရွိသည္ကုိ ေမရီသိေနသျဖင့္ သူ႔သားေလးအတြက္ လုံၿခဳံေသာေနရာကုိ သယ္ယူေခၚေဆာင္လာျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ထုိမနက္က မုိးဖြဲဖြဲေလး က်ေနရာ ၀ါဆုိေလးမွာ ဖုန္၊ သဲလူးၿပီး မုိးေရၾကားတြင္ ခုိက္ခုိက္တုန္ေနရွာ၏။ ေမရီက အ၀တ္စုတ္ေလးတစ္ခုကုိ ကုိက္ခ်ီၿပီး ထုိအ၀တ္ေလးေပၚတြင္ ၀ါဆုိ႔ကုိယ္ကုိ တင္ထားကာ ဆရာေလးတုိ႔ကုိ ေအာ္ေခၚ ျပသေလသည္။ ထုိအခ်ိန္မွစၿပီး ၀ါဆုိေလးကုိ ဆရာေလးႏွစ္ပါးက ေတာေၾကာင္အကုိက္မခံရေအာင္ ၾကည့္ရွႈေစာင့္ေရွာက္ရသည့္ တာ၀န္တုိးခဲ့ေလသည္။ ေမရီသည္ တစ္ေကာင္တည္းက်န္ေသာ ၀ါဆုိေလးကုိ မ်က္စိေအာက္မွ အေပ်ာက္မခံဘဲ အလြန္ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသည္ဟု ဆရာေလးမ်ားက ေျပာျပသည္။ ၀ါဆုိသည္လည္း အေမမွလြဲ၍ အျခားသူ အကပ္မခံ၊ လူလည္း အလြန္ေၾကာက္တတ္သည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္ ဆရာေလးႏွစ္ပါး၏ ေႏြးေထြးၾကင္နာမႈေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ေမရီ ေနာက္ထပ္ကုိယ္၀န္ေဆာင္လာခ်ိန္တြင္ ၀ါဆုိကုိ သူ႔အနားအကပ္မခံေတာ့ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း သူ႔ကုိယုယၾကင္နာစြာ ေထြးပုိက္တတ္ေသာ လူတုိ႔ႏွင့္ နီးနီးကပ္ကပ္ေနထုိင္ရန္ ယခင္ကထက္ ၀့ံရဲလာေတာ့သည္။ ေယာဂီမွာ ထုိအေၾကာင္းၾကားသိရေသာ္ ေၾသာ္… သတၱ၀ါတစ္ခု၊ ကံတစ္ခုပါလားဟု ေၾကာင္ကေလး၀ါဆုိအေပၚ ကရုဏာသက္ျခင္း ႀကီးစြာျဖစ္မိေလသည္။

အင္းတေကာ္ဖားေအာက္ရိပ္သာတြင္ တ႐ုတ္၊ ဗီယက္နမ္၊ မေလးရွား၊ ကုိးရီးယား အစရွိေသာ အေရွ႕တုိင္းအာရွႏုိင္ငံမ်ားမွ ဆရာေလး (သီလရွင္) မ်ား ႏွစ္ရွည္လမ်ားေနထုိင္ၿပီး တရားအားထုတ္ၾကသလုိ အေနာက္တုိင္းဥေရာပႏုိင္ငံမွ ဆရာေလးတစ္ပါးလည္း လာေရာက္အားထုတ္လ်က္ရွိေလသည္။ ၀ိနည္းႏွင့္အညီ ျပဳမႈလႈပ္ရွား ေဆာင္ရြက္ေနေသာ ထုိဆရာေလးကုိ ေယာဂီအာ႐ုံတြင္ ထူးထူးျခားျခား ၾကည္ညိဳစိတ္၀င္မိသည္ႏွင့္အမွ် သူ႔ကုိ ဂ႐ုတစုိက္ သတိျပဳၾကည့္မိရာ ဆရာေလးပီယသည္ ျမန္မာစကားအနည္းငယ္ကုိ နားလည္သည့္အျပင္ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္မွလြဲ၍ က်န္ေသာ ပါဋိဘုရားရွိခုိးဘုရားစာမ်ားအားလုံးလုိလုိကုိ စာအုပ္မၾကည့္ဘဲ လက္အုပ္ခ်ီကာ အလြတ္ရြတ္ဆုိ ပူေဇာ္ႏုိင္သည္ကုိ ေတြ႔ရေလသည္။ ေ၀ယ်ာ၀စၥႏွင့္ ဆြမ္းပန္းေရခ်မ္းကပ္လွဴျခင္းတုိ႔ကုိလည္း ငယ္ျဖဴတစ္ပါးအလား ကြ်မ္းက်င္စြာ ေဆာင္ရြက္ဆည္းကပ္ႏုိင္သည္ကုိလည္း ေတြ႔ရသည္တြင္ ေယာဂီသည္ ဆရာေလး၏ ဗုဒၶဘာသာအေပၚ မည္ကဲ့သုိ႔ ကုိးကြယ္ယုံၾကည္ဆည္းကပ္လာပုံ၊ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ မည္သည့္အဆက္အစပ္ျဖင့္ ေရာက္ရွိလာပုံတုိ႔ကုိ လြန္စြာသိခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာေလေတာ့သည္။

ႏုိင္ငံျခားသားဆရာေလးႏွင့္ ေယာဂီမ်ား က်င့္ၾကံအားထုတ္ရာ အႏွီရိပ္သာတြင္ ဆရာေတာ္၊ မေလးဆရာေလးတစ္ပါးႏွင့္ ျမန္မာဆရာေလးတစ္ပါးသာ အဂၤလိပ္စကားကုိ ကြ်မ္းက်င္စြာ ေျပာဆုိတတ္သည္ျဖစ္ရာ တရားေလွ်ာက္ခ်ိန္တြင္ တ႐ုတ္ဆရာေလးအတြက္ မေလးဆရာေလးမွ အဂၤလိပ္လုိ ဘာသာျပန္ေလွ်ာက္တင္ေပးၿပီး၊ ကုိရီးယားဆရာေလးႏွစ္ပါးတြင္ အဂၤလိပ္စာအတန္အသင့္ေျပာဆုိႏုိင္ေသာ ဆရာေလးတစ္ပါးမွ ေနာက္တစ္ပါးအတြက္ ဘာသာျပန္ဆုိေပးေၾကာင္း သိရသည္။ ဗီယက္နမ္ ကုိယ္ေတာ္ႏွစ္ပါးမွာ အေမရိကတြင္ အေျခခ်ေနထုိင္ခဲ့သူမ်ားျဖစ္၍ အဂၤလိပ္စကား ေကာင္းစြာေျပာၾကားႏုိင္ေသာ္လည္း ဗီယက္နမ္ ဆရာေလး ၄ပါးတြင္ အငယ္ဆုံးဆရာေလး သိရီစႏၵာတစ္ပါးသာ အဂၤလိပ္စကား ေျပာဆုိတတ္၍ တရားစစ္ခ်ိန္တြင္ က်န္သုံးပါးကုိယ္စား သူမက ဘာသာျပန္ဆုိ ေလွ်ာက္တင္ေပးမွ အဆင္ေျပေလသည္။

