ငါးႏွစ္ခရီး

8

Category: ,

 
 
၂၀၀၉ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၅ရက္ေန႔မွာ စတင္သက္၀င္လႈပ္ရွားခဲ့ေသာ ဇြန္မုိးစက္၏ Coral Reef ဘေလာ့ဂ္ေလးသည္ ၂၀၁၄ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၅ရက္တြင္ ၅ႏွစ္တိတိ ျပည့္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္က အတူေနသူငယ္ခ်င္းညိဳေလး၏ ကြန္ပ်ဴတာျဖင့္ ဒီဇင္ဘာတစ္လထဲမွာပင္ ပုိ႔စ္ ၁၂ပုဒ္ေရးၿပီး အားႀကိဳးမာန္တက္ ဘေလာ့ဂင္းခဲ့သည္။ ၂၀၁၀ မတ္လေနာက္ပုိင္း ကုိယ္ပုိင္ကြန္ပ်ဴတာျဖင့္ ဆက္လက္စာေရး ဘေလာ့ဂင္းရာ တစ္ႏွစ္အတြင္း ၉၂ပုဒ္ ေရးတင္ျဖစ္ခဲ့သည္။ တစ္လလွ်င္ အနည္းဆုံး ပုိ႔စ္၄ပုဒ္မွေန၍ အမ်ားဆုံး ၁၂ပုဒ္ထိ ေရးခဲ့ဖူးသည္ကုိ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ အံ့ၾသရသည္။ ၂၀၁၁တြင္ ေရးအားသိသိသာသာက်သြားၿပီး တစ္ႏွစ္လုံးမွာ စုစုေပါင္း ၃၆ပုဒ္၊ ၂၀၁၂တြင္ ၂၈ပုဒ္ႏွင့္ ၂၀၁၃တြင္ ပုိ႔စ္ေပါင္း ၂၀သာ ေရးျဖစ္ခဲ့သည္။ ၂၀၁၄အတြက္ ယခု ငါးႏွစ္ခရီး ပုိ႔စ္ပါ ထည့္တြက္လွ်င္ ၁၉ပုဒ္သာ ရွိေသးသည္။ လုံး၀မေရးျဖစ္တာႏွင့္စာလွ်င္ တစ္လတစ္ပုဒ္ႏႈန္းေလာက္ ေရးျဖစ္ေသးသည္ဟု ေတြးၾကည့္လွ်င္ေတာ့ သိပ္မဆုိးလွပါ။ တခါတေလ စာမေရးေတာ့ဘဲ ဘေလာ့မွနားမည္ဟုႀကံလုိက္ေသာ္လည္း အတဂ္ခံရသည္ႏွင့္ ႀကဳံမိေတာ့ မထင္မွတ္ဘဲ ဘေလာ့ဂ္ေပၚျပန္ေရာက္ၿပီး ေရးျဖစ္သြားတာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိခဲ့သည္။

ႏွစ္ပတ္လည္ပုိ႔စ္ေလးေတြကုိ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ထုိစဥ္ကရွိခဲ့ေသာ တခ်ိဳ႕ဆႏၵေလးေတြ ခုခ်ိန္မွာ အနည္းႏွင့္အမ်ား အေကာင္အထည္ေပၚေနတာကုိ ေတြ႔ရသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ၄ႏွစ္အတြင္း ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွ စာစုေလးေတြက ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာပဲရွိေနခဲ့ရာမွ ၅ႏွစ္သက္တမ္းသုိ႔ ၀င္ေရာက္လာခ်ိန္ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ မဂၢဇင္းထက္က စာမ်က္ႏွာတခ်ိဳ႕ေပၚသုိ႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ ဇြန္မုိးစက္ကေလာင္ျဖင့္ စာေပေလာကထဲ စတင္၀င္ေရာက္ခ်ိန္က ဘေလာ့ဂ္ထက္ ၄ႏွစ္နီးပါး ပုိေစာပါသည္။ အကယ္၍မ်ား ဇြန္သည္ Coral Reef ဘေလာ့ဂ္ေလးကုိ မတည္ေဆာက္ျဖစ္ခဲ့ပါလွ်င္ စာေပေလာကႏွင့္ လုံးလုံးအဆက္ျပတ္သြားႏုိင္သည္ကုိ ယခုမွ ေတြးၾကည့္ျမင္ေယာင္မိသည္။ ဇြန္မုိးစက္၏ စာေရး၀ါသနာကုိ ဆက္လက္တည္တံ့ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ေစရန္ ဘေလာ့ဂ္က ေဖးကူဆက္မ ေပးခဲ့သည့္အတြက္ ထုိဘေလာ့ဂ္ေလးကုိပင္ တဖန္ျပန္လည္၍ ေက်းဇူးတင္မိသည္။

ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာေအာင္လက္တြဲခဲ့ဖူးေသာ ဇြန္႔အတြက္ ငါးႏွစ္တာကာလက သိပ္မမ်ားလွေသးဟု ဆုိႏုိင္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘေလာ့ဂ္ေလးႏွင့္ ေနာက္ထပ္ ၅ႏွစ္ၾကာေအာင္ လက္တြဲျဖစ္မည္လားဆုိသည္ကုိေတာ့ တပ္အပ္ေသခ်ာမေျပာႏုိင္ပါ။ ေသခ်ာတာတစ္ခုက ဇြန္မုိးစက္တစ္ေယာက္ အလုပ္ေတြဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား၊ အခ်ိန္ေတြဘယ္ေလာက္ရွားပါးရွားပါး စာေရးခ်င္ေသာစိတ္ကေလး အၿမဲလုိပင္ ရင္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းတာစူ ေနတတ္ျခင္းျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္မွစၿပီး ငါ ဘေလာ့ဂ္မွာ စာေတြမေရးေတာ့ဘူး၊ နားေတာ့မယ္ဟု ဆုံးျဖတ္ခဲ့သည္တုိင္ စာေတြဆက္ေရးေနမိခဲ့သည္။ စာေရးက်ဲသြားေသာ္လည္း စာေရးခ်င္စိတ္ရွိေနေသးသေရြ႕ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာစာမ်ားကုိ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ ဆက္ေရးျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ထင္ေၾကးေပးမိျပန္သည္။ အခ်ိန္မေရြး ကုိယ့္ဆႏၵရွိတုိင္း စိတ္ႀကိဳက္ေရးႏုိင္၊ တင္ႏုိင္ေသာ ဘေလာ့ဂ္ေလးသည္ ပုံႏွိပ္စာမ်က္ႏွာမ်ားထက္ပုိ၍ လြတ္လပ္မႈရွိသည္က အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။

ငါးႏွစ္ခရီးကုိ ေပ်ာ္ရႊင္၊ ၾကည္ႏူး၊ ၀မ္းနည္း၊ ၀မ္းသာ၊ အံ့ၾသ၊ ပူေဆြး၊ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ အဖုံဖုံ ရသစုံႏွင့္ ျဖတ္သန္းခဲ့သလုိ ႏုိင္ငံအႏွံ႔အျပားမွ ၀ါသနာတူဘေလာ့ဂ္ရြာသူရြာသားအေပါင္းႏွင့္ ဆုံေတြ႔ခင္မင္ရင္းႏွီးခြင့္လည္း ရခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ငါးႏွစ္တာကာလပတ္လုံး ဇြန္မုိးစက္ စာေရးဘေလာ့ဂင္းခဲ့သမွ် လာေရာက္လည္ပတ္ ဖတ္႐ႈအားေပးၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေမာင္ႏွမမ်ားအားလုံးကုိ လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္မိပါသည္။   

၅ႏွစ္ျပည့္သံေယာဇဥ္ေလးအတြက္ အမွတ္တရ စာဖြဲ႔ရင္း အားလုံးအတြက္ ခ်ိဳၿမိန္သာယာေသာ လဒီဇင္ဘာ ျဖစ္ပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလုိက္ပါသည္။ း)


ဇြန္မုိးစက္
၅.၁၂.၂၀၁၄

ေႏြးေထြးတဲ့ လက္ေဆာင္မြန္

8

Category: ,




ဇြန္႔ဘ၀မွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးအေထြေထြေသာ အမွတ္တရလက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ အမ်ားႀကီး လက္ခံရရွိဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၿခဳံလႊာတဘက္ပ၀ါေလးေတြကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ အႀကိမ္အေရအတြက္အမ်ားဆုံး ရရွိခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ျဖစ္လုိ႔ေနပါတယ္။ ခရီးသြားလက္ေဆာင္၊ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္၊ ေက်းဇူးတင္အသိအမွတ္ျပဳမႈ၊ ခင္မင္မႈအမွတ္တရ အစရွိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ လက္ေဆာင္ေပးသူ အမ်ားစုက အမ်ိဳးသမီးမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး တစ္ေယာက္ကေတာ့ အမ်ိဳးသားျဖစ္ပါတယ္။ မေန႔ကပဲ ပုိးပု၀ါေလးတစ္ခု လက္ေဆာင္ထပ္ရလုိက္ျပန္ေတာ့ ဒီတဘက္ၿခဳံလႊာလက္ေဆာင္ေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အမွတ္တရ စာေရးခ်င္စိတ္ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

ပုံမွာျမင္ရတဲ့ ဘယ္ကေနညာအထိ ၿခဳံလႊာေလးေတြကုိ ၂၀၀၇ခုႏွစ္ကေန ခု၂၀၁၄ကုန္ခါနီးအထိ ၇ႏွစ္အတြင္း ဇြန္လက္ေဆာင္ရခဲ့တဲ့ အစဥ္အတုိင္း စီထားပါတယ္။ ေဒါင္လုိက္စင္းေလးေတြနဲ႔ ပထမဆုံးျမင္ရတဲ့ ၿခဳံလႊာကေတာ့ ဇြန္ စင္ကာပူမွာ ပထမဆုံးအလုပ္၀င္ခဲ့တဲ့ ကုမၸဏီက ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးခဲ့တာပါ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီကုမၸဏီမွာ အလုပ္၀င္ခဲ့ရတဲ့ဆယ့္ႏွစ္လဟာ ဇြန္႔အတြက္ေတာ့ အိပ္မက္ဆုိးတစ္ခုလုိပါပဲ။ ကုမၸဏီနဲ႔ပတ္သက္သမွ် အရာရာကုိ ေခါင္းထဲကထုတ္ထားေပမယ့္ ၿခဳံလႊာအစင္းစိမ္းေလးက ဇြန္ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ အိတ္ထဲမွာအၿမဲပါခဲ့ပါတယ္။ ကုမၸဏီရဲ႕ အမ်ိဳးသမီးဒါ႐ုိက္တာေဘာ့စ္က သူ႔လက္ေအာက္က အမ်ိဳးသမီး၀န္ထမ္းေတြကုိ ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္ေပးဖုိ႔အတြက္ တာကာရွီးမားရားကုန္တုိက္က ၀ယ္ေပးခဲ့တယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီေရွာလ္ေလး မရွိခင္က ခ်မ္းတတ္တဲ့ဇြန္ဟာ အဲကြန္းလႊတ္ထားတဲ့ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ရထားေပၚမွာ ခရီးသြားတဲ့အခါတုိင္း အေႏြးထည္တစ္ထည္ ေဆာင္ယူသြားေလ့ရွိပါတယ္။ ဇြန္ႀကိဳက္တဲ့အစိမ္းေရာင္နဲ႔ေဖာက္ထားတဲ့ ဒီတဘက္ေလးကုိ ရလာခဲ့ခ်ိန္ကစၿပီး သူဟာ ဇြန္႔ရဲ႕ လက္စြဲေတာ္ေရွာလ္တစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ အႀကိမ္အေရအတြက္အမ်ားဆုံး အသုံးျပဳျခင္းခံေနရဆဲ ၿခဳံလႊာေလးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒုတိယေျမာက္ ခဲျပာေရာင္ၿခဳံလႊာေလးက စင္ကာပူက ဇြန္႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ဒူဘုိင္းျပန္လက္ေဆာင္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီၿခဳံလႊာကေတာ့ ဇြန္႔မွာရွိသမွ် တဘက္ၿခဳံလႊာေတြထဲမွာ အလ်ားေရာ အနံပါအႀကီးဆုံးျဖစ္ၿပီး တစ္ကုိယ္လုံးကုိ ၿခဳံလႊားလုိ႔ရပါတယ္။ အေရွ႕အလယ္ပုိင္းကၿခဳံလႊာမုိ႔ အသားထူၿပီး အရမ္းလည္းေႏြးပါတယ္။ ေလယာဥ္အၾကာႀကီးစီးရတဲ့ ခရီးစဥ္ေတြမွာ သူတုိ႔ေပးထားတဲ့ ေစာင္တစ္ထည္နဲ႔ မလုံေလာက္ေအာင္ ခ်မ္းတတ္တဲ့ ဇြန္႔အတြက္ အရမ္းအသုံး၀င္တဲ့ ေရွာလ္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲေအးရွားအိတ္စ္လုိ ခရီးရွည္ဆြဲတဲ့ ဘတ္ဂ်က္အဲလုိင္းမ်ိဳးမွာ ေစာင္ယူရင္ ပုိက္ဆံထပ္ေပးရပါတယ္။ ဇြန္႔အတြက္ေတာ့ ခဲေရာင္ၿခဳံလႊာရွည္ႀကီး ေဆာင္ထားသေရြ႕ ပုိက္ဆံအပုိေပးၿပီး ေစာင္ယူစရာမလုိေတာ့ပါဘူး။

ၿခဳံလႊာ၉ခုတိတိ လက္ေဆာင္ရခဲ့အထဲမွာ တတိယေျမာက္ၿခဳံလႊာအညဳိစင္းေလးကုိ  ေယာက်္ားေလးမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆီက ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ရခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဇြန္႔သူငယ္ခ်င္းဆရာ၀န္မတစ္ေယာက္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီးသိခဲ့တဲ့ အဲဒီအမ်ိဳးသားဟာ ဇြန္ စင္ကာပူမျပန္ခင္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းအတြက္ ပစၥည္းတစ္ခု လူႀကဳံေပးခ်င္တယ္လုိ႔ ဆုိလာတာေၾကာင့္ ဇြန္က အသာတၾကည္ပဲ လက္ခံခဲ့ပါတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အဲဒီတဘက္ဟာ ဇြန္႔အတြက္ပါ။ ေမြးေန႔မေရာက္ခင္ ၁၀ရက္ေလာက္ လုိေနေသးတာမုိ႔ ေမြးေန႔ေရာက္မွ အဲဒါ ဇြန္႔အတြက္လုိ႔ သူက စပ႐ုိက္လုပ္ခ်င္ခဲ့ပုံ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီၾကားထဲမွာ မထင္မွတ္ဘဲ သူက ဇြန္႔ကုိ လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္း ဇြန္႔သူငယ္ခ်င္းမကုိ ျပန္အသိေပးခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္းက ၿခဳံလႊာေလးအေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ “ငါထင္သားပဲ၊ သူနင့္ကုိ စိတ္၀င္စားေနတယ္ဆိုတာ။ နင့္အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးခ်င္လုိ႔ ဘာေပးရမွန္းမသိလုိ႔တဲ့ ငါ့ကုိ လာေမးတယ္ေလ။ သူနဲ႔ငါ  ခင္လာတာၾကာၿပီ၊ ေဟာက္ဆာဂ်င္အတူဆင္းခဲ့တဲ့ တေလွ်ာက္လုံးမွာေတာင္ ေမြးေန႔တုိ႔၊ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အေၾကာင္းတုိ႔ ဘယ္တုန္းကမွ မေျပာခဲ့ဖူးလုိ႔ ငါေတာင္ နဲနဲအံ့ၾသသြားတယ္။ နင္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအၿမဲသြားတတ္တဲ့သူဆုိေတာ့ တဘက္ေလးဘာေလးေပးလုိက္ေပါ့လုိ႔ ငါအႀကံေပးလုိက္တာ။ ဒါေၾကာင့္ နင့္ကုိေပးဖုိ႔ စေကာ့ေစ်းမွာ သူသြားရွာၿပီး ၀ယ္ခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ နင့္ကုိ အသိမေပးနဲ႔ဦး၊ နင့္ေမြးေန႔ေရာက္မွ ေျပာျပပါဆုိၿပီး ငါ့ကုိႏႈတ္ပိတ္ခဲ့တာေလ။ မသိရင္ေတာ့ သူက ငါ့အတြက္ လူႀကဳံထည့္ေပးလုိက္သလုိလုိ ဘာလုိလုိေပါ့ဟာ။” ရည္းစားတစ္ခါမွ မထားခဲ့ဘူးတဲ့ ေရာဂါေဗဒအထူးျပဳပညာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ လုပ္ရပ္က ဇြန္႔အတြက္ ၿပဳံးခ်င္စရာပါ။ သူ႔လက္ထပ္ခြင့္ကုိ ျငင္းခဲ့ေပမယ့္ သူေပးတဲ့အညိဳေရာင္တဘက္ေလးကုိေတာ့ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ လက္ခံသိမ္းဆည္းထားၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားတဲ့အခါ၊ တရားစခန္း၀င္တဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ သုံးခဲ့ပါတယ္။

စတုတၳေျမာက္ အနီေရာင္ ပက္ရွ္မီးယားၿခဳံလႊာေလးက ေစာေစာက အညိဳေရာင္ၿခဳံလႊာေလးနဲ႔ အမ်ိဳးစားတူပါတယ္။ အဲဒါကုိေတာ့ အေရွ႕မေလးရွားမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ အသိဆရာ၀န္အစ္မတစ္ေယာက္က ေပးခဲ့တာပါ။ သူ႔ကုိ ကူညီခဲ့တဲ့ကိစၥတခ်ိဳ႕အတြက္ အသိအမွတ္ျပဳေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႔ ေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အနီေရာင္ျဖစ္ေနလို႔ ဇြန္၀တ္တဲ့ အ၀တ္အစားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ အေရာင္ကြာဟေနလုိ႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ထုတ္မသုံးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တေလာကမွ အလွဴတစ္ခုသြားဖုိ႔ ပန္းေရာင္ရင္ဖုံးနဲ႔ ၾကက္ေသြးေရာင္ခ်ိတ္ထမီအတြက္ အလုိက္ဖက္ဆုံး ၿခဳံလႊာတစ္ခုလုိက္ရွာတဲ့အခါမွာေတာ့ ဒီအနီေရာင္ပက္ရွ္မီးယားတဘက္ေလးကုိ သြားသတိရမိၿပီး ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ဇြန္႔ပခုံးေပၚေရာက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။

စတုတၳရိပ္သာလမ္းမွာ အတူေနခဲ့တဲ့ ညီမေလးတစ္ေယာက္ ဒူဘုိင္းအလည္သြားၿပီး အျပန္မွာ ပဥၥမေျမာက္ အစိမ္းရင့္ေရာင္ေရွာလ္ေလးကုိ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ခ်ည္နဲနဲက်ဲတာမုိ႔ သိပ္မထူဘဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရွိပါတယ္။ အေရာင္လည္းရင့္တာမုိ႔ အေပေတအၾကမ္းခံပါတယ္။ တျခားၿခဳံလႊာေတြ ေလွ်ာ္ထားတဲ့အခါမ်ိဳး၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ သယ္ေဆာင္သြားခ်င္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ဒီတဘက္ေလးကုိ ယူသြားတတ္ပါတယ္။

ေျခာက္ခုေျမာက္ အျပာေရာင္အကြက္နဲ႔ လည္စည္းပ၀ါေလးကုိေတာ့ ၾသစေၾတးလ်က ဇြန္႔အေဒၚက လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဆစ္ဒနီကုိ ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ သြားလည္စဥ္က အဂၤလန္ေဆာင္းရာသီကုိႀကဳံခဲ့ဖူးတဲ့ဇြန္ဟာ ၾသဇီေႏြဦးကုိ အထင္ေသးၿပီး အေႏြးထည္ေတြ၊ မာဖလာေတြ မယူသြားခဲ့မိပါဘူး။ ေလယာဥ္စီးရင္ၿခဳံဖုိ႔ယူေနက် တဘက္၂ထည္ပဲ ယူသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္က ဆစ္ဒနီိမွာ ေဆာင္းထြက္ေနာက္က်တာနဲ႔ သြားႀကဳံမိတဲ့ ဇြန္တစ္ေယာက္ ဆစ္ဒနီေႏြဦးမွာ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးျဖစ္ၿပီး အေဒၚဆီက အေႏြးထည္နဲ႔မာဖလာေတြ ယူ၀တ္လုိက္ရပါတယ္။ ျမင္စကတည္း သေဘာက်ေနခဲ့တဲ့ သုိးေမႊးလည္စီးပ၀ါျပာကုိ အေဒၚက ျပန္မေပးဘဲ လက္ေဆာင္အျဖစ္ သမီးယူလိုက္ပါလုိ႔ ေျပာလာခဲ့ခ်ိန္မွာ ဇြန္သိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာပါ။ အဲဒါေလးပတ္ထားလုိက္ရင္ တစ္ကုိယ္လုံး ေႏြးေထြးသြား႐ုံသာမက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ မိန္းကေလးငယ္တစ္ေယာက္လုိ႔ေတာင္ ထင္ျမင္ခဲ့မိပါတယ္။

၇ခုေျမာက္တဘက္အနက္ေလးက စင္ကာပူက ဇြန္႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ေဆာင္ပါပဲ။ သူျမန္မာျပည္က ျပန္အလာမွာ ပါကင္မဖြင့္ရေသးတဲ့ တဘက္သုံးခုထုတ္ၿပီး ဇြန္ႀကိဳက္တဲ့အေရာင္ေရြးယူခုိင္းပါတယ္။ ဇြန္႔ဆီမွာ အနက္ေရာင္မရွိေသးတာမုိ႔ အနက္ခံမွာအပြင့္ေရာင္စုံေလးေတြပါတဲ့ အဲဒီၿခဳံလႊာေလးကုိပဲ ဇြန္ေရြးယူခဲ့ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ဗင္းနစ္သြားလည္ခ်ိန္မွာ  အနက္ေရာင္တဘက္ကုိ လည္စည္းအသြင္ေျပာင္းၿပီး ပတ္ခဲ့ပါတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ တစ္ခါပဲ ထုတ္သုံးရေသးေပမယ့္ သိပ္မၾကာခင္ ထပ္သုံးျဖစ္ဦးမွာပါ။

ရွစ္ခုေျမာက္ သုိးေမႊးပု၀ါေလးကုိ စတုတၳရိပ္သာမွာပဲ အတူေနခဲ့ၾကတဲ့ ညီမငယ္မ်ားထဲက တစ္ေယာက္က လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ မႏွစ္က ဇြန္႔ေမြးေန႔ဆြမ္းကပ္ပြဲကုိ လာေရာက္ၿပီး ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးသြားတယ္ဆုိေပမယ့္ တကယ္တမ္း သိပ္မၾကာခင္မွာ ဇြန္ႀကဳံေတြ႔ရမယ့္ ဆစ္ဒနီေဆာင္းအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီးေပးခဲ့တာပါ။ ႏူးညံ့အိစက္ၿပီး အရမ္းလည္းေႏြးေထြးတာမုိ႔ ၾသစေၾတးလ်ေဆာင္းရာသီမွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ဇြန္႔အတြက္ အရမ္းအသုံး၀င္ခဲ့တဲ့ ဒီဇုိင္းလွလွေလးနဲ႔ သုိးေမႊးပ၀ါတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးျမင္ရတဲ့ ကုိးခုေျမာက္ပုိးပ၀ါၿခဳံလႊာေလးကေတာ့ ေလာေလာလတ္လတ္ မေန႔ကမွ ရလာခဲ့တာပါ။ ဒီပ၀ါေလးကုိ တ႐ုတ္ျပည္ပီကင္းၿမိဳ႕ကေန ယူလာလက္ေဆာင္ေပးသူက ဇြန္နဲ႔အင္းတေကာ္တရားစခန္းမွာ ေတြ႔ဆုံခင္မင္ခဲ့တဲ့ ‘က်င့္ရာ’ ပဲျဖစ္ပါတယ္။ (သူ႔အေၾကာင္းအနည္းငယ္ကုိ ‘အုိဘယ့္ေယာဂီ’ မွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္) အင္းတေကာ္ဖားေအာက္ရိပ္သာမွာ သူ႔အတြက္စကားျပန္လုပ္ေပးခဲ့႐ုံသာမက သူမျပန္ခင္တစ္ရက္အလုိ စေကာ့ေစ်းမွာ သူလုိခ်င္တဲ့ ေက်ာက္စိမ္းဘုရားဆင္းထုေတာ္အပါအ၀င္ အိမ္အျပန္လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားကုိ ေစ်းဆစ္ႏုိင္သေလာက္ရေအာင္ဆစ္ၿပီး ဇြန္ကူညီ၀ယ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ သူ႔အတြက္ အမွတ္တရလက္ေဆာင္အျဖစ္ တိရစာၦန္အားလုံးထဲမွာ သူအႀကိဳက္ဆုံးျဖစ္တဲ့ ဆင္႐ုပ္ကေလးကုိ ဇြန္၀ယ္ၿပီး ေပးခဲ့ပါတယ္။ သူက်န္းမာေရးျပန္ေကာင္းလာၿပီး အင္းတေကာ္မွာပဲ သုံးလတရားစခန္းျပန္လာ၀င္မွာျဖစ္လုိ႔ ဇြန္႔ကုိေတြ႔ခ်င္ေၾကာင္း၊ ဇြန္႔အတြက္ လက္ေဆာင္၀ယ္ထားေၾကာင္း အီးေမးလ္ပုိ႔ၿပီး အေၾကာင္းၾကားလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ မေန႔ညေနက က်င့္ရာနဲ႔သြားေရာက္ေတြ႔ဆုံခ်ိန္မွာ သူထုတ္ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးေၾကာင့္ အံ့ၾသခဲ့ရပါတယ္။ တရားစခန္းမွာ ဇြန္က ေယာဂီတဘက္အညိဳေလးကုိ စလြယ္လြယ္ထားေလ့ရွိတာကုိ သူသတိျပဳမိခဲ့ပါတယ္။ သူက အညိဳေရာင္ပုိးၿခဳံလႊာပ၀ါေလးထုတ္ၿပီး ဇြန္႔ပခုံးေပၚမွာ စလြယ္လြယ္တဲ့ပုံေလး လုပ္ျပၿပီး ေပးတာပါ။ သူအဂၤလိပ္စကားသိပ္မေျပာတတ္ေပမယ့္ သူ႔အျပဳအမူေလးက ဇြန္႔ရင္ကုိ ၾကည္ႏူးေစခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ။

ဇြန္လက္ေဆာင္ရခဲ့တဲ့ ၿခဳံလႊာတဘက္ပ၀ါေလးေတြဟာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု အဆင္အေသြးအေရာင္ခ်ည္အမ်ိဳးအစားတန္ဖုိး ကြဲျပားျခားနားၾကေပမယ့္ ေႏြးေထြးလုံၿခဳံမႈကုိ ေပးစြမ္းတဲ့ေနရာမွာေတာ့ တူညီမႈရွိပါတယ္။ ဇြန္႔အေပၚမွာ ထားရွိတဲ့ သူတုိ႔ရဲ႕ ခ်စ္ခင္သတိတရရွိမႈကုိလည္း မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္ေစပါတယ္။ အေျခအေန အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ၿခဳံလႊာလက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့သူေတြထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ဇြန္နဲ႔ေ၀းကြာသြားၿပီး၊ တခ်ိဳ႕က ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ရွိေနပါတယ္။ ဇြန္႔အေပၚသူတုိ႔ထားခဲ့တဲ့ ခ်င္ခင္မႈ အတိမ္အနက္ ဘယ္ေလာက္ရွိေနဦးမလဲဆုိတာ မခန္႔မွန္းႏုိင္ေပမယ့္ ဇြန္ကေတာ့ သူတုိ႔ေပးခဲ့တဲ့ ေႏြးေထြးတဲ့လက္ေဆာင္မြန္ေလးေတြအေပၚ ဂ႐ုတစုိက္ရွိေနတုန္းပဲဆုိတာ ႐ုိးရွင္းစြာနဲ႔ သိေစခ်င္ပါတယ္။


ဇြန္မုိးစက္
9:15PM
Friday 28.11.2014

လြမ္းဆြတ္မိေသာ အန္ဒုိရာညေနခင္းမ်ား

13

Category:


တစ္ထပ္လွ်င္ ဘယ္ညာတစ္ခန္းစီျဖင့္ ဘယ္သုံးခန္း၊ ညာသုံးခန္း စုစုေပါင္းေျခာက္ခန္းပါ၀င္ေသာ သုံးထပ္အုတ္တုိက္ကေလး၏ အမည္မွာ ‘အန္ဒုိရာ’ ျဖစ္သည္။ ကြ်န္မအသက္ ၁၇ႏွစ္အရြယ္မွာ ၾကည့္ရေသာ ဓာတ္ပုံမ်ားမွတစ္ဆင့္ အန္ဒုိရာကုိ ရင္းႏွီးခဲ့တာျဖစ္သည္။ ၂၀၁၁ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလဆန္းမွာ အန္ဒုိရာေရွ႕ကုိ ပထမဆုံးေျခခ်မိေသာကြ်န္မ အႏွစ္ႏွစ္အလလကဆႏၵတစ္ခု အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ခဲ့ၿပီဆုိေသာ အသိႏွင့္ အံ့ၾသ၀မ္းသာစိတ္တုိ႔ ျပည့္လွ်ံေနခဲ့သည္။ ကြ်န္မျမင္ဖူးေနက် ဓာတ္ပုံထဲက အန္ဒုိရာမွာ အႏွစ္ငါးဆယ္နီးပါး ေနထုိင္လ်က္ရွိေသာ အဖုိးေလးကုိ ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ လူခ်င္းဆုံေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္က ဆစ္ဒနီတကၠသုိလ္မွာ ဘြဲ႔လြန္ပညာသင္ယူရင္း အဖုိးႏွင့္အတူ အန္ဒုိရာမွာ ေျခာက္လခြဲၾကာ ကြ်န္မ ေနထုိင္ခြင့္ရခဲ့သည္။ အဂၤလန္မွာ အေျခခ်ေနထုိင္ၿပီး ကြယ္လြန္သြားေသာ ကြ်န္မအဖုိးကုိယ္စား အဖုိး၏ညီျဖစ္သူ အဖုိးေလးက ကြ်န္မအား ေျမးအရင္းႏွင့္မျခားဘဲ အန္ဒုိရာမွာ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သည္ဟုလည္း ဆုိႏုိင္ပါသည္။

အဲသည့္မတုိင္ခင္က ကြ်န္မဘ၀တြင္ ႏွစ္ဖက္ေသာအဖုိးမ်ားႏွင့္ အတူေနထုိင္ခြင့္ မႀကဳံဖူးခဲ့ပါ။ အေဖ့ဖခင္သည္ အေဖလူပ်ိဳေပါက္ဘ၀မွာကတည္းက ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီး၊ အေမ့အေဖက်ေတာ့ အေမဆယ့္တစ္ႏွစ္သမီးအရြယ္ကတည္းက ကြဲကြာသြားခဲ့တာျဖစ္သည္။ က်န္ရစ္ေသာအဖြားႏွစ္ဦးမွာလည္း ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ တနယ္တေက်းမွာသာ ေခါင္းခ်သြားခဲ့သည့္အတြက္ ကြ်န္မတုိ႔လုိ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ဖြားေျမးမ်ားႏွင့္ ကာလရွည္ၾကာ တရင္းတႏွီး ေနထုိင္ခြင့္ မႀကဳံခဲ့သည္မွာ သဘာ၀က်ပါသည္။ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ အဖုိးေလးႏွင့္ အန္ဒုိရာမွာ အတူေနထုိင္ခဲ့ေသာေန႔ရက္မ်ားသည္ တစ္သက္တာအမွတ္တရမ်ားထဲက ျပန္မရႏုိင္ေသာကာလတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့သည္။

အန္ဒုိရာကုိ ကြ်န္မ လြမ္းေနမိတာ ၾကာပါၿပီ။ အလြမ္းဆုံးအခ်ိန္သည္ အဖုိးႏွင့္အတူ ညေန၆နာရီမွ၇နာရီအထိ ႏုိင္ငံတကာသတင္းႏွင့္မုိးေလ၀သၾကည့္အၿပီး ညစာထမင္းစားပြဲမွာ အဖုိးႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ထုိင္ကာ ထမင္းစားရင္း စကားလက္ဆုံက်ခ်ိန္ျဖစ္သည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကြ်န္မ၏အတန္းခ်ိန္မ်ားမွာ  ညေန၆နာရီမွည၉နာရီအထိျဖစ္၍ အဖုိးႏွင့္ ညစဥ္ညတုိင္း စကားေျပာခြင့္ရခဲ့သည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ကြ်န္မညေနအတန္းမရွိေသာ ဗုဒၶဟူးလုိ ဒါမွမဟုတ္ စေန၊ တနဂၤေႏြလုိ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားဆုိလွ်င္ေတာ့ ကြ်န္မတုိ႔ေျမးအဖုိးႏွစ္ေယာက္ ညစာအတူစားႏုိင္၊ စကားစျမည္ ေျပာဆုိႏုိင္ပါသည္။ 

ပုံမွန္အားျဖင့္ ထမင္းမစားခင္ ေရမ်ားမ်ားေရာထားေသာ ၀ီစကီႏွစ္ပက္ အဖုိးေသာက္ေလ့ရွိသည္။ အဖုိးအတြက္ အားေဆးဟု ၿပဳံးရင္းဆုိတတ္ပါသည္။ ကြ်န္မ ထမင္းပြဲျပင္ၿပီး ညစာစားခ်ိန္မွာ အဖုိးက အားေဆးေသာက္ရင္း ကြ်န္မေရွ႕တည့္တည့္က ခုံမွာထုိင္ရင္း ကြ်န္မစားေကာင္းမေကာင္း အကဲခတ္တတ္ပါသည္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ကြ်န္မတုိ႔၏ စကား၀ုိင္းေလး အစပ်ိဳးနိဒါန္းခ်ီခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ အဖုိး၏ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ ငယ္စဥ္ေန႔ရက္မ်ား၊ အဖုိးျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာဘ၀ႏွင့္ ျမန္မာျပည္ႏုိင္ငံေရး ေျပာင္းလဲၿပိဳကြဲခဲ့သည့္ အေၾကာင္းမ်ား၊ အျခားကမာၻ႔သမုိင္းႏွင့္ ႏုိင္ငံတကာအေရးအခင္းမ်ား စသည့္ ေခါင္းစဥ္ေပါင္းမ်ားစြာေအာက္မွာ ကြ်န္မ မ်က္လုံးေတြ ေတာက္ပခဲ့သည္၊ အာ႐ုံေတြႏုိးၾကားခဲ့သည္။ ျမန္မာ့အေရးသာမက ကမာၻ႔အေရးကုိပါ စိတ္၀င္တစားရွိလွေသာ ကြ်န္မကုိ အဖုိးက အေစာပုိင္းမွာ အ့ံၾသခဲ့ပါသည္။ ဟုိစပ္စပ္ဒီစပ္စပ္ျဖင့္ ကြ်န္မသိထားသမွ် အေထြေထြဗဟုသုတေပါင္းစုံထဲက အဖုိးထင္မွတ္မထားေသာ ေမးခြန္းမ်ား ေမးေလ့ရွိေသာကြ်န္မကုိ အဖုိးက သူျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ဘ၀အေတြ႔အႀကဳံမွ ရရွိထားေသာ ဗဟုသုတမ်ားျဖင့္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျဖဆုိေပးခဲ့ပါသည္။ ေနာ္မန္ဒီလူမ်ိဳးမ်ားအေၾကာင္း၊ ေအာ့တုိမန္အင္ပါရာမ်ားအေၾကာင္း စကားစပ္မိသည့္အခါမွာေတာ့ သမီးက ဒါေတြလည္း သိေနတာပဲလားဟု အံ့ၾသရိပ္စြက္ေသာအၿပဳံးႏွင့္ စူးစမ္းတတ္ပါသည္။

ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ အဖုိးသည္ ဗဟုသုတေပါင္းခ်ဴပ္စာတစ္အုပ္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္မစိတ္ပါ၀င္စားေသာ ႏုိင္ငံတကာေရးရာမ်ားကုိ အဖုိးႏွင့္က်မွ က်က်နန ေဆြးေႏြးေျပာဆုိႏုိင္သည့္ အခြင့္အေရးရခဲ့သည္။ ကြ်န္မမမွီခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္ သမုိင္းေၾကာင္းမ်ားကုိ အဖုိးဆီမွ ၾကားနာသိျမင္ခြင့္ရခဲ့သည္။ ကြ်န္မ သိလုိသည့္ ေမးခြန္းအားလုံးလုိလုိ အဖုိးေျဖေပးႏုိင္ခဲ့သည္ခ်ည္းျဖစ္သည္။

“အဖုိး ဗမာေတြက အဂၤလန္ကုိ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဘိလပ္လုိ႔ေခၚခဲ့တာလဲဟင္”

“အဖုိးစဥ္းစားမိတာေျပာရရင္ေတာ့ ပထမကမာၻစစ္ေနာက္ပုိင္း အိႏၵိယမွာ အဂၤလိပ္ေတြကုိ Blighty လုိ႔ေခၚေလ့ရွိခဲ့တယ္။ ကုလားအသံထြက္နဲ႔က်ေတာ့ ‘ဘိလာတီ’ ေပါ့။ အိႏၵိယကကုလားလူမ်ိဳးေတြ ျမန္မာျပည္ေရာက္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ အဂၤလိပ္ေတြကုိ ဘိလာတီလုိ႔ ေခၚဆုိသုံးႏႈန္းတာကုိ ၾကားရာကေန တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ျမန္မာေတြႏႈတ္ဖ်ားမွာ ဘိလပ္လုိ႔ အမည္တြင္ခဲ့တာ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။”

အဖုိးအေျဖကုိ ေက်နပ္စြာႏွင့္ ကြ်န္မ လက္ခံမိပါသည္။

တခါတရံမွာ သူမ်ားဆီက တစ္ဆင့္စကားျဖင့္ ကြ်န္မသိထားတာ ေသခ်ာရဲ႕လားဟူေသာအေတြးေၾကာင့္ အဖုိးႏွင့္ထပ္မံအတည္ျပဳေသာ အေၾကာင္းရာတစ္ခ်ိဳ႕လည္းရွိပါသည္။

“အဖုိး.. အဲလိဇဘက္ဘုရင္မႀကီးရဲ႕ ၾကင္ယာေတာ္ဖိလစ္မင္းသားက စေကာ့တစ္ရွ္မင္းသားဆုိတာ ဟုတ္လား၊ စေကာ့တစ္ရွ္ေတြက ေသြးဆူလြယ္တဲ့လူမ်ိဳးဆုိေတာ့  ယူေကကုိ အလြယ္တကူနဲ႔ မပုန္ကန္ႏုိင္ေအာင္ အဂၤလိပ္ဘုရင္မကုိ စေကာ့တစ္ရွ္မင္းသားနဲ႔ တမင္လက္ဆက္ေပးထားတာဆုိ”

ကြ်န္မေမးခြန္းကုိၾကားေတာ့ အဖုိးကၿပဳံးရင္း “ဖိလစ္က စေကာ့တစ္ရွ္မဟုတ္ပါဘူး သမီးရဲ႕၊ သူက ဂရိမင္းသားပါ။ ျမန္မာျပည္မွာ အမႈေတာ္ထမ္းသြားတဲ့ ေမာင့္ဘက္တန္ရဲ႕ တူေတာ္တယ္။ ဘုရင္မႀကီးနဲ႔လက္ဆက္ထားတဲ့ ၾကင္ယာေတာ္အျဖစ္ သူ႔ကုိ စေကာ့တလန္က အီဒင္ဘရာနယ္ကုိ အပုိင္စားေပးထားတာပါ။”

ေၾသာ္… ဒီလုိကုိးဟု ေရရြတ္ရင္း အျဖစ္မွန္ကုိ ကြ်န္မ သေဘာေပါက္သြားခဲ့ပါသည္။ ကြ်န္မအတြက္ အဖုိးရွိေနလွ်င္ Google ႏွင့္ Wikipedia ပင္ မလုိအပ္ေတာ့ပါ။

အရင္က ကြဲကြဲျပားျပား ကြ်န္မ သိပ္မသိခဲ့ေသာ မိသားစုမ်ိဳး႐ုိးနာမည္တခ်ိဳ႕အေၾကာင္းလည္း အဖုိးေျပာျပမွ ကြ်န္မ သိလာခဲ့သည္။ အဖုိးတုိ႔ဖခင္မ်ိဳး႐ုိး Sutherland သည္ စေကာ့တစ္ရွ္ျဖစ္ၿပီး၊ Mcgregor မ်ိဳး႐ုိးနာမည္သည္လည္း စေကာ့တစ္ရွ္ ျဖစ္သည္။ Morgan မ်ိဳး႐ုိးနာမည္ကုိ ပုိင္ဆုိင္ခဲ့ေသာ အဖုိးအေမ၏ ဖခင္မွာမူ ေ၀လလူမ်ိဳး (Welsh) ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မ်ိဳး႐ုိးနာမည္ကုိၾကည့္႐ုံႏွင့္ ဆင္းသက္လာေသာ လူမ်ိဳးကုိ ခန္႔မွန္း၍ရေၾကာင္း အဖုိးက ကြ်န္မကုိ ေျပာျပပါသည္။ ကြ်န္မအဖုိး၏ ပထမနာမည္ Alexander သည္ စေကာ့နာမည္ျဖစ္ၿပီး၊ အဖုိးေလး၏နာမည္ Kenny မွာ အုိင္းရရွ္ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ကြ်န္မမွတ္သားခဲ့ရပါသည္။

ကြ်န္မအဖုိးမွတစ္ဆင့္ အဖုိးေလးဆီသုိ႔ လက္ဆင့္ကမ္းေရာက္ရွိခဲ့ေသာ Sutherland ဘုိးေဘးဘီဘင္ မ်ိဳး႐ုိး၅ဆက္မွတ္တမ္းကုိလည္း ကြ်န္မၾကည့္ခြင့္ရခဲ့သည္။ အႏွစ္၂၀၀ေက်ာ္မ်ိဳး႐ုိးစဥ္ဆက္သမုိင္းအား ၿဗိတိသွ်တုိ႔ စနစ္တက်မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ပုံကုိ ကြ်န္မ မခ်ီးက်ဴးဘဲ မေနႏုိင္ပါ။ ထုိမွတ္တမ္းသက္ေသမ်ားေၾကာင့္ပင္ ၿဗိတိသွ်သံ႐ုံးက အဖုိးတုိ႔ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္စလုံးကုိ ၿဗိတိသွ်ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ တရား၀င္ထုတ္ေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ဗမာ့ေရတပ္မေတာ္ စတင္ဖြဲ႔စည္းခဲ့သည့္အခ်ိန္မွစ၍ ဗုိလ္မွဴးႀကီးျဖစ္သည္အထိ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေသာ အဖုိးအား ႏုိင္ငံရပ္ျခားခရီးသြားရန္ ျမန္မာႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ ထုတ္မေပးခဲ့ျခင္းသည္ ၿဗိတိသွ်ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ကုိင္ေဆာင္ရန္ တြန္းအားေပးခဲ့ေသာ အေၾကာင္းရင္းတစ္ရပ္ျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း အဖုိးေျပာျပမွ ကြ်န္မသိလုိက္ရပါသည္။ အရာရာကုိ သမာသမတ္က်စြာ ေျဖာင့္မွန္တိက်စြာ လုပ္ကုိင္တတ္ေသာ အဖုိး၏စိတ္ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္လုံးလုံးျဖစ္ခဲ့ေသာ ထုိစဥ္က အုပ္ခ်ဴပ္သူလူတန္းစား၏ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ စနစ္ဆုိးေၾကာင့္ အဖုိးခမ်ာ သူခ်စ္ေသာျမန္မာျပည္ႏွင့္ တစ္သက္တာ ေ၀းကြာခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။

၁၉၆၂ခုႏွစ္ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီအာဏာသိမ္းၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ ကြ်န္မအဖုိးက အဂၤလန္သုိ႔ထြက္ခြာခဲ့ၿပီး၊ အဖုိးေလးက ၾသစေၾတးလ်ကုိ မိသားစုႏွင့္ အၿပီးအပုိင္ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ပါသည္။ ထုိကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍လည္း ကြ်န္မက အဖုိးကုိ ေမးျမန္းခဲ့ပါေသးသည္။

“ဖုိးဖုိးက ဘာျဖစ္လုိ႔  အဂၤလန္တုိ႔ အေမရိကားတုိ႔ကုိ မေရြးဘဲ ၾသစေၾတးလ်ကုိ ေရြးခဲ့တာလဲ”

“သမီးဖြားဖြား (အဖုိးဇနီး) က အေအးေၾကာက္ေတာ့ အဂၤလန္ဆုိ မျဖစ္ဘူးေလ။ အေမရိကက်ေတာ့ ဖုိးဖုိးသြားရင္ ျမန္မာျပည္မွာတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ရာထူးကုိ သိေနေတာ့ သူတုိ႔က ဖုိးဖုိးကုိ အေမရိကန္-ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲအတြက္ အသုံးခ်မွာကုိ ႀကိဳျမင္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဖုိးဖုိး ၾသစေၾတးလ်ကုိပဲ လာခဲ့တာ။”

ကြ်န္မကဆက္ၿပီး “ဒါဆုိ ကမာၻေပၚမွာ အန္ဂလုိဘားမိစ္လုိ႔ေခၚတဲ့ ဗမာ-ဘုိကျပားေတြ အမ်ားဆုံးရွိတဲ့ ၾသစေၾတးလ်အေနာက္ပုိင္းက ပါ့သ္ၿမိဳ႕မွာ အေျခမခ်ဘဲ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဆစ္ဒနီမွာ အေျခခ်ခဲ့တာလဲဟင္”

“ဟုိတုန္းက ပါ့သ္က သိပ္မဖြ႔ံၿဖိဳးေသးဘူးေလ။ ဆစ္ဒနီက်ေတာ့ ပါ့သ္နဲ႔ယွဥ္လုိက္ရင္ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး၊ က်န္းမာေရး အစစ တုိးတက္ဖြ႔ံၿဖိဳးေနၿပီဆုိေတာ့ သမီးအေဒၚ၊ ဦးေလးေတြရဲ႕ပညာေရး၊ ေနာင္ေရးအတြက္ ဆစ္ဒနီကုိပဲ ေရြးလုိက္တာ” အဖုိး၏ဆုံးျဖတ္ခ်က္မည္မွ်မွန္ကန္ေၾကာင္း ၾသစေၾတးလ်တြင္ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခြင့္ရခဲ့ေသာ အဖုိး၏ေျမး၊ ျမစ္ဘ၀မ်ားက သက္ေသထူေနပါသည္။ အဖုိးတုိ႔မိသားစုသည္ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႕တြင္ ပထမဆုံးအေျခခ်ခဲ့ေသာ ျမန္မာကျပားမ်ားျဖစ္သည္ဟု ကြ်န္မ ယုံၾကည္ပါသည္။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ ကြ်န္မ သိလုိစိတ္ႏွင့္ ေမးျမန္းသမွ် ေမးခြန္းတုိင္းကုိ အဖုိးက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျဖေပးခဲ့သည့္အတြက္ အဖုိးကုိ ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္ ကြ်န္မ ေက်းဇူးတင္မိပါသည္။

ဘာသာေရးႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ေတာ့ ကြ်န္မက ဦးေဆာင္ေဆြးေႏြးသူ ျဖစ္သြားေလ့ရွိသည္။ မိ႐ုိးဖလာခရစ္ယာန္ဘာသာကုိ ကုိးကြယ္ေသာ အဖုိးက ဘာသာေရးႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး သူ႔မွာရွိေနေသာ သံသယတစ္ခ်ိဳ႕ကုိ ကြ်န္မအား ဖြင့္ေျပာျပပါသည္။ ကြ်န္မကလည္း ကုိယ္တုိင္ယုံၾကည္ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္လာသူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ဗုဒၶတရားေတာ္၏အႏွစ္ခ်ဳပ္ကုိ ကြ်န္မသိသမွ် အဖုိးထံ ျပန္လည္ေ၀မွ်ေပးခဲ့ပါသည္။

ေျမးအဖုိးႏွစ္ေယာက္ စကားသံၾကားက ထမင္း၀ုိင္းသည္ အၿမဲစုိေျပစိတ္၀င္စားစရာမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနခဲ့ပါသည္။ အဖုိးလူပ်ိဳဘ၀တြင္ ရခုိင္ျပည္နယ္ သံတြဲမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ ေနထုိင္ခဲ့ဖူးေသာ အဆုိေတာ္ Cliff Richard ၏ မိဘႏွစ္ပါးႏွင့္ ရင္းႏွီးသိကြ်မ္းၿပီး စားအိမ္ေသာက္အိမ္ျဖစ္ခဲ့ပုံ၊ အဂၤလန္တြင္ေရာက္ရွိခဲ့စဥ္က မင္းသမီးမျဖစ္ေသးေသာ အသက္၁၈ႏွစ္အရြယ္ ၀င္းမင္းသန္းကုိ ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့ရပုံ၊ ထုိစဥ္က ၀င္းမင္းသန္း၏ အိမ္ေထာင္ဖက္အျဖစ္ ဗုိလ္စၾကာကုိ ေရြးခ်ယ္ေပးစားမည့္အေၾကာင္း သူမ၏မိခင္က အဖုိးအား ဖြင့္ဟေျပာဆုိခဲ့ပုံ၊ ေဂါက္သီး႐ုိက္ေဖာ္မရွိသည့္ အာဏာရွင္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးက လူလႊတ္ၿပီး ေဂါက္သီးအတူ႐ုိက္ရန္ ဖိတ္ေခၚေလ့ရွိပုံ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္ခင္ႏွင့္ ဦးေအာင္ႀကီးတုိ႔ ၾသစေၾတးလ်ေရာက္တုိင္း အဖုိးကုိ လာေရာက္ေတြ႔ဆုံၾကပုံတုိ႔အျပင္ လူနာကတ္ေၾကးျဖင့္ထုိး၍ေသဆုံးသြားခဲ့သည့္ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႕က ပထမဆုံးျမန္မာဆရာ၀န္ႀကီးအေၾကာင္း၊ နယူးဇီလန္ႏုိင္ငံသုိ႔ ပထမဆုံး ေျပာင္းေရႊ႕အေျခခ်ခဲ့သည့္ ျမန္မာကျပားမ်ားအေၾကာင္း (ထုိကျပားမ်ား နယူးဇီလန္အား ဘာေၾကာင့္ေရြးခ်ယ္ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့တာလဲဟု စပ္စပ္စုစု ကြ်န္မက ေမးခဲ့၍ အဖုိးက ျပန္ေျဖေပးခဲ့ရပါေသးသည္) စသည့္ အေၾကာင္းရာမ်ိဳးစုံတုိ႔ကုိ အဖုိးက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေျပာျပတတ္ပါသည္။

အနည္းငယ္ထူးဆန္းသည္ကေတာ့ အဖုိး၏ သားသမီးေျမးျမစ္မ်ားပင္ မသိခဲ့ေသာ အေၾကာင္းရာတစ္ခ်ိဳ႕ကုိ ကြ်န္မသိခြင့္ရခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အဖုိး၏ဗီ႐ုိအံဆြဲထဲမွာ သိမ္းဆည္းထားခဲ့ေသာ နာမည္အတုိေကာက္ေရးထုိးထားသည့္ ေယာက်္ားသုံးလက္ကုိင္ပ၀ါတစ္ခုႏွင့္ ေရႊၾကယ္သီးေလးတစ္ခု၏
ေနာက္ေၾကာင္းကုိ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ကြ်န္မသိခြင့္ရခဲ့သည္။ ကြ်န္မတစ္စုံတစ္ေယာက္ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး စိတ္မေကာင္း၀မ္းနည္းျဖစ္ခဲ့ရေသာ တစ္ညေနမွာ တုိက္ဆုိင္စြာပင္ အဖုိးက သူ႔အိပ္မက္အေၾကာင္း ကြ်န္မကုိ ေျပာျပလာပါသည္။ အဖုိး၏အိပ္မက္ႏွင့္ ပတ္သက္ဆက္စပ္ေနခဲ့ေသာ အတိတ္က အေၾကာင္းရာတစ္ခုသည္ ကြ်န္မ၏ ေ၀ဒနာကုိ ေျဖေလွ်ာ့ေပးႏုိင္စြမ္းရွိခဲ့သည္။ ကြ်န္မခံစားေနရေသာ ေသာကအပူကုိ အဖုိးမ်ားျမင္သြားသလားဟုပင္ ထင္မွတ္သည္အထိ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ အဖုိးေၾကာင့္ပင္ Don’t let your heart rule your head စကားေလးကုိ ကြ်န္မ ဂ႐ုတစုိက္ မွတ္သားမိခဲ့တာျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ လူေရာစိတ္ပါ အကဲခတ္တတ္သည့္ေနရာတြင္ အဖုိး အလြန္ေတာ္မွန္း ကြ်န္မသိႏွင့္ခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါသည္။

အဖုိး၏ထင္ျမင္ေျပာဆုိခ်က္ကုိ ကုိယ္တုိင္ၾကားသိလုိ၍ သမီးကုိ အဖုိးဘယ္လုိျမင္လဲဟု ေမးသည့္အခါ သမီးက စိတ္ထက္တယ္၊ စိတ္ျမန္တယ္၊ ေခါင္းလည္းမာတယ္ဟူေသာ မွတ္ခ်က္ကုိ ေပးခဲ့သည့္အတြက္ ကြ်န္မ ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္ ေခါင္းညိတ္၀န္ခံရပါသည္။ သမီးက အခက္အခဲေတြ ဘယ္လုိပဲႀကဳံရႀကဳံရ အားလုံးကုိ ေက်ာ္ျဖတ္သြားႏုိင္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိတာ ဖုိးဖုိးျမင္တယ္၊ လက္တြဲေဖာ္မရွိလည္းဘဲ သမီးတစ္ေယာက္တည္း ဘ၀ကုိ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္နဲ႔ ရပ္တည္ႏုိင္စြမ္းရွိတယ္ဟု အဖုိးေျပာလုိက္သည့္အခါမ်ိဳးတြင္ေတာ့ ကြ်န္မ ထခုန္မိမတတ္ ၀မ္းသာရပါသည္။ အဖုိးႏႈတ္မွထြက္ေသာ သုံးသပ္စကားသံကုိ အားလုံးထက္ ကြ်န္မ ပုိယုံၾကည္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ တခါတရံေတာ့ အဖုိးအျမင္မွာ ကြ်န္မက အနည္းငယ္ထူးျခားေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ပုံမွန္အားျဖင့္ ကြ်န္မ၏အေနအထုိင္၊ အေျပာအဆုိ၊ အမူအရာ၊ ၀တ္စားဆင္ယဥ္ပုံက ျမန္မာအေရွ႕တုိင္းအလြန္ဆန္ေသာ္လည္း အေတြးအေခၚယုံၾကည္ယူဆခ်က္မ်ားက အေနာက္တုိင္းဆန္ေလ့ရွိေသာေၾကာင့္ဟုထင္ပါသည္။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ ဖုိးဖုိး သမီးကုိသေဘာက်တယ္ဟု အေျပာခံရလွ်င္ ကြ်န္မ ၾကည္ႏူးေက်နပ္မိသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။

တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ အဖုိးႏွင့္ရင္းႏွီးလာေလ၊ ကြ်န္မ အဖုိးကုိ အဆတုိး၍ ေလးစားခ်စ္ခင္လာေလျဖစ္သည္။ အဖုိးသည္ အဂၤလိပ္-ျမန္မာကျပားတစ္ဦးျဖစ္၍ အဖုိး၏႐ုပ္ရည္သြင္ျပင္ အရပ္အေမာင္းမွာ အေနာက္တုိင္းပုိႏြယ္ေသာ္လည္း အဖုိးက ကြ်န္မထင္မွတ္ထားသည္ထက္ပုိ၍ ျမန္မာဆန္ပါသည္။ ျမန္မာအစားအစာကုိ ႏွစ္ၿခိဳက္သည္။ ေႏြရာသီ
ေရာက္လွ်င္ ျမန္မာပုဆုိး၀တ္ၿပီး ကတၱီပါဖိနပ္ကုိ  စီးေလ့ရွိသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ အႏွစ္၅၀ေက်ာ္ခြဲခြာေနရေသာ္လည္း ျမန္မာစကားကုိ အထစ္အေငါ့မရွိ ေကာင္းစြာေျပာဆုိေနႏုိင္ဆဲျဖစ္သည္။ တစ္ခါက ဆစ္ဒနီၿမိဳ႕ရွိ ပုဂံအမည္ရေသာ ျမန္မာစားေသာက္ဆုိင္မွာ အဖုိးက ျမန္မာလုိမွာၾကားသည့္အတြက္ ဆုိင္ရွင္ကုိဗစ္တာက “ဟာ… အန္ကယ္ႀကီးက ျမန္မာလား? ကြ်န္ေတာ္က ၾသဇီႀကီးမွတ္လုိ႔” ဟု တအံ့တၾသ မွတ္ခ်က္ခ်ခဲ့ပါသည္။ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ေတာ့ ၾသစေၾတးလ်မွာေမြးၿပီး ႀကီးျပင္းေသာ အဖုိး၏ေျမးမ်ားကပင္ ၾသခ်ယူရေလာက္ေအာင္ ပုိင္ႏုိင္ကြ်မ္းက်င္ပါသည္။ အဖုိးသည္ ဟိႏၵဴစတန္နီစကားကုိ ေျပာတတ္သည္။ ျပင္သစ္ဘာသာျဖင့္ ေရးသားထားေသာ သတင္းစာတစ္ေစာင္ကုိလည္း ေကာင္းစြာဖတ္႐ႈႏုိင္ပါသည္။

အရာရာကုိ ေတြးေတြးဆဆ ေျမာ္ေျမာ္ျမင္ျမင္ႏွင့္ ေစ့စပ္ေသခ်ာစြာ လုပ္ကုိင္ေလ့ရွိေသာ အဖုိးသည္ စည္ကမ္းအရာတြင္လည္း အလြန္ႀကီးလွပါသည္။ အဖုိး၏ သားသမီးေျမးျမစ္မ်ားသည္ စည္းကမ္းႀကီးလွေသာ အဖုိးႏွင့္ ရက္သတၱပတ္အနည္းငယ္ထက္ပုိ၍ မေနႏုိင္ၾကပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ သူတုိ႔အားလုံးက ေျခာက္လခြဲမွ် အဖုိး၏စည္းကမ္းအတုိင္း တေသြမတိမ္း လုိက္နာေနႏုိင္ေသာ ကြ်န္မကုိ အံ့ၾသခဲ့ၾကတာျဖစ္သည္။ ညေနစာထမင္းစားေသာက္ေဆးေၾကာၿပီးသည့္အခါ ေဘစင္တြင္ ေရတစ္စက္မွ် မက်န္ေစရဘဲ ေျခာက္ေသြ႔ေအာင္ သုတ္ရသည့္အေလ့ကုိ ႏွစ္ရက္အတြင္း အဖုိးေျခရာမွီေအာင္ စိတ္တုိင္းက် လုပ္ေပးႏုိင္ခဲ့သည့္ကြ်န္မကုိ အဖုိး အံ့ၾသစြာႏွင့္ ခ်ီးက်ဴးပါသည္။ ကြ်န္မကုိယ္တုိင္ စည္းကမ္းတက် ေနထုိင္ရသည္ကုိ လုိလားႏွစ္သက္ေသာေၾကာင့္ အဖုိး၏စည္ကမ္းက်န သန္႔ရွင္းေသသပ္မႈမ်ားသည္ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ တကူးတက စိတ္က်ဥ္းက်ပ္စရာ ျဖစ္မေနခဲ့ပါ။

 ၁၉၅၁ခုႏွစ္က အဂၤလန္ျပည္တြင္ ေရေၾကာင္းဆုိင္ရာ အထူးမြမ္းမံသင္တန္း တက္ေရာက္ခဲ့ေသာ ဖုိးဖုိး

အသက္ ၉၁ႏွစ္ေက်ာ္သည္အထိ မည္သူ႔အကူအညီမွမယူဘဲ ဘ၀ကုိ တစ္ေယာက္တည္း က်န္းမာသက္ရွည္စြာ ျဖတ္သန္းေနထုိင္ေသာ အဖုိးဆီက အတုယူစရာ မွတ္သားစရာေတြ ကြ်န္မရခဲ့ပါသည္။ အဖုိးသည္ အခ်ိန္မွန္စား၊ အခ်ိန္မွန္ အိပ္သည္။ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္း ေန႔တုိင္းသြားသည္။ တစ္ရက္ျခားတစ္ခါ ေစ်း၀ယ္ထြက္သည္။ ညစာကုိ ကုိယ္တုိင္ျပင္ဆင္ခ်က္ျပဳတ္သည္။ အဖုိးသည္ ဟင္းခ်က္အလြန္ေကာင္းသူတစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။ အဖုိးလက္ရာ ၀က္သားႏွင့္မွ်စ္ခ်ဥ္ဟင္း၊ ၾကက္သားႏွင့္ႀကံမဆုိင္၊ ကန္စြန္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ဟင္းသည္ ကြ်န္မစားဖူးသမွ်ထဲတြင္ အေကာင္းဆုံးျဖစ္သည္။

အဖုိးသည္ ယခုခ်ိန္တုိင္ေအာင္ သတိမွတ္ဉာဏ္အား ေကာင္းေနဆဲျဖစ္သည္။ မနက္အိပ္ရာကႏုိးသည့္အခါ ျပကၡဒိန္ၾကည့္စရာမလုိဘဲ သား၊ သမီး၊ ေခြ်းမ၊ သမက္၊ ေျမး၊ ျမစ္တုိ႔၏ ေမြးေန႔ရက္ကုိ အျခားသူမ်ားထက္ ဦးစြာသိႏွင့္ၿပီး ဆုေတာင္းႏႈတ္ဆက္ေလ့ရွိပါသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္၆၀ေက်ာ္၇၀က သမုိင္းအျဖစ္အပ်က္မ်ားကုိ ေန႔စြဲအတိအက်ႏွင့္တကြ ေျပာဆုိႏုိင္ပါသည္။ အဖုိးသည္ ရံဖန္ရံခါ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ အားနည္းေမာပန္းကာ အိပ္ရာထဲ လွဲေနရေသာ္လည္း အလကားေနေလ့မရွိပါ။ အိပ္ရာထက္မွာ စာတစ္အုပ္ဖတ္ရင္း၊ ဆုဒုိခု ကစားရင္းျဖင့္ ဦးေႏွာက္ကုိ တစ္စုံတစ္ခု အလုပ္ေပးကာ အခ်ိန္ကုိ အက်ိဳးရွိစြာ ကုန္လြန္ေစေလ့ရွိပါသည္။

ကြ်န္မ ေလ့လာမိသေလာက္ အဖုိးသည္ အသင့္စား အစားအစာမ်ားကုိ စားသုံးေလ့ မရွိပါ။ ကုန္တုိက္မ်ားမွ ထုတ္ပုိးေရာင္းခ်ေသာ အသားမ်ားထက္ ဗီယက္နမ္သားသတ္သမားဆုိင္က ေရာင္းခ်ေသာ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ အသားမ်ားကုိသာ ၀ယ္ေလ့ရွိပါသည္။ အဖုိးသည္ ေကာ္ဖီ၊ သၾကား၊ ဆား၊ ယုိ၊ ေထာပတ္ အစရွိေသာ တာရွည္ခံသည့္ စားေသာက္ကုန္မ်ားကုိ ႏွစ္ခုစီ၀ယ္ကာ တစ္ခုအပုိေဆာင္းထားတတ္ေသာေၾကာင့္ ခ်က္ျပဳတ္ေနရင္း၊ စားေသာက္ေနရင္းတန္းလန္း ကုန္သြားသည္ဟူေသာ အျဖစ္မ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ မႀကဳံရပါ။ ပစၥည္းအထားအသုိကုိလည္း တစ္ေနရာထဲတြင္သာ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ထားေလ့ရွိေသာေၾကာင့္ အဖုိးမ်က္စိမႈန္လာသည့္တစ္ေန႔၊ မွတ္ဉာဏ္မေကာင္းေတာ့သည့္အခ်ိန္သုိ႔ ေရာက္လာလွ်င္ပင္ မည္သည့္ပစၥည္း မည္သည့္ေနရာတြင္ရွိသည္ကုိ တကူးတက ရွာစရာမလုိဘဲ အဖုိးသိေနၿပီးျဖစ္သည္။

အဖုိးသည္ စာတစ္အုပ္ႏွင့္ ေန႔စဥ္ ၀င္ေငြထြက္ေငြ စာရင္းမွတ္ၿပီး လခ်ဳပ္၊ ႏွစ္ခ်ဳပ္ကုိ ပုံမွန္လုပ္ေလ့ရွိသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ၀င္ေငြခြန္တင္ျပခါနီးတြင္ အဖုိး၏ သားႏွင့္သမက္မ်ားက တကုပ္ကုပ္ႏွင့္ တစ္ႏွစ္စာျပန္တြက္ၿပီး အခြန္စာရင္းျဖည့္ေနခ်ိန္တြင္ အဖုိးသည္ စာရင္းစာအုပ္ထဲတြင္ အသင့္ရွိေနေသာ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကုိ အရံသင့္ကူးၿပီး ျဖည့္စြက္လုိက္႐ုံႏွင့္ ကိစၥၿပီးေျမာက္သြားေတာ့သည္။ ေစ်း၀ယ္သည့္ ေနရာတြင္လည္း အဖုိးက ကြ်န္မတုိ႔လူငယ္မ်ားထက္ ပုိေစ့စပ္ပါသည္။ ေစ်းမ၀ယ္ခင္ လမ္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီမွာရွိေသာ ကုန္တုိက္ႏွစ္ခုကုိ တစ္လွည့္စီသြားေရာက္ၾကည္ရွဳၿပီးမွ ပစၥည္းခ်င္းအတူတူ သက္သာေသာဆုိင္က ၀ယ္ပါသည္။ ဆယ့္ႏွစ္လုံးတစ္ကတ္ပါ ၾကက္ဥ၀ယ္လွ်င္လည္း တစ္လုံးခ်င္းေသခ်ာထုတ္ၾကည့္စစ္ေဆးၿပီးမွ ယူေလ့ရွိပါသည္။ ႏြားႏုိ႔ႏွင့္ေပါင္မုန္႔၀ယ္လွ်င္ ေရွ႕ဆုံးမွာျမင္ရသည့္ပစၥည္းကုိ အလြယ္တကူ လွမ္းမယူဘဲ အေနာက္ဘက္ အတြင္းက်က်မွာ ထားသုိေလ့ရွိေသာ သက္တမ္းကုန္ရက္ ပုိေနာက္က်သည့္ ပုလင္းႏွင့္အထုတ္မ်ားကုိသာ ေရြးခ်ယ္၀ယ္ယူေလ့ရွိပါသည္။ အဖုိး၏ အသက္အရြယ္ႏွင့္ မိမိကုိယ္ကုိညွာတာေသာအားျဖင့္ အခ်ိဳ႕ေသာကိစၥရပ္မ်ားကုိ ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ေပါ့ေပါ့ ၿပီးစလြယ္ေဆာင္ရြက္လွ်င္ရေသာ္လည္း ထုိကဲ့သုိ႔ ဘယ္ေသာအခါမွ် အဖုိးလုပ္ေလ့မရွိပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း အဖုိး၏လုပ္ရပ္မ်ားကုိၾကည့္ၿပီး ပုိသည္ဟု ေျမးမ်ားက ခ်စ္စႏုိးစေနာက္တတ္ၾကတာျဖစ္သည္။

အဖုိးသည္ မိသားစုအေပၚတြင္ အလြန္တာ၀န္ေက်ေသာ ဖခင္ေကာင္း၊ ဇနီးသည္အေပၚတြင္ သစၥာရွိေသာ ခင္ပြန္းေကာင္းတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ ၁၇ႏွစ္တုိင္တုိင္ ကင္ဆာေရာဂါခံစားခဲ့ရေသာ အဖုိး၏ဇနီး ဖြားဖြားကုိ တစ္ခ်က္ကေလးမွ ၿငိဳျငင္ျခင္းအလ်ဥ္းမရွိဘဲ ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာစြာျဖင့္ ဂ႐ုတစုိက္ ေဖးမျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ပါသည္။ ေဟာသည့္ကမာၻေပၚတြင္ ကြ်န္မေလးစားအခ်စ္ခင္ရဆုံး ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကုိ ေျပာပါဟုဆုိလွ်င္ အဖုိး၏နာမည္ကုိသာ ကြ်န္မ ေရရြတ္မိပါလိမ့္မည္။ အဖုိး၏ အေနအထုိင္၊ အေျပာအဆုိ၊ အက်င့္အႀကံ၊ အျပဳအမူမွန္သမွ်သည္ မိသားစုမ်ိဳး႐ုိးတစ္ခုလုံး၏ပုံရိပ္ဂုဏ္ေရာင္ကုိ ျမွင့္တင္ေပးခဲ့သည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ အဖုိးကုိ ယခုအခ်ိန္ထိ သားသမီးသမက္ေခြ်းမမ်ားအားလုံးက ခ်စ္ေၾကာက္႐ုိေသၾကၿပီး ေနရာေပးေလ့ရွိပါသည္။ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္လာေသာ္လည္း အဖုိးကုိ အသုံးမ၀င္ေတာ့ေသာ လူပုိဟူ၍ မည္သူကမွ မသတ္မွတ္သည့္အျပင္ အေရးႀကီးကိစၥမ်ားကုိပင္ အဖုိးကုိ အရင္ဆုံးအသိေပး တုိင္ပင္ကာ အႀကံဉာဏ္ရယူေနၾကဆဲျဖစ္သည္။

ေျမးမ်ားရည္းစားတစ္ေယာက္ရတုိင္း အဖုိးထံလာျပၾကသည့္အတြက္ မိဘမ်ားပင္မသိလုိက္ေသာ ေျမးမ်ား၏ ရည္စားေဟာင္း၊ ရည္းစားသစ္အားလုံးကုိ အဖုိးသိေနခဲ့သည္။ မဂၤလာေဆာင္မည့္ ေျမးမေလးမ်ားအတြက္ သတုိ႔သမီး၀တ္စုံကုိပင္ အဖုိးက ေရြးခ်ယ္အတည္ျပဳေပးရပါသည္။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေျမးမ်ားႏွင့္ ကြဲကြာသြားေသာ ရည္းစားေဟာင္းမ်ားသည္ပင္ အဖုိးကုိ ခ်စ္ခင္သည့္အတြက္ လမ္းႀကဳံလွ်င္ အဖုိးဆီ အလည္လာစၿမဲ၊ အဖုိးႏွင့္စကားစျမည္ ေျပာဆုိၿမဲျဖစ္သည္။ ကြ်န္မ အဖုိးႏွင့္ေနထုိင္စဥ္ကာလအတြင္းမွာပင္ ကြ်န္မေမာင္၀မ္းကြဲက တတိယေျမာက္သူ႔ခ်စ္သူအား အိမ္ေခၚလာၿပီး အဖုိးထံမွ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာ လာေရာက္ခံယူခဲ့ေသးသည္။ ခ႐ုိေအးရွန္းႏြယ္ဖြားျဖစ္ေသာ္လည္း လူႀကီးမ်ားကုိ တ႐ုိတေသႏွင့္ ဂ႐ုတစုိက္ ေျပာဆုိဆက္ဆံတတ္ေသာ ဆူဇန္ကုိ အဖုိးသေဘာက်သြားပုံေပၚပါသည္။

ကြ်န္မအေဒၚႏွင့္ဦးေလးမ်ားက ဆစ္ဒနီၿမိဳ႕ေျမာက္ဘက္၊ အေနာက္ဘက္မ်ားတြင္ ေနထုိင္ၾကၿပီး အဖုိးက ဆစ္ဒနီၿမိဳ႕အေရွ႕ပုိင္းရပ္ကြက္တြင္ တစ္ေယာက္တည္းေနေသာ္လည္း အျခားလူျဖဴသက္ႀကီးရြယ္အုိမ်ားကဲ့သုိ႔ အထီးက်န္ျခင္းမရွိပါ။ အဖုိးသည္ ဥပဓိ႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာ႐ုံမွ်မက စိတ္ဓာတ္လည္း အလြန္ေကာင္းမြန္ႀကံ့ခုိင္သူတစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။ အနာေရာဂါကင္းစြာျဖင့္ အသက္ရွည္ေသာသူမ်ားသည္ သီလ၊ သမာဓိေကာင္းၾကသည္ဟု ကြ်န္မတုိ႔ ျမန္မာမ်ားဆုိေလ့ရွိသည့္အတုိင္း အဖုိးသည္လည္း သူျဖတ္သန္းခဲ့ရာဘ၀တေလွ်ာက္လုံးတြင္ သီလ၊ သမာဓိေကာင္းစြာ၊ ေျဖာင့္မွန္တည္ၾကည္စြာႏွင့္ ရပ္တည္ေနထုိင္ခဲ့သည့္အတြက္ မိမိအထက္ေအာက္လူႀကီးလူငယ္မ်ား၊ ရြယ္တူမိတ္ေဆြမ်ား၊ သားသမီးေျမးျမစ္ေဆြမ်ိဳးမ်ား၏ ခ်စ္ခင္ေလးစားဂရုစုိက္မႈကုိ ယေန႔တုိင္ ခံရဆဲျဖစ္သည္ဟု ကြ်န္မယုံၾကည္ပါသည္။

သိပ္မၾကာခင္အခ်ိန္တြင္းမွာ အန္ဒုိရာမွေန၍ သမီးႀကီးရွိရာေနအိမ္သို႔ အဖုိးေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ အဖုိး၏အသက္အရြယ္ႏွင့္ ကုိယ္ခံစြမ္းအားအရ အဖုိးတစ္ေယာက္တည္း မေနသင့္ေတာ့ဟု အားလုံးက ၀ုိင္း၀န္းအႀကံျပဳခဲ့သည္မွာ ႏွစ္အတန္ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း အဖုိးက သူ႔အတြက္ႏွင့္ သားသမီးေျမးမ်ားကုိ ၀န္ထုတ္၀န္ပုိးမျဖစ္ေစခ်င္ေသာ ဆႏၵေၾကာင့္ အန္ဒုိရာ၌သာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တစ္ကုိယ္တည္း ေနထုိင္ခဲ့တာျဖစ္သည္။

တစ္ခ်ိန္က လူျဖဴမ်ားသာေနထုိင္ခဲ့ေသာ၊ အာရွႏြယ္ဖြားမ်ား မေတြ႔ရသေလာက္နည္းပါးခဲ့ေသာ အန္ဒုိရာ၀န္းက်င္မွာ ယခုေတာ့ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးမ်ားကုိ စတင္ေတြ႔လာရၿပီျဖစ္သည္။ နယူးေဆာက္ေ၀းလ္ယူနီဗာစတီ၊ နာမည္ေက်ာ္ခူဂ်ီကမ္းေျခ၊ စန္တန္နီရယ္လ္ပန္းၿခံ၊ ျမင္းၿပိဳင္ကြင္း၊ ေဆး႐ုံ၊ ေစ်း၊ ႐ုပ္ရွင္႐ုံအားလုံးသည္ အန္ဒုိရာမွ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ နာရီ၀က္ထက္မပုိေသာ အကြာအေ၀းမွာ တည္ရွိေနၾကသည္။ မီးရထားဘူတာ႐ုံႏွင့္ မနီးေသာ္လည္း လုိင္းေပါင္းစုံရပ္ေသာ ဘတ္စ္ကားမွတ္တုိင္ကုိ မိနစ္အနည္းငယ္မွ် လမ္းေလွ်ာက္႐ုံႏွင့္ ေရာက္ပါသည္။ ဒါေတြေၾကာင့္ပဲ အန္ဒုိရာတည္ရွိေသာ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႕အေရွ႕ျခမ္းလူေနရပ္ကြက္က ၾသစေၾတးလ်၏ ေစ်းအႀကီးဆုံးအိမ္ၿခံေျမစာရင္းထဲမွာ ပါ၀င္ေနတာျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္မ ေကာက္ခ်က္ခ်မိပါသည္။ အေျမာ္အျမင္ႀကီးစြာျဖင့္ ေဆာက္လက္စကပင္ ၀ယ္ယူခဲ့ၿပီး အႏွစ္ငါးဆယ္နီးပါး ေနထုိင္ခဲ့ေသာ အန္ဒုိရာႏွင့္ အနီး၀န္းက်င္မွ ခြဲခြာရန္ အဖုိးအတြက္ အတုိင္းအတာတစ္ခုထိ ခက္ခဲေကာင္း ခက္ခဲေနပါလိမ့္မည္။

အဖုိးခ်က္ေသာညစာကုိ အဖုိးႏွင့္အတူစားၿပီး အန္ဒုိရာကုိ ႏႈတ္ဆက္ခြဲခြာခဲ့ေသာ ညခ်မ္းကေလးကုိ ကြ်န္မ ယခုတုိင္ျမင္ေယာင္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ထုိညက အန္ဒုိရာမွ ကြ်န္မေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္ခဲ့ရာအိမ္သစ္သုိ႔ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္မျပန္ျဖစ္ဘဲ ေအာ္ပရာေဟာက္စ္အနီးက Circular Quay မွာ ညည့္နက္သည္အထိ တစ္ေယာက္ထဲ သြားထုိင္ေနခဲ့ၿပီးမွ ေနာက္ဆုံးရထားႏွင့္ အိမ္ျပန္လာခဲ့ပါသည္။

ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ကြ်န္မ ဆစ္ဒနီသုိ႔ ျပန္ေရာက္ခဲ့လွ်င္ အဖုိးကုိ အန္ဒုိရာမွာ ေတြ႔ႏုိင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ သုိ႔ေသာ္… ဆယ္စုႏွစ္ငါးစုေက်ာ္ေအာင္  အဖုိးပုိင္ဆုိင္ေနထုိင္ခဲ့ရာ ေနရာတစ္ခုအျဖစ္၊ အဖုိးႏွင့္ကြ်န္မ စကားလက္ဆုံ ေျပာဆုိခြင့္ရခဲ့ေသာ ညေနခင္းမ်ားကုိ အသက္၀င္ဖန္ဆင္းေပးခဲ့ရာ ေနရာတစ္ခုအျဖစ္ႏွင့္ အန္ဒုိရာကုိ အလြမ္းေျပ သြားေရာက္ၾကည့္ရွဳမိမွာ ေသခ်ာပါသည္။

အခုခ်ိန္မွာေတာ့ မုိင္ေပါင္းငါးေထာင္ေက်ာ္အေ၀းက အဖုိးရွိရာ အန္ဒုိရာႏွင့္ တစ္ခ်ိန္က ညေနခင္းမ်ားကုိ ကြ်န္မ သိပ္လြမ္းေနမိပါသည္။


ဇြန္မုိးစက္