အေရြးမမွားေစခ်င္

6

Category:


ယခုအခါ တကၠသုိလ္၀င္တန္းေအာင္စာရင္းမ်ားႏွင့္အတူ အမွတ္စာရင္းမ်ားပါ တရား၀င္ထုတ္ယူ သိရွိခြင့္ရေနၿပီျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားအေနျဖင့္ မိမိရရွိထားသည့္ အမွတ္မ်ားအလိုက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိမိစိတ္ပါ၀င္စားႏွစ္သက္ရာ ဘာသာရပ္အလုိက္ေသာ္လည္းေကာင္း ဦးစားေပးတကၠသုိလ္၀င္ခြင့္မ်ားကုိ ျဖည့္စြက္ေလွ်ာက္ထားၾကေတာ့မည္။

ထုိကဲ့သုိ႔ေလွ်ာက္ထားရာတြင္ မိဘေမာင္ႏွမေဆြမ်ိဳးမ်ား၏ဆႏၵထက္ မိမိတစုိက္မတ္မတ္ ၀ါသနာပါစိတ္၀င္စားရာ ရည္မွန္းခ်က္ဆႏၵႏွင့္ ကုိက္ညီေသာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာရပ္ကုိ ဦးစားေပး၍ ေလွ်ာက္ထားပညာယူသင့္သည္။ သုိ႔မွသာ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ရာ၌လည္း မိမိစိတ္ပါ၀င္စားကြ်မ္းက်င္ေသာ နယ္ပယ္တြင္ တစ္သက္တာလုံး စိတ္ခ်မ္းေျမ့ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ လုပ္ကုိင္ႏုိင္ၾကမည္ျဖစ္သည္။

ကြ်န္မတုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ရွိေသာ အစဥ္အလာတစ္ခုမွာ ဆယ္တန္းေအာင္ျမင္ၿပီးသည့္အခါ အမွတ္မီေသာလုိင္းကုိ ဦးစားေပးေလွ်ာက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားကလည္း အမွတ္အျမင့္ဆုံးမီေသာ လုိင္းကုိသာ ေလွ်ာက္ထားေရြးခ်ယ္ေစခ်င္ၾကသည္။ ထုိ႔အတြက္ ေနာင္ကာလမွာ ထုိေက်ာင္းသား၏ဘ၀တစ္ခုသာမက တုိင္းျပည္အတြက္ပါ ဆုံး႐ွဳံးနစ္နာမႈေတြ ရွိခဲ့ေၾကာင္း ကြ်န္မေတြ႔ဆုံႀကဳံခဲ့ရေသာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ား၏ သာဓကမ်ားက သက္ေသထူခဲ့ၾကသည္။

ကြ်န္မႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းအေတာ္မ်ားမ်ား၏ မိဘမ်ားသည္လည္း ကြြ်န္မတုိ႔ကုိ ဆရာ၀န္ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့ၾကသည္။ ကြ်န္မအား သမီးႀကီးျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ အေမက ဆရာ၀န္ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့သလုိ ကြ်န္မ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားက်ျပန္ေတာ့ အငယ္ဆုံးျဖစ္ေသာ္လည္း သူ႔အေရွ႕မွ အကုိအမမ်ား ဆရာ၀န္မျဖစ္ခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ အငယ္ဆုံးျဖစ္ေသာ သူတုိ႔ကုိ ျဖစ္ေစခ်င္ၾကသည္။ အလတ္က်ျပန္ေတာ့ ေမာင္ႏွမသုံးေယာက္တြင္ အထက္ျမက္ဆုံးျဖစ္၍ အင္ဂ်င္နီယာ၀ါသနာပါေသာသူ႔ကုိ ဆရာ၀န္သာလုပ္ေစခ်င္ၾကျပန္သည္။ အေဖႏွင့္အေမတစ္ဦး၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆရာ၀န္ႏွစ္ဦးလုံး၏ သားသမီးမ်ား အေနျဖင့္လည္း ဆရာ၀န္ျဖစ္သင့္သည္ဟူေသာ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ိဳး ရွိခဲ့ၾကပါေသးသည္။ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ရွိေသာ မိသားစုသည္ ဂုဏ္ရွိသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဤေနရာတြင္ အလ်ဥ္းသင့္၍ ကြ်န္မအတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏ အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပလုိပါသည္။ ကြ်န္မ အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ ခင္မင္ခဲ့ရေသာ ထုိသူငယ္ခ်င္းသည္ ညီအစ္မငါးေယာက္တြင္ စတုတၳေျမာက္သမီးျဖစ္ၿပီး စာအေတာ္ဆုံးလည္းျဖစ္သည္။ ဆယ္တန္းေအာင္သည့္အခါ ထူးထူးခြ်န္ခြ်န္ႏွင့္ ေအာင္ျမင္သည့္အတြက္ ေဆးတကၠသုိလ္ကုိ လြတ္လြတ္ကြ်တ္ကြ်တ္ ၀င္ခဲ့သည္။ မိဘညီအစ္မမ်ား၏ ဆႏၵအရလည္း ေဆးေက်ာင္းတက္ခဲ့ပါသည္။

ဒုတိယႏွစ္ေရာက္သည့္အခါ သူမလုံး၀စိတ္မ၀င္စားသည့္အျပင္ ဆရာ၀န္လည္း မလုပ္ခ်င္ေတာ့ေၾကာင္း ေသခ်ာသြားသည့္အတြက္ ေက်ာင္းေျပာင္းတက္ရန္ အိမ္ကုိဖြင့္ဟေျပာဆုိ တုိင္ပင္ေသာ္လည္း သေဘာတူညီမႈမရခဲ့ပါ။ အိမ္တြင္ ရွားရွားပါးပါး သူမတစ္ေယာက္တည္း ေဆးေက်ာင္းတက္ခြင့္ရသျဖင့္ ေက်ာင္းၿပီးသည္အထိ ဆက္တက္ရန္သာ တုိက္တြန္းခံခဲ့ရပါသည္။ သည္လုိႏွင့္ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းခမ်ာ ေဆးေက်ာင္းကုိ ႀကိတ္မွိတ္တက္ၿပီး ဆရာ၀န္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။

သုိ႔ေသာ္ သူစိတ္ပါ၀င္စားမႈ မရွိေသာ ပညာရပ္တြင္ သင္ၾကားဘြဲ႔ယူခဲ့ရသည္ျဖစ္ရာ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္ဘ၀မွာပင္ အခက္အခဲမ်ား ႀကဳံေတြ႔ခဲ့ရၿပီး ဆရာ၀န္ဆက္လုပ္ရန္ ယုံၾကည္ခ်က္ ေပ်ာက္ဆုံးသြားေတာ့သည္။ ပုဂၢလိကေဆးခန္းတစ္ခုတြင္ ေခတၱမွ်တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ သူမ ေဆး႐ုံ၊ ေဆးခန္းမ်ားတြင္ ဆရာ၀န္မလုပ္ေတာ့ဘဲ ေဆးကုမၸဏီတစ္ခုတြင္သာ ၀င္ေရာက္လုပ္ကုိင္ခဲ့သည္။ ထုိအခါက်မွပင္ သူ႔မွာ စိတ္ပုိလြတ္လပ္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္မႈကုိ ခံစားရေတာ့သည္။

ေနာင္ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာသည့္အခါ သူမသည္ ဘြဲ႔လြန္စီးပြားေရးစီမံခန္႔ခြဲမႈသင္တန္းကုိ တက္ေရာက္သင္ယူပါသည္။ တကယ္တမ္း သူမစိတ္ပါ၀င္စားသည့္ ဘာသာရပ္ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း သူမ၀ါသနာမပါေသာ ေဆးပညာရပ္တြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အခ်ိန္ႏွင့္ေငြသာမက စိတ္ပင္ပန္းဆင္းရဲမႈမ်ားစြာ ရင္းႏွီးလုိက္ရပါသည္။ ကံေကာင္းေထာက္မ၍သာ အသက္သုံးဆယ္ေက်ာ္တြင္ မိမိ၀ါသနာဆႏၵႏွင့္ ကုိက္ညီေသာ ပညာကုိ ထပ္မံသင္ယူခြင့္ရခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ကြ်န္မ၏သူငယ္ခ်င္းကဲ့သုိ႔ပင္ ကြ်န္မတုိ႔ႏုိင္ငံတြင္ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားတုိက္တြန္းမႈေၾကာင့္ ဆရာ၀န္မျဖစ္ခ်င္ဘဲ ျဖစ္လာရသူေတြ အမ်ားႀကီးရွိႏုိင္ပါသည္။ စာေရးဆရာမင္းခုိက္စုိးစန္သည္ပင္ ျမန္မာစာေမဂ်ာ ယူခ်င္လ်က္ႏွင့္ မိခင္ႀကီး၏ ဆႏၵကုိငဲ့ကြက္ၿပီး ေဆးေက်ာင္းတက္ခဲ့ရေၾကာင္း ဆရာႏွင့္အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုတြင္ ကြ်န္မ ဖတ္ဖူးပါသည္။ ဆရာ၀န္လုပ္ေနရေသာ္လည္း အင္ဂ်င္နီယာ သုိ႔မဟုတ္ အျခားေသာနည္းပညာရပ္နယ္ပယ္ရပ္မ်ား၌ အလြန္၀ါသနာႀကီးရွာေသာ ဆရာ၀န္မ်ားအေၾကာင္းကုိလည္း ကြ်န္မၾကားဖူးပါသည္။ ကုိယ္တုိင္ ဆုံခဲ့ဖူးပါသည္။

၀ါသနာမပါဘဲ သင္ယူလုိက္ရေသာပညာရပ္တစ္ခုအတြက္ သင္ယူရသူကုိယ္တုိင္ ခက္ခဲပင္ပန္းဆင္းရဲရသလုိ အမွန္တကယ္၀ါသနာပါသူတုိ႔အတြက္ ထုိက္တန္ေသာ ေနရာတစ္ခုလည္း ဆုံး႐ွဳံးရပါသည္။ တုိင္းျပည္အတြက္လည္း ထိခုိက္နစ္နာရပါသည္။

တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူတုိင္းတြင္ သူတုိ႔၏၀ါသနာအထုံဗီဇသည္ ေမြးဖြားစဥ္ငယ္ႏုခ်ိန္ကတည္းက ပါလာခဲ့ၿပီးျဖစ္ရာ ထုိဗီဇအထုံကုိ ေက်ာင္းသားဘ၀ သက္တမ္းတေလွ်ာက္တြင္ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေသြးတင္ေပးႏုိင္ခဲ့လွ်င္ မိမိစိတ္၀င္စားရာ ဘာသာရပ္အလုိက္ ပါရဂူမ်ားျဖစ္သည္အထိ တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ ကြ်မ္းက်င္တတ္ေျမာက္ႏုိင္ပါသည္။ ႏုိင္ငံအတြက္လည္း ထူးခြ်န္ထက္ျမက္ၿပီး အရည္အခ်င္းျပည့္၀ေသာ ဆရာ၀န္၊ အင္ဂ်င္နီယာမ်ားသာမက သိပၸံသုေတသနပညာရွင္မ်ား၊ လူမႈစီးပြားဥပေဒပညာရွင္မ်ားအျပင္ ထူးခြ်န္ေျပာင္ေျမာက္ေသာ စာေပ၊ ဂီတ၊ ပန္းခ်ီ အႏုပညာရွင္မ်ားလည္း က႑အသီးသီး၌ အေျမာက္အျမား ေပၚထြက္လာမည္ ျဖစ္သည္။

ထုိ႔အတြက္ မိဘဆရာမ်ားက မိမိတုိ႔ျဖစ္ေစေသာဆႏၵထက္ မိမိရင္ေသြးတပည့္တုိ႔၏ ေကာင္းျမတ္ေသာ ဆႏၵရည္မွန္းခ်က္မ်ားအလုိက္ ၀ုိင္း၀န္းအားေပး ေထာက္ပံ့ၾကရန္ အထူးလုိအပ္ေပသည္။ ကေလးငယ္တုိ႔၏ ရင္တြင္း၀ယ္ကိန္းေအာင္းေနေသာ ဗီဇ၀ါသနာ ပါရမီမ်ားကုိ စဥ္ဆက္မျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္အကဲခတ္ ေဖာ္ထုတ္ေပးႏုိင္ေသာ ပညာေရးစနစ္ကုိလည္း လုိအပ္သလုိ ျပဳျပင္လမ္းေၾကာင္း တည္ေဆာက္ရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ သမီးေက်ာင္းသူ၊ သားေက်ာင္းသားမ်ားလည္း မိမိ၀ါသနာပါရာ ရည္မွန္းခ်က္အတုိင္း မွန္မွန္ကန္ကန္ ေရြးခ်ယ္ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ၿပီး ေအာင္ျမင္ေပ်ာ္ရႊင္ေသာဘ၀ကုိယ္စီ ပုိင္ဆုိင္ႏုိင္ၾကပါေစဟု ဆႏၵျပဳ ေရးသားလုိက္ရပါသည္။

နယုန္လျပည့္
၂၅-၆-၂၀၁၄ 
ေၾကးမုံသတင္းစာ ေဆာင္းပါးက႑
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ဇြန္မုိးစက္အေနနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္မွာ စာေတြအမ်ားႀကီးေရးခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တမ္းပုံႏွိပ္စာေဆာင္းပါးေတြကုိ “နယုန္လျပည့္” ကေလာင္နဲ႔ ၂၀၀၆ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလမွာ စတင္ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ အေမေပးခဲ့တဲ့ အဲဒီကေလာင္ေလးနဲ႔ မဂၢဇင္းေဆာင္းပါး စုစုေပါင္း ၈ပုဒ္ ေရးခဲ့ၿပီး၊ ကေလာင္အမည္သီးျခားမေဖာ္ျပဘဲ အယ္ဒီတာတစ္ဦးအေနနဲ႔ ၉ပုဒ္ ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ ဇြန္မုိးစက္ကေလာင္အမည္နဲ႔ မဂၢဇင္းေဆာင္းပါးကေတာ့ ၂၀၀၆ခုႏွစ္မွာ ၄ပုဒ္ပဲ ေရးခဲ့တာပါ။ တကယ္လုိ႔မ်ား သတင္းစာအတြက္ ေဆာင္းပါးေတြထပ္ေရးျဖစ္မယ္ဆုိရင္ နယုန္လျပည့္အေနနဲ႔ပဲ ဆက္ေရးဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ထားပါတယ္။ အခုေဆာင္းပါးမွာ မူရင္းစာသားတစ္ခ်ိဳ႕ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲျခင္းကုိ ခံရေပမယ့္ ဇြန္႔အတြက္ ေၾကးမုံသတင္းစာမွာပါခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးေဆာင္းပါးမုိ႔ တကယ္ပဲ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ း)
 

ၿပဳံးမိတဲ့စာ

4

Category: ,

ညိဳေရ…

ဘာလုိလုိနဲ႔ ကမာၻ႔ဖလားပြဲရာသီေတာင္ တစ္ေက်ာ့ျပန္ေရာက္ခဲ့ၿပီေနာ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ေလးႏွစ္က တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အဇူရီဂ်ာစီဆင္တူ၀တ္ၿပီး စတုတၳရိပ္သာလမ္းထက္မွာ ဓာတ္ပုံေတြ ႐ုိက္ခဲ့ၾကတာ ဘာမွသိပ္မၾကာလုိက္သလုိဘဲ။ တကယ္ေတာ့ ငါလည္း ေဘာလုံးေလာကနဲ႔ အဆက္ျပတ္ေနတာ ၾကာၿပီဆုိေတာ့ ကစားသမားအသစ္ေတြေတာင္ သိပ္မသိေတာ့ပါဘူး။ ၉၄ခုႏွစ္ကတည္းက ေတာက္ေလွ်ာက္အားေပးခဲ့တဲ့ ေဘာလုံးသမားေတြက အခုဆုိ ကလပ္အသင္းေတြမွာ နည္းျပေတြဘာေတြေတာင္ ျပန္ျဖစ္ၿပီး တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း လက္ေရြးစင္ေဘာလုံးသမားဘ၀ကေန ရာသက္ပန္ အနားယူကုန္ၾကၿပီ။ ရြန္းနီတုိ႔ ဒုိေလးတုိ႔ဆုိတာလည္း ငါတုိ႔မ်က္စိေအာက္မွာပဲ ႀကီးလာၾကတဲ့ ကစားသမား အေက်ာ္အေမာ္ေတြ မဟုတ္လား။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ဘယ္အသင္းအားေပးရမွန္း မသိပါဘူးဟယ္။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း အားေပးလာခဲ့တဲ့ တုိ႔အီတလီအသင္းက ဒီႏွစ္ေတာ္ေတာ္ေလး အားနည္းေနပုံပါပဲ။ ကစားသမားအသစ္ေတြနဲ႔ပြဲထုတ္မယ့့္ အဂၤလန္ရဲ႕ ရလဒ္ကေတာ့ ဘယ္လုိလာဦးမလဲ မသိေသးဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဒီႏွစ္ဗုိလ္စြဲဖုိ႔ ေရပန္းစားေနတဲ့ အသင္းေတြစာရင္းမွာ သူတုိ႔ႏွစ္သင္း ပါမလာတာဘဲ။ 

လက္ရွိခ်န္ပီယံစပိန္ရယ္၊ အိမ္ရွင္ဘရာဇီးရယ္၊ ေနာက္အာဂ်င္တီးနားနဲ႔ ဂ်ာမနီအသင္းရယ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး တစ္ေျပးေနတယ္လုိ႔ အားကစားသတင္းေတြမွာ ဖတ္ရတယ္။ တုိ႔အၿမဲအားေပးေနတဲ့ အသင္းႏွစ္သင္းက ေဆာ္ေပၚလုိၿမိဳ႕က ကြင္းႀကီးမွာ အုပ္စုဖြင့္ပဲြ ကန္ရမွာ။ ဒါေပမယ့္ ကြင္းႀကီးက မဖြင့္ခင္ တစ္ရက္အလုိထိ အဆင္သင့္ရာႏႈန္းျပည့္ မျဖစ္ေသးေတာ့ အခ်ိန္မွီၿပီးစီးေအာင္ သက္ဆုိင္ရာေတြက ေတာ္ေတာ္ေလး ႀကိဳးစားအားထုတ္ေနရရွာတယ္။ ဆႏၵျပမႈနဲ႔ အဓိက႐ုဏ္းေတြ ထပ္မျဖစ္ဘဲ ကမာၻ႔ဖလားပြဲႀကီးကုိ ေအးေအးေဆးေဆး ၿပီးသြားခ်င္ပါတယ္ဟာ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အသင္းလုိက္အားမေပးဘဲ ကာဆီးလက္စ္မ်က္ႏွာနဲ႔ စပိန္ကုိပဲ အားေပးလုိက္ရမလား၊ မက္ဆီပါတဲ့ အာဂ်င္တီးနား ဗုိလ္စြဲဖုိ႔ပဲ ဆုေတာင္းေပးရမလားလုိ႔ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေတြးမိေသးတယ္။ နင္ေရာ… ဒီႏွစ္ ဘယ္သူ႔ကုိ အားေပးမလဲ။

ဒါနဲ႔ေလ… လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္လေလာက္တုန္းက ဗီ႐ုိရွင္းေတာ့ ၉၈၊ ၉၉ေလာက္က ငါေရးထားတဲ့စာေတြ ျပန္ေတြ႔တယ္သိလား။ အဲဒီ့ထဲမွာ တစ္ပုဒ္က ထူးထူးျခားျခား ကမာၻ႔ဖလားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေရးခဲ့တဲ့ အက္ေဆးစာေလး။ အတိအက်ေျပာရရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၆ႏွစ္က အီတလီအသင္း ပယ္နယ္တီနဲ႔႐ွဳံးသြားခဲ့လုိ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး ခံစားခ်က္အျပည့္နဲ႔ ေရးခဲ့တဲ့စာေပါ့ဟာ။ အခုခ်ိန္မွာ ဖတ္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ၿပဳံးမိတယ္။ နင္မဖတ္ဖူးေသးတဲ့စာလည္းျဖစ္၊ ေနာက္ၿပီး ကမာၻ႔ဖလားနဲ႔ အီတလီအသင္းရယ္၊ ဘက္ဂီယုိအေၾကာင္းလည္းပါေတာ့ နင္ဖတ္ရေအာင္ လက္ေရးမူကုိ အေမ့ကုိ ေဆး႐ုံမွာ ေစာင့္ေပးခဲ့တဲ့ ရက္ေတြမွာပဲ ငါ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ စာျပန္႐ုိက္ထားလုိက္တယ္။ 

တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ မနက္ျဖန္ ဇြန္လ ၁၂ရက္ေန႔ဆုိေတာ့ ကမာၻ႔ဖလားဖြင့္ပြဲႀကီးစၿပီ။ ၂၀၀၆ခုႏွစ္ အီတလီဗုိလ္စြဲတုန္းက ကမာၻ႔ဖလားဖြင့္ပြဲစတာ ဇြန္လ ၉ရက္ ငါ့ေမြးေန႔ဆုိတာ မွတ္မိေနေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ငါ့ေမြးေန႔မွာစတဲ့ ကမာၻ႔ဖလားမုိ