သုိ႔ရာတြင္ ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္မွ ေ၀ယ်ာ၀ိစၥ ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ေျပာဆုိလုိလွ်င္ ျမန္မာစကားတတ္မွ ခရီးပုိတြင္ေၾကာင္း ထင္ရွားရကား ဆရာေလးတုိ႔သည္ ျမန္မာစကားကုိ မျဖစ္မေန သင္ယူေလ့လာၾကရာ မေလးရွားဆရာေလးသုေမဒါႏွင့္ ဗီယက္နမ္ဆရာေလးသိရီစႏၵာတုိ႔မွာ ျမန္မာစကားကုိ အေတာ္အသင့္ တီးေခါက္နားလည္ၿပီး ျပန္လည္ေျပာဆုိႏုိင္ၾကသည္ကုိေတြ႔၍ ေယာဂီပင္ တအံ့တၾသႏွင့္ အထင္ႀကီးမိေလသည္။ ဆရာေလးပီယသည္လည္း  ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္တြင္ ဒကာမမ်ားႏွင့္ ေျပာဆုိဆက္ဆံႏုိင္ေရးအတြက္ ျမန္မာစာကုိ ႀကိဳးစားေလ့လာလ်က္ရွိရာ သူမအခက္အခဲႀကဳံေတြ႔စဥ္ ေယာဂီက ၀င္ေရာက္ဘာသာျပန္ဆုိ ေျဖရွင္းေပးခြင့္ ရေလသည္။ ေယာဂီ ရိပ္သာေရာက္စတြင္ က်င့္ရာ၊ ဆရာေလးသုေမဒါႏွင့္ အဂၤလိပ္လုိ ေျပာဆုိဆက္ဆံသည္ကုိ ၾကားရသူ ကပၸိယအခ်ိဳ႕သည္ ေယာဂီအား ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွ လာေရာက္အားထုတ္သူဟူ၍ပင္ ထင္မွတ္မွားကာ အဂၤလိပ္လုိ ေျပာဆုိဆက္ဆံျခင္း ခံရသည္ကုိ ႀကဳံလုိက္ေသး၏။ ေနာင္ ေယာဂီႏႈတ္မွ ျမန္မာစကားပီပီသသ ေျပာသံၾကားေသာအခါ ေၾသာ္… အစ္မက ျမန္မာပဲဟု ရယ္ေမာကာမွတ္ခ်က္ေပးေတာ့သည္။ ဤအက်ိဳးဆက္သည္ ေယာဂီအား ဆြမ္းခ်က္ဒကာမမ်ားႏွင့္ ဆရာေလးတုိ႔အၾကား စကားျပန္အျဖစ္ေရာက္ေအာင္ အလုိလုိ တြန္းပို႔လုိက္သကဲ့သုိ႔ ရွိေတာ့သည္။ ေရာက္ရာအရပ္တြင္ သူတစ္ပါးကုိ ကူညီခြင့္ႀကဳံေသာ ေယာဂီအဖုိ႔ ျမန္မာ-အဂၤလိပ္၊ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ စကားျပန္အျဖစ္ကုိ ေက်ေက်နပ္နပ္ ခံယူကူညီေပးခဲ့ေလသည္။

ေယာဂီသည္ ျမန္မာအေရာက္အေပါက္မ်ားၿပီး ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာအေၾကာင္း အတန္အသင့္ေပါက္ေရာက္သိၾကားႏုိင္ေသာ အေမရိက၊ အဂၤလန္၊ ၾသစၾတးလ် အစရွိေသာႏုိင္ငံမ်ားမွ လာေရာက္တရားအားထုတ္ေသာ မ်က္ႏွာျဖဴႏုိင္ငံျခားသားရဟန္း၊ သီလရွင္မ်ားကုိ ျမင္လွ်င္ အထူးတလည္ အံ့ၾသျခင္း မရွိခဲ့ေပ။ သုိ႔ေသာ္ ဖားေအာက္ေတာရတြင္ ေတြ႔ဆုံခဲ့ဖူးေသာ ရွားရွားပါးပါး အာဖရိကႏုိင္ငံ အန္ဂုိလာမွ ရဟန္းတစ္ပါးႏွင့္ ဥေရာပအေရွ႕ေျမာက္ျခမ္း လစ္သူေရးနီးယားႏုိင္ငံမွ ဆရာေလးပီယတုိ႔အား မ်ားစြာအံ့ၾသျခင္း ျဖစ္မိေလသည္။ ဆရာေလးပီယကုိယ္တုိင္ကလည္း ႐ုိမန္ကတ္သလစ္ကုိးကြယ္ေသာ လစ္သူေရးနီးယားႏုိင္ငံမွ ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာထြန္းကားေသာ ျမန္မာျပည္တြင္ လာေရာက္ေနထုိင္သီတင္းသုံးေသာ သူမတစ္ပါးတည္းသာရွိႏုိင္ေၾကာင္း အျခားဆရာေလးမ်ားကုိ ေျပာဆုိခဲ့ဖူးေၾကာင္း ေယာဂီ ျပန္လည္ၾကားသိရသည္။

လစ္သူေရးနီးယားႏုိင္ငံသူ ဆရာေလးပီယသည္ လစ္သူေရးနီးယန္း၊ ရုရွ၊ အဂၤလိပ္စာ ဘာသာစကားသုံးမ်ိဳးကုိ ကြ်မ္းက်င္စြာေျပာဆုိႏုိင္သည့္အျပင္ ပါဋိဘာသာရပ္ကုိလည္း အိႏိၵယႏုိင္ငံ၌ ေလ့လာဆည္းပူးခဲ့ေသးသည္။ အိႏၵိယမွတစ္ဆင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံရွိ ဖားေအာက္ေတာရတြင္ လာေရာက္တရားအားထုတ္ေနသည္မွာ ၂ႏွစ္ခန္႔ရွိၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ျမန္မာစကားသည္ အလြန္ခက္ခဲေၾကာင္း၊ သုိ႔ေသာ္ ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္တြင္ ေ၀ယ်ာ၀ိစၥဒကာမမ်ားႏွင့္ လြယ္လင့္တကူ ေျပာဆုိဆက္ဆံႏုိင္ေရးအတြက္ အခ်ိဳ႕ေသာစကားမ်ားႏွင့္ စာေၾကာင္းမ်ားကုိ မရအရ သူမ သင္ယူက်က္မွတ္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေယာဂီကုိ ေျပာျပေလသည္။ ဆရာေလးပီယသည္ လစ္သူေရးနီးယားသုိ႔ျပန္ရန္ အစီအစဥ္မရွိဘဲ ျမန္မာျပည္တြင္သာ ေနထုိင္ၿပီး တစ္သက္တာ တရားအားထုတ္သြားမည့္အေၾကာင္း ေယာဂီသိလုိက္ရသည္တြင္ ျမန္မာစာႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ဆရာေလး၏ အခက္အခဲကုိ ကူညီရန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္ေလသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ေယာဂီမျပန္ခင္တစ္ရက္အလုိတြင္ ေလးမ်က္ႏွာပါ ဗလာစာရြက္တစ္ရြက္ရွာကာ ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး သိသင့္သိထုိက္ေသာ အေခၚအေ၀ၚအသုံးအႏႈန္းမ်ား၊ ဆရာေလးပီယ ေက်ာင္းသခၤမ္းတြင္ အသုံးလုိမည္ဟုထင္ရေသာ ပစၥည္းပစၥယမ်ား၊ ဤရိပ္သာတြင္ သီတင္းသုံးေနစဥ္တေလွ်ာက္ လုိအပ္အသုံး၀င္မည္ထင္ေသာ စကားစုမ်ားအား အဂၤလိပ္စာ-ဘားဂလစ္ရွ္ (အဂၤလိပ္အကၡရာျဖင့္ေပါင္းထားေသာ ျမန္မာအသံထြက္)-ျမန္မာစာ သုံးေကာ္လံခြဲ၍ စုစည္းေရးသားၿပီး ဆရာေလးပီယအား ေပးလုိက္ရာ ဆရာေလးမွာ လြန္စြာ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ၿပီး လက္ခံယူေလသည္။ ညေနဘုရား၀တ္တက္ၿပီးခ်ိန္တြင္ ေယာဂီေရးထားပုံကုိ သူအလြန္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေၾကာင္း၊ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း လာေရာက္ေျပာဆုိသည့္အျပင္ ေနာက္တစ္ခါ နင္လာရင္ေတာ့ ငါျမန္မာလုိအားလုံးသိသြားေတာ့မွာဟု ၿပဳံးရယ္ကာ ေျပာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ေယာဂီမွာ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမိေလေတာ့သည္။

ယခုတစ္ေခါက္ တရားစခန္းမွအျပန္တြင္ ေယာဂီတစ္ေယာက္ တရားထူးတရားျမတ္မ်ား ရမလာခဲ့ေသာ္လည္း အဖုိးတန္ေသာ အသိတရားတစ္ခုကုိ ရရွိခဲ့ေလသည္။ ဤသည္မွာ ေယာဂီသည္ ျမန္မာလူမ်ိဳးျဖစ္ရျခင္းႏွင့္အတူ စစ္မွန္ေသာ ေထရ၀ါဒထြန္းကားရာ တစ္ခုတည္းေသာႏုိင္ငံျဖစ္သည့္ ျမန္မာျပည္တြင္ ဆရာသမားေကာင္းတုိ႔၏ လမ္းညႊန္ျပသမႈျဖင့္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရားအားထုတ္ခြင့္ရသူျဖစ္ရာ မိမိမည္မွ်ကုသုိလ္ကံေကာင္းေၾကာင္း ယခင္ကထက္ပုိ၍ သတိခ်ပ္မိျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ စစ္မွန္ေသာတရားကုိ အလုိရွိသူတုိ႔သည္ ဘာသာစကား၊ ရာသီဥတု၊ အစားအေသာက္ မတူညီကြဲျပားျခားနားေသာ အရပ္ေဒသတြင္ အခက္အခဲမ်ားကုိ ႀကံ႕ႀကံ႕ခံရင္ဆုိင္ကာ အပတ္တကုပ္ႀကိဳးစားသင္ယူအားထုတ္လ်က္ရွိေသာ္လည္း ထုိအခက္အခဲမ်ားကုိ တကူးတက ႀကဳံေတြ႔ေက်ာ္ျဖတ္စရာမလုိေသာ ေယာဂီတုိ႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ မိမိတုိ႔ လက္တကမ္းမွာရွိေသာ၊ လြယ္လင့္တကူ အရယူႏုိင္ေသာ အဖုိးမျဖတ္ႏုိင္ေသာ တရားရတနာ၏တန္ဖုိးကုိ အေမ့ေမ့အေလ်ာ့ေလ်ာ့ျဖစ္လ်က္ ဂ႐ုမစုိက္ဘဲ ေနမိၾကသည္မွာ လြန္စြာမွ ႏွေျမာစရာ ေကာင္းလွေပသည္။ 

ေယာဂီသည္ က်င့္ရာ၏ဖုန္းကင္မရာျဖင့္ ႐ုိက္ကူးခဲ့ေသာ အထက္ပါ ပုံေလးကုိၾကည့္ရင္း ကန္စပ္က စုတ္ခ်ာေနေသာတဲငယ္သည္ ေခတ္အဆက္ဆက္ မင္းဆုိးမင္းညံ့တုိ႔လက္ထက္ က်ဆင္းခဲ့၍ အဘက္ဘက္က ခ်ိဳ႕တဲ့ဆင္းရဲႏုံခ်ာရရွာေသာ ျမန္မာျပည္ႏွင့္တူေသာ္ျငား ေရကန္ထက္က ၾကာမ်ားသည္ တုိင္းျပည္၏ တစ္ခုတည္းေသာ ခ်မ္းသာဂုဏ္ယူစရာ ေထရ၀ါဒ ဓမၼပန္းၾကာမ်ားျဖစ္သည္ဟု ႏႈိင္းယွဥ္ကာ ပီတိပြားလုိက္မိေလေတာ့သတည္း။

အုိဘယ့္ ေယာဂီ
စိတ္ကုိ တည္ၾကည္
ၿငိမ္ေအာင္ သတိ
ထားကပ္ပါလည္း
တရားမတက္
စိတ္မပ်က္ဘဲ
ႀကိဳးစားထုတ္မည္
နိဗၺာန္ဆီ…။


ဇြန္မုိးစက္

Someone Special

3

Category:

Someone Special…
Someone who you can talk to,
Someone who you can look up to.
Someone who you can count on,
Someone who you can lean on.
Someone who you can give a hug,
Someone who you can stay in touch.

Someone Special…
Someone who can give you the wings,
Someone who can make alive your dreams.
Someone who can make you smile,
Someone who can make you cry sometimes.
Someone who can sooth your sadness and pain,
And Someone who can hurt you like a strain.

Someone Special…
Someone who can make you jealous at a time,
Someone who can make you get mad like a wild.
Still…
Someone who you expect to offer a wedding speech,
Someone you always wish to have a good relationship with.
Though…
Someone who you don’t want to remember as special memoirs,
But Someone who will live in your memory for always and ever.



Zun Moe Sett
19-9-2014
1:30PM
Dedicated to Someone’s Someone Special.

အနီေရာင္ပုံျပင္

14

Category:




တစ္ခါတုန္းက အနီေရာင္မႀကိဳက္တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရွိသတဲ့။ အနီေရာင္မႀကိဳက္တဲ့ ေကာင္မေလးဆုိေတာ့ သူ႔အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာလည္း အနီကလြဲၿပီး က်န္တဲ့အေရာင္ေတြ ျဖစ္ေနတာေပါ့ကြယ္။

အနီေရာင္မႀကိဳက္တဲ့ ေကာင္မေလးဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ အနီေရာင္လြယ္အိတ္ေလးတစ္လုံး လက္ေဆာင္ရသတဲ့။ ေကာင္မေလးက အနီေရာင္မႀကိဳက္ေပမယ့္ လြယ္အိတ္ေလးကုိ ခ်စ္လုိ႔လက္ခံယူထားလုိက္တယ္။ တခါတေလမွာလည္း အဲဒီ့အနီေရာင္လြယ္အိတ္ေလးကုိ ထုတ္လြယ္တတ္တယ္။

ဒီလုိနဲ႔ အခ်ိန္တန္အရြယ္ေရာက္ေတာ့ အနီေရာင္မႀကိဳက္တဲ့ေကာင္မေလးမွာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရလာတယ္။ ေကာင္မေလးရဲ႕ခ်စ္သူဟာ အနီေရာင္ႀကိဳက္သူျဖစ္ေနတာကုိ ေကာင္မေလးက မႀကိဳက္ဘူးတဲ့။ အေရာင္နဲ႔ပတ္သက္လာရင္ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ခဏခဏ စကားမ်ားၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူရဲ႕ ေဗာက္စ္၀က္ဂြန္ပါဆက္ကားအနီေလးကုိေတာ့ ေကာင္မေလးက  ခ်စ္သတဲ့။ ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္စလုံးဟာ ကားေလးကုိ ခ်စ္လြန္းလုိ႔ အိပ္မက္ထဲအထိေတာင္ ထည့္မက္ၾကတဲ့အထိ ဆုိပါေတာ့ကြယ္။

အနီေရာင္မႀကိဳက္တဲ့ေကာင္မေလး အိပ္မက္က လန္႔ႏုိးလာတဲ့တစ္ရက္မွာ သူ႔အသက္ဟာ ရွိရင္းစြဲထက္ ၇ႏွစ္ေလာက္ ပုိႀကီးေနတယ္။ အသက္ေတြႀကီးလာေပမယ့္ ေကာင္မေလးကေတာ့ အနီေရာင္ကုိဆက္ၿပီး မႏွစ္သက္ေနတုန္းပဲတဲ့။ အနီေရာင္ပန္းသီးထက္ အစိမ္းေရာင္ပန္းသီးကုိပဲ စားတာမ်ိဳး၊ ပန္းအုိးထုိးတဲ့အခါမွာလည္း အနီေရာင္အဆင္းရွိတဲ့ ႏွင္းဆီထက္ အ၀ါနဲ႔အျဖဴကုိပဲ ေရြးၿပီးထုိးတာမ်ိဳးေတြ ဆက္လုပ္ေနတယ္။

မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ေန႔တစ္ေန႔မွာ ေကာင္မေလးဟာ အနီေရာင္ရွိတဲ့ ေရဗူးေလးတစ္ခုကုိ လက္ေဆာင္အျဖစ္ လက္ခံရရွိလုိက္သတဲ့။ အနီေရာင္မႀကိဳက္ေပမယ့္ သာမန္ေရဗူးေတြနဲ႔မတူဘဲ အနည္းငယ္ထူးျခားတဲ့ အဲဒီ့ေရဗူးေလးကုိ ေကာင္မေလးက သူ႔႐ုံးကုိ ယူသြားၿပီး စားပြဲေပၚမွာ တင္ထားလုိက္တယ္။ ေကာင္မေလးရဲ႕ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္တစ္ဦးဟာ အနီရဲရဲေရဗူးေလးကုိျမင္လုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ ဟား…ဟား… အဲဒါ ေရဗူးလား၊ မီးသတ္ဗူးလားဆုိၿပီး ေကာင္မေလးကုိ စေနာက္ၿပီး ေမးသတဲ့။  ေကာင္မေလးက ရွက္သြားေပမယ့္ ေရဗူးပါလုိ႔ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။

သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ အနီေရာင္မႀကိဳက္တဲ့ ေကာင္မေလးဆီကုိ ေနာက္ထပ္အနီေရာင္လက္ေဆာင္ ေသးေသးေလးတစ္ခု
ေရာက္လာျပန္တယ္။ ဒီတစ္ခါ ေကာင္မေလးလက္ခံရရွိတဲ့ အနီေရာင္ပစၥည္းေလးက Army Knife လုိ႔ေခၚတဲ့ တပ္သုံးေခါက္ဓားေလးတစ္ခုျဖစ္ေနတယ္။ ေကာင္မေလးက သိပ္မ၀င္စားလုိ႔ ဓားေလးကုိ ဘယ္ျပန္ညာျပန္ ေသေသခ်ာခ်ာေတာင္ မၾကည့္မိဘူးတဲ့။

မထင္မွတ္ဘဲ အဲ့ဒီေခါက္ဓားနီေလးဟာ ေကာင္မေလးအတြက္ အလြန္အသုံး၀င္တဲ့ပစၥည္း ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အနီေရာင္မႀကိဳက္တဲ့ ေကာင္မေလးဟာ ေခါက္ဓားနီေလးကုိ ကုိယ္နဲ႔မကြာေဆာင္ယူတတ္တဲ့အက်င့္လည္း ရလာသတဲ့။

တကယ္ဆုိ ေကာင္မေလးဟာ အနီေရာင္ကုိ မႀကိဳက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္… … ….

ကမာၻေပၚမွာ အဲဒီ့ဓားေလးနဲ႔ အေရာင္တူ၊ အရြယ္အစားတူ ဓားေတြ သန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ရွိခ်င္ရွိလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္မေလးနာမည္ သီးသန္႔ေရးထုိးထားတဲ့ အနီေရာင္ဆြစ္ဇ္ေခါက္ဓားေလးက ဒီကမာၻေပၚမွာ တစ္ခုတည္းရွိတယ္လုိ႔ သိလုိက္ရၿပီးေနာက္ပုိင္းမွာ ေကာင္မေလးဟာ အဲဒီ့ေခါက္ဓားနီေလးကုိ အရင္ကထက္ပုိၿပီး ဂ႐ုတစုိက္နဲ႔ ခ်စ္တတ္လာခဲ့သတဲ့ကြယ္။

ကဲ... အနီေရာင္မႀကိဳက္တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အနီေရာင္ပုံျပင္ေလးကေတာ့ ဒီမွ်ပါပဲကြယ္။

အားလုံးပဲ ဟက္ပီးဘေလာ့ဂင္းပါ။ း)


ဇြန္မုိးစက္

Blogger, Blog & Sherlock

8

Category:

အရင္ႏွစ္ေတြမွာ Blog Day အမွတ္တရအတြက္ ဇြန္နဲ႔ဆုံခဲ့ဖူးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ရြာသူ၊ ရြာသားမ်ားအေၾကာင္းကုိ ေရးေလ့ရွိပါတယ္။ တကယ္တမ္း ဘေလာ့ဂ္ေဒးမွာ ဘေလာ့ဂ္အမွတ္တရစာမ်ားအျပင္ ဘေလာ့ဂ္အသစ္မ်ားကုိ မိတ္ဆက္ေပးတဲ့ အစဥ္အလာရွိခဲ့ေပမယ့္ ဇြန္႔အေနနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္အသစ္မ်ားကုိ သိပ္မသိခဲ့တာေၾကာင့္ မိတ္ဆက္ေပးတာမ်ိဳး မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒီႏွစ္ဘေလာ့ဂ္ေဒးအတြက္ေတာ့ ဇြန္ေရးေနက်အတုိင္း ဆုံခဲ့ရတဲ့ ဘေလာ့ဂါတခ်ိဳ႕အျပင္ မွ်ေ၀ခ်င္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု ရွိလာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ဆက္စပ္ေနတဲ့ ေနာက္ထပ္အေၾကာင္းရာတစ္ခုကုိလည္း ေရးခ်င္စိတ္ေပၚလာတာမုိ႔ ဒီပုိ႔စ္ေလးကုိ အပုိင္းသုံးပုိင္းခြဲၿပီး ေရးလုိက္ရပါတယ္။

Blogger
ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ 31st August 2013 မွာ က်ေရာက္ခဲ့တဲ့ Blog Day ေနာက္ပုိင္းကေန အခုဒီစာကုိ ဇြန္ေရးေနခ်ိန္ 30th August 2014 အထိ တစ္ႏွစ္တိတိအတြင္းမွာ ထပ္မံေတြ႔ဆုံခဲ့ရတဲ့ ဘေလာ့ဂါအစ္မႏွစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ အစ္မတီတီဆြိနဲ႔ အစ္မေမ (ေမဓာ၀ီ) တုိ႔ပါ။ အစ္မတီတီဆြိနဲ႔ စကၤာပူမွာ တစ္ခါမွ လူခ်င္းမဆုံျဖစ္ခဲ့ဘဲ ဆစ္ဒနီေရာက္မွ ဆုံဖူးတာပါ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလမွာ ျပဳလုပ္က်င္းပခဲ့တဲ့ ဆစ္ဒနီပ႑ိတရာမေက်ာင္းတုိက္ရဲ႕ ကထိန္သကၤန္းကပ္ပြဲမွာ အစ္မနဲ႔ စေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ ေဖာ္ေရြသြက္လက္တဲ့အစ္မဆြိနဲ႔အတူ သေဘာေကာင္းတဲ့ဦးၿခိမ့္ေရာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ဂ်ဴဂ်ဴေလးကုိပါ သိခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၁၄ ႏွစ္ဆန္းပုိင္းမွာ ပ႑ိတရာမေက်ာင္းက ျမန္မာမိသားစု၀င္ေတြစုၿပီး ေတာ္၀င္အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ထဲ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ၾကတဲ့ေန႔မွာ အစ္မတုိ႔မိသားစုနဲ႔အတူတူ လုိက္ပါဆင္ႏႊဲခြင့္ရခဲ့တာ ဇြန္႔အတြက္ အမွတ္တရပါပဲ။ အစ္မတုိ႔အတြက္ေတာ့ ေရလယ္ေခါင္မွာ တက္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ တ၀ဲလည္လည္ျဖစ္ေနတဲ့ ဇြန္႔ကုိ ပုိအမွတ္ရေနမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ း) တစ္သက္နဲ႔တစ္ကုိယ္ ေလွတစ္ခါမွမေလွာ္ဘူးတဲ့ဇြန္က ကမာၻ႔ဒုတိယသက္တမ္းအရင့္ဆုံး အမ်ိဳးသားပန္းၿခံရဲ႕ ေခ်ာင္းေလးထက္က ကႏူးေလွဦးပုိင္းမွာထုိင္ၿပီး ႀကိဳးစားေလွာ္ခတ္ေပမယ့္ ေရလယ္ေခါင္ကေန ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ကမ္းမကပ္၊ ပန္းမ၀င္ႏုိင္ခဲ့တဲ့အျဖစ္ကုိ ျပန္ေတြးမိတုိင္း ရယ္ေနရပါတယ္။ ဇြန္ကေတာ့ ျဖစ္လုိက္ရင္ အရာရာနဲ႔အေၾကာင္းေၾကာင္းပါပဲ။ :D

ဇြန္ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ခဲ့တဲ့ မတ္လေနာက္ပုိင္းကစလုိ႔ ေတြ႔ဆုံမိတဲ့ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ျမန္မာစာကုိ ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ကြ်မ္းက်င္ၿပီး စာတုိေပစ ကဗ်ာေလးေတြ ထိထိမိမိ ေရးဖြဲ႔တတ္တဲ့ မေမလုိ႔ေခၚတဲ့ အစ္မေမဓာ၀ီပါ။ မေမနဲ႔ဇြန္တုိ႔အိမ္က နီးပါတယ္။ ကားနဲ႔ဆုိ ပြိဳင့္မမိရင္ ငါးမိနစ္၊ ပြိဳင့္မိရင္ဆယ္မိနစ္အတြင္းေရာက္ႏုိင္တဲ့ အကြာအေ၀းမွာရွိၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရင္ေတာ့ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္အစိတ္ေလာက္မွာ ရွိပါတယ္။ မေမက သူ႔ဘေလာ့ဂ္ထိပ္စီးမွာ ေတြ႔ရတဲ့ စာသားေလးလုိပဲ အမွန္တရားနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ မဟုတ္မခံစိတ္အျပည့္နဲ႔ တုံ႔ျပန္ေခါင္းေမာ့ၿပီး ေရွ႕ကုိရဲရဲခ်ီတက္ေနသူနဲ႔တူပါတယ္။ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ မေမကလည္း လသာ၂ေက်ာင္းသူေဟာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္ဆုိတာ အဲဒီ့ေန႔မွာ သိလုိက္ရပါတယ္။ မေမကုိယ္တုိင္ဦးစီးသင္ၾကားေပးေနတဲ့ May International School မွာ ျမန္မာစာနဲ႔ ျမန္မာ့သမုိင္းကုိ သင္႐ုိးထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့အေၾကာင္း နားေထာင္လုိက္ရေတာ့ အစ္မကုိ ခင္မင္စိတ္ထက္ပုိတဲ့ ေလးစားစိတ္ပါ ျဖစ္ရပါတယ္။ သူေရာကုိယ္ပါ အခ်ိန္ရွားပါးသူေတြ ျဖစ္ၾကေပမယ့္ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ႏႈတ္ဆက္ရာကေန စကားေတြေျပာျဖစ္လုိက္တာ တစ္နာရီနီးပါး ၾကာသြားတဲ့အထိပါပဲ။ အဲ့ဒီေနာက္ပုိင္း ထပ္မေတြ႔ျဖစ္ၾကေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ သတိတရ ရွိေနပါတယ္။

တကယ္လုိ႔မ်ား ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေနတဲ့ ဇြန္သာ တီတင့္အိမ္မွာ မုန္႔လုပ္ေကြ်းလုိ႔ ဖိတ္ေခၚတုိင္း တစ္ႀကိမ္မဟုတ္တစ္ႀကိမ္ သြားျဖစ္ခဲ့ရင္ တျခားဘေလာ့ဂါေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆုံရင္းႏွီးခြင့္ရမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္အလုပ္တစ္ဖက္၊ လူမမာတစ္ဖက္နဲ႔ အခ်ိန္ရွားပါးတဲ့ဇြန္တစ္ေယာက္ တီတင့္ဆီမလာႏုိင္တာကုိ နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

Blog

Blog ဆုိတဲ့အသံၾကားလုိက္ရင္ အလုိလုိနားစြင့္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတာ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပုံမွန္သဘာ၀ပဲလုိ႔ထင္ပါတယ္။ ဆစ္ဒနီတကၠသုိလ္ရဲ႕ ေက်ာင္းသားသစ္ေတြကုိ ၿမိဳ႕ရဲ႕အထင္ကရေနရာေတြဆီ အမွတ္တရ လုိက္ပုိ႔ေပးတဲ့ခရီးစဥ္မွာ ဥေရာပတုိက္က ေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္က သူ႔ဘေလာ့ဂ္အေၾကာင္းေျပာေနတာကုိ ၾကားလုိက္ရတာနဲ႔ ဇြန္ရဲ႕အၾကားအာ႐ုံေတြက သူ႔စကားသံဆီ ခ်က္ျခင္းဆုိသလုိ ေရာက္ရွိသြားခဲ့ပါတယ္။ ေဘးက အေဖာ္ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ သူရဲ႕ ဥေရာပသံ၀ဲ၀ဲေလးေလးနဲ႔ ေျပာသမွ်စကားလုံးေတြ အကုန္နားမလည္ခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ စာဖတ္သူေတြ မ်ားလာေၾကာင္း၊ အဂၤလိပ္လုိပါေရးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိသူေတြ ရွိလာတဲ့အတြက္ အခုခါမွာ ဘာသာႏွစ္မ်ိဳးနဲ႔ ေရးေနရလုိ႔ သူ႔အတြက္ အခ်ိန္အရမ္းေပးရေၾကာင္းေတြကုိေတာ့ ဇြန္နားလည္လုိက္ပါတယ္။ ပုိ႔စ္အပုဒ္တုိင္းကုိ မိခင္ဘာသာေရာ၊ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ပါ အခ်ိန္ေပးၿပီး ေရးေနတဲ့ ေက်ာင္းတစ္ဖက္နဲ႔သူ႔ကုိေတာ့ စိတ္ထဲက ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ ဒီေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ဇြန္ မွ်ေ၀ေပးခ်င္တဲ့ဘေလာ့ဂ္အေၾကာင္းက သူနဲ႔ မပတ္သက္ပါဘူး။ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ပတ္သက္လာရင္ အလုိလုိႏုိးၾကားတတ္တဲ့ ဇြန္႔စိတ္အာ႐ုံအေၾကာင္း ဘေလာ့ဂ္ေဒးမွာ ေျပာျပခ်င္႐ုံသက္သက္ပါ။

ဇြန္မွ်ေ၀မိတ္ဆက္ေပးခ်င္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုက တျခားမဟုတ္ပါဘူး။ အလြန္တရာမွ ထက္ျမက္ထူးခြ်န္တဲ့ စုံေထာက္အႀကံေပး Mr. Sherlock Holmes ရဲ႕ မိတ္ေဆြႀကီး Dr. John Watson ရဲ႕ Personal Blog ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစု အြန္လုိင္းအုိင္တီေခတ္မွာ ဖန္တီးတင္ဆက္ၾကတဲ့ ႐ုပ္ရွင္၊ ဗီြဒီယုိ၊ တီဗီဇာတ္လမ္းေတြမွာ blog ေတြ၊ forum ေတြ၊ လူမႈကြန္ယက္ေတြရဲ႕ ပါ၀င္ပတ္သက္မႈက ေထြထူးၿပီး အံ့ၾသစရာ ေကာင္းမေနပါဘူး။ ေဟာလီး၀ုဒ္က ႐ုိက္ကူးခဲ့တဲ့ Julie & Julia ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္ကားထဲက ဘေလာ့ဂါဂ်ဴလီရဲ႕ဘ၀တစ္စိတ္တစ္ပုိင္းကေတာ့ ဇြန္တုိ႔လုိ ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႕ စိတ္၀င္စားျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒီကားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး review ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ညီမေရႊျပည္သူကုိ သတိရမိပါတယ္။ ပုံမွန္အားျဖင့္ ႐ုပ္ရွင္နဲ႔အျခားေသာ တီဗြီဇာတ္လမ္းတြဲတုိင္းလုိလုိ ဇာတ္ကားထဲမွာပါတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြ၊ ၀က္ဘ္ဆုိဒ္ေတြကုိ ဇာတ္ေၾကာင္းအရ ဖန္တီးခဲ့တာမ်ိဳးသာျဖစ္ၿပီး၊ တကယ့္လက္ေတြ႕အျပင္မွာ ရွိမေနၾကပါဘူး။ (ဂ်ဴီလီနဲ႔ဂ်ဴလီယာဇာတ္ကားလုိ အမွန္တကယ္အျပင္မွာရွိခဲ့၊ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းရာကုိ ျပန္႐ုိက္တဲ့ဇာတ္ကားမ်ိဳးကလြဲလုိ႔ေပါ့)

ဒါေပမယ့္ BBC က ႐ုိက္ကူးတင္ဆက္ျပသတဲ့ ႏုိင္ငံတကာမွာ လူသိမ်ားေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ ရွားေလာ့ခ္ဟုမ္း ဇာတ္လမ္းတြဲထဲက ဆာဂ်င္ဂြ်န္၀ထ္ဆင္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ဟာ အျပင္မွာ တကယ္ပဲ ရွိေနပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းတြဲထဲမွာ ဂြ်န္က သူ႔ကုိယ္ပုိင္ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ ရွားေလာ့ခ္နဲ႔ေတြ႔ဆုံပုံ၊ သူ႔အခန္းေဖာ္ရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ အျပဳအမႈနဲ႔လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ရတဲ့ သူ႔ခံစားခ်က္၊ ေနာက္ၿပီး သူပါ၀င္စုံစမ္းခဲ့တဲ့ ရွားေလာ့ခ္ရဲ႕ အမႈတြဲအေၾကာင္းေတြကုိ ေရးေလ့ရွိပါတယ္။ ရွားေလာ့ခ္ကုိယ္တုိင္ကေတာ့ အမႈနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သူ႔ေတြးေခၚပုံအခ်ိဳ႕နဲ႔ ဆင္ျခင္ေကာက္ခ်က္ခ်ပုံေတြကုိ သူ႔ဖုိရမ္ျဖစ္တဲ့ The Science of Deduction မွာ ၀င္ေရးတတ္ပါတယ္။ တကယ္ဆုိ ေခတ္နဲ႔ေလ်ာ္ညီေအာင္ ျပင္ဆင္ဇာတ္ညႊန္းခြဲၿပီး ႐ုိက္တာမုိ႔ ဒီဘေလာ့ဂ္ေတြ၊ ဖုိရမ္ေတြဟာ အျပင္မွာမရွိလည္း ျပႆနာမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သ႑ာန္လုပ္သ႐ုပ္တူဆုိတာမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ဘီဘီစီက ဒီ၀က္ဘ္ဆုိဒ္ေတြကုိ အမွန္တကယ္ ျပဳလုပ္ဖန္တီးေပးထားတာကုိ ျမင္လုိက္ရေတာ့ အႏုပညာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေလးေလးနက္နက္ထားရွိတဲ့ သူတုိ႔ရဲ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္ကုိ ေလးစားအသိအမွတ္ျပဳမိပါတယ္။ ဂြ်န္နဲ႔ရွားေလာ့ခ္တုိ႔ရဲ႕ ၀က္ဘ္ဆုိဒ္အျပင္ ရွားေလာ့ခ္ကုိ တစ္ဖက္သက္ႏွစ္သက္စြဲလန္းေနတဲ့ ေမာ္လီရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ဒုိင္ယာရီနဲ႔ အမႈတြဲတစ္ခုမွာပါ၀င္တဲ့ အႏုပညာရွင္ေကာ္နီပရင့္စ္ရဲ႕ ၀က္ဘ္ဆုိဒ္ကလည္း တည္ရွိေနတာပါ။

စာေရးဆရာႀကီးအာသာကုိနင္ဒြိဳင္းလ္ရဲ႕ စာေပအေရးအသားေကာင္းမြန္ကြ်မ္းက်င္မႈေၾကာင့္ ရွားေလာ့ခ္ဟုမ္း တကယ္ရွိတယ္လုိ႔ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ား ထင္မွတ္မွားခဲ့ဖူးပါတယ္။ တကယ္လုိ႔မ်ား အခုေခတ္မွာ ရွားေလာ့ဟုမ္းကုိ မဖတ္ဖူးခဲ့၊ မသိခဲ့တဲ့ တစ္စုံတစ္ေယာက္ဟာ ဂြ်န္႔ဘေလာ့ဂ္ကုိ ဖတ္မိၿပီး တကယ္လုိ႔ ထင္သြားႏုိင္ပါတယ္။ စာဖတ္သူမ်ားအတြက္ ဂြ်န္ရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ကုိ ပုိၿပီး အသက္၀င္၊ အဟုတ္ထင္မွတ္ေစတာကေတာ့ ပုိ႔စ္တစ္ပုဒ္ၿပီးတုိင္း ေအာက္က ေပးသြားတဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြ၊ တုံ႔ျပန္မႈေတြပါ။ ဇာတ္လမ္းထဲမွာပါ၀င္ၾကတဲ့ အထင္ကရ ဇာတ္ေကာင္ေတြက ဂြ်န္႔ရဲ႕ပုိ႔စ္ေအာက္မွာ ေရးသြားၾကတာကုိၾကည့္ၿပီး ၿပဳံးရပါတယ္။ ရွားေလာ့ခ္ကေတာ့ ပင္တုိင္ေကာ္မန္႔ေပးသူ တစ္ေယာက္ပါ။ ဟယ္ရီ၀ထ္ဆင္၊ မစၥဟတ္ဒ္ဆင္၊ ေမာ္လီတုိ႔အျပင္ ဂြ်န္႔ရဲ႕ သတုိ႔သမီးျဖစ္လာတဲ့ ေမရီတုိ႔ အျပန္အလွန္ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ၀င္ေရာက္ေရးသားၾက၊ ရန္ျဖစ္စကားႏုိင္လုေနၾကတာကုိ ဖတ္ရတာ တကယ့္ကုိ အသက္၀င္လွပါတယ္။ ရွားေလာ့ခ္ဇာတ္လမ္းတြဲ အစအဆုံးၾကည့္ၿပီးသူတစ္ေယာက္အတြက္ ဂြ်န္႔ရဲ႕ပုိ႔စ္တုိင္းကုိ ျပန္ဖတ္ခ်င္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ႏုိင္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုလုိ႔ ဇြန္ညႊန္းခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဇြန္႔ရဲ႕ ဘေလာ့ဂါသူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စာဖတ္သူေမာင္ႏွမေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘီဘီစီရွားေလာ့ခ္ရဲ႕ ပရိတ္သတ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ ဇြန္ေအာက္မွာေပးထားတဲ့လင့္ခ္ကုိ တစ္ေခါက္ေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သြားေရာက္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

http://www.johnwatsonblog.co.uk/

ဂြ်န္၀ထ္ဆင္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္တကယ္ရွိေၾကာင္း ဇြန္႔ေမာင္ေလးက ရွာေဖြေတြ႔ရွိၿပီးေျပာျပလာခ်ိန္မွာ ဇြန္အရမ္း စိတ္၀င္စားသြားခဲ့ပါတယ္။ ကုိယ္အရမ္းႏွစ္သက္တဲ့ ရွားေလာ့ခ္ဟုမ္းဇာတ္လမ္းတြဲထဲက ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုက အျပင္မွာရွိေၾကာင္း ေတြ႔လုိက္ရခ်ိန္မွာ ဘေလာ့ဂါပီပီ ေက်နပ္သြားပါတယ္။ ခုေနာက္ပုိင္း ဘေလာ့ဂ္မွာစာေရးက်ဲသြားေပမယ့္ ဘေလာ့ဂ္ဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရတစ္ခုနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ဖန္တီးေရးသားမႈေတြကေတာ့ ဇြန္႔အာ႐ုံနဲ႔အေတြးအျမင္ကုိ လႊမ္းမုိးႏုိင္စြမ္း ရွိေနဆဲဆုိတာ သိလာရပါတယ္။ ဂြ်န္႔၀က္ဘ္ဆုိဒ္နဲ႔ ရွားေလာ့ခ္ရဲ႕ဖုိရမ္အေၾကာင္း သတင္းေပးခဲ့တဲ့ ေမာင္ေလးကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Sherlock
တဆက္တည္းမွာပဲ ရွားေလာ့ခ္ဟုမ္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ရွားေလာ့ခ္ဟုမ္း ပရိသတ္မ်ားကုိ ေျပာျပေ၀မွ်ခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းရွိလာပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာေရးဆရာႀကီး ဆာအာသာကုိနင္ဒြိဳင္းလ္ရဲ႕ စုံေထာက္ႀကီးရွားေလာ့ခ္ဟုမ္းကုိ စာဖတ္ပရိတ္သတ္အားလုံးလုိလုိ ရင္းႏွီးၿပီးသား ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ရွားေလာ့ခ္ဟုမ္းကုိ တုိက္႐ုိက္အကြ်မ္းတ၀င္မရွိခဲ့ရင္ေတာင္ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းရဲ႕ စုံေထာက္ေမာင္/ဦးစံရွားဇာတ္လမ္းေတြကတဆင့္ သိခြင့္ရခဲ့ၾကမွာပါ။ ၁၉၀၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားဆီက ရွားေလာ့ခ္ဟုမ္းစုံေထာက္ဇာတ္လမ္းတြဲအားလုံးကုိ ဇာတ္ေကာင္၊ ဇာတ္လမ္း၊ အခင္းအက်င္း၊ လူေနရာအားလုံး ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျမန္မာမႈၿပီး ဘာသာျပန္ဆုိ ေရးသားခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းကုိ အရမ္းပဲေလးစားမိပါတယ္။

ငယ္ငယ္ကေတာ့ စာအေနနဲ႔ ရွားေလာ့ခ္ကုိေရာ ဦးစံရွားကုိပါ ဟုိတစ္ပုဒ္၊ ဒီတစ္ပုဒ္ ရင္းႏွီးဖူးပါတယ္။ ႐ွားေလာ့ခ္ဟုမ္း႐ုပ္ရွင္ကုိေတာ့ ဆယ္တန္းၿပီးခါစ ၿဗိတိသွ်ေကာင္စီစာၾကည့္တုိက္ရဲ႕ အသင္း၀င္ျဖစ္လာၿပီးေနာက္မွာမွ ပထမဆုံးစၾကည့္ဖူးခဲ့ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ မင္းသား Basil Rathbone ပါ၀င္သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ The Hound of Baskervilles (ျမန္မာျပန္-ဗာစေကးဗီအင္းေခြးႀကီး) ကားျဖစ္ပါတယ္။ စာအုပ္ဖတ္ဖူးၿပီး ဇာတ္လမ္းသိေနလုိ႔ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းမယ္အထင္နဲ႔ ၀မ္းသာအားရ ၾကည့္ခဲ့ေပမယ့္ အျဖဴအမည္းကားျဖစ္တဲ့အျပင္ ဇာတ္လမ္း႐ုိက္ကူးတင္ဆက္ပုံက ေလးတြဲတြဲျဖစ္ေနလုိ႔ ဇြန္႔အတြက္ အရမ္းပ်င္းစရာေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ပုိင္း အျဖဴအမည္း ရွားေလာ့ခ္ဇာတ္လမ္းတြဲေတြ ထပ္ငွားမၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ရွားေလာ့ခ္နဲ႔အဆက္ျပတ္သြားခဲ့တာ ၂၀၀၉ခုႏွစ္ေရာက္တဲ့အထိ ဆုိပါေတာ့။ မက္ေဒါနားရဲ႕ခင္ပြန္းေဟာင္း ဂုိင္းရီခ်ီ႐ုိက္ကူးခဲ့တဲ့ ေရာဘတ္ေဒါင္းနီဂ်ဴနီယာနဲ႔ ဂ်ဳဒ္ေလာတုိ႔ ပါ၀င္သ႐ုပ္ေဆာင္ထားတဲ့ ခပ္သြက္သြက္႐ုိက္ခ်က္မ်ားနဲ႔ ေခတ္သစ္ရွားေလာ့ခ္ဟုမ္း႐ုပ္ရွင္ကုိ သေဘာက်ခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၁၁ မွာ ႐ုံတင္ခဲ့တဲ့ သူ႔ေနာက္ဆက္တြဲကားကုိလည္း သြားၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။  

ေခတ္အဆက္အဆက္ ရွားေလာ့ခ္ဟုမ္း႐ုပ္ရွင္နဲ႔ ႐ုပ္သံဇာတ္လမ္းတြဲေတြကုိ အမ်ိဳးမ်ဳိးအဖုံဖုံ ႐ုိက္ကူးျပသခဲ့ၾကေပမယ့္ ၂၀၁၀ခုႏွစ္မွာ ဘီဘီစီက စတင္ထုတ္လႊင့္ခဲ့တဲ့ တစ္နာရီခြဲစာ ရွားေလာ့ခ္ဟုမ္းမီနီစီးရီးသုံးပုဒ္ဟာ အရင့္အရင္႐ုိက္ကူးခဲ့သမွ် ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းတြဲ အားလုံးကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး လူႀကိဳက္အမ်ားဆုံးျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီထဲက ရွားေလာ့ခ္ဟုမ္းအျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ မင္းသား Benedit Cumberbatch ေရာ၊ ဂြ်န္၀ထ္ဆင္အျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ Martin Freeman ပါ ေက်ာ္ၾကားသြားခဲ့လုိ႔ ေနာက္ပုိင္း ေဟာလီး၀ုဒ္ဇာတ္ကားႀကီးေတြမွာ ပါ၀င္သ႐ုပ္ေဆာင္ဖုိ႔ ကမ္းလွမ္းျခင္း ခံရပါေတာ့တယ္။ ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္ကြက္၊ ဇာတ္ေကာင္နဲ႔ လန္ဒန္ေနာက္ခံ ေနရာအခင္းအက်င္း အျပင္အဆင္အားလုံးအျပင္ အမႈတြဲေတြကုိလည္း ေခတ္နဲ႔အညီျပဳျပင္ေရးသား ဇာတ္ညႊန္းဆြဲထားလုိ႔ အရမ္းၾကည့္ေကာင္းတဲ့ ဇာတ္လမ္းတြဲတစ္ခု ျဖစ္သြားတယ္လုိ႔ ဇြန္ျမင္ပါတယ္။

ပထမဆုံးစီးရီးထြက္ၿပီး တစ္ႏွစ္ခြဲႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာမွ Channel 5 က ထုတ္လႊင့္တဲ့ ဘီဘီစီရွားေလာ့ခ္ကုိ ဇြန္စၾကည့္ဖူးတာပါ။ ေနာက္ထပ္ စီးရီးႏွစ္ခုကုိေတာ့ ဒီႏွစ္ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ၿပီးမွ အစအဆုံး ၾကည့္ျဖစ္သြားပါတယ္။ စီးရီးတစ္ခုၾကည့္ဖုိ႔ ပရိတ္သတ္ေတြက တစ္ႏွစ္ခြဲနီးပါးၾကာေအာင္ ေစာင့္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဇာတ္လမ္းတြဲက တစ္နာရီခြဲစာ သုံးပုဒ္ပဲပါတာမုိ႔ ၾကည့္ရတာ မ၀ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ထပ္စီးရီးအသစ္မလာခင္မွာ ရွားေလာ့ခ္အလြမ္းေျပ အစားထုိးၾကည့္စရာ ကားတစ္ကား ရွိလာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ၂၀၁၂ခုႏွစ္မွာ အေမရိကန္႐ုပ္သံ CBS ကထုတ္လႊင့္ခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ဗားရွင္းရွားေလာ့ခ္ဟုမ္းစီးရီးေၾကာင့္ပါ။ နယူးေယာက္မွာ အေျခတည္ထားတဲ့ Elementary ဇာတ္လမ္းတြဲမွာ ပါ၀င္သ႐ုပ္ေဆာင္ထားတဲ့ ရွားေလာ့ခ္ဟုမ္းက ၿဗိတိသွ်မင္းသား Jonny Lee Miller ျဖစ္ပါတယ္။ Miller ပါ၀င္သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ Hackers ကားကုိ ၉၇၊ ၉၈ေလာက္မွာ ၾကည့္ဖူးလုိ႔ သူ႔ကုိသိေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကားမွာပဲ အင္ဂ်လီနာဂ်ိဳလီနဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ Hackers မ်ားအျဖစ္ အတူသ႐ုပ္ေဆာင္ရင္း ေမတၱာမွ်သြားၿပီး လက္ထပ္ျဖစ္ခဲ့လုိ႔ ဂ်ိဳလီရဲ႕ ပထမဆုံးခင္ပြန္းလုိ႔ဆုိရင္ မမွားပါဘူး။

BBC Sherlock နဲ႔ Elementary ကုိ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္လုိ႔ေတာ့ မရႏုိင္ပါဘူး။ သူ႔အရသာနဲ႔သူ တစ္မ်ိဳးစီေတာ့ ေကာင္းေနတာပါပဲ။ ႏွစ္ကားလုံးကုိ ၾကည့္ဖူးတဲ့သူအမ်ားစုက ၿဗိတိသွ်ဇာတ္လမ္းတြဲကုိ ပုိႀကိဳက္ၾကၿပီး၊ တစ္ခ်ိဳ႕ပရိသတ္ကေတာ့ အေမရိကန္ဗာရွင္းကုိ ပုိႏွစ္သက္တယ္လုိ႔ ဆုိၾကပါတယ္။ ဇြန္႔အတြက္ေတာ့ ၿဗိတိသွ်ရွားေလာ့ခ္ဟုမ္းမင္းသားက ပုိဆြဲေဆာင္မႈရွိၿပီး၊ အေမရိကန္ဇာတ္လမ္းမွာေတာ့ ဆာဂ်င္ဂ်ဴန္း၀ထ္ဆင္အျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ မင္းသမီးလူစီလ်ဴးက ထူးျခားတဲ့ရသကုိ ေပးပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္အရ Elementary က twist & turn ေတြ ပုိမ်ားပါတယ္။ Sherlock Holmes, CSI, Criminal Minds နဲ႔ The Mentalist လုိ ဇာတ္လမ္းတြဲမ်ားကုိ ႏွစ္ၿခိဳက္ၾကတဲ့ ပရိသတ္ေတြဟာ Elementary ကုိပါ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္လိမ့္မယ္လုိ႔ ဇြန္ယုံၾကည္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာဖတ္သူေမာင္ႏွမေတြထဲက ရွားေလာ့ခ္ပရိသတ္မ်ားရွိခဲ့လုိ႔ Elementary ကုိ မၾကည့္ရေသးသူမ်ားရွိရင္ ၾကည့္ရေအာင္ ဇြန္က ျပန္လည္ညႊန္းဆုိ ေ၀မွ်ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ Season တစ္ခုစီမွာ ၄၅မိနစ္စာ ၂၄ ပုဒ္ပါတဲ့အတြက္ တစ္ေန႔တစ္ပုဒ္ႏႈန္းနဲ႔ တစ္လေလာက္ ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။ ဇြန္ကေတာ့ Season 1 ဇာတ္လမ္းတြဲအားလုံး ၾကည့္ၿပီးသြားပါၿပီ။ Season 2 ကုိေတာ့ ေနာက္တစ္လေလာက္ေနမွ ဆက္ၾကည့္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ထားပါတယ္။

ဒီႏွစ္ Blog Day အတြက္ ေတြ႔ဆုံခဲ့ရတဲ့ Blogger မ်ားအေၾကာင္းေရာ၊ John Watson ရဲ႕ Blog အေၾကာင္းအျပင္ Sherlock Holmes အေၾကာင္းပါ ဆက္စပ္ၿပီး တစ္ပုဒ္ထဲမွာ ေရးလုိက္ရလုိ႔ ဇြန္ေက်နပ္သြားပါၿပီ။ စာရွည္သြားရင္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္ၿပီး ဖတ္ေပးၾကပါလုိ႔။ အားလုံးပဲ Happy Blog Day ပါ။ :)


ဇြန္မုိးစက္
၃၁-၈-၂၀၁၄
နံနက္ ၁၂နာရီ ၃၅မိနစ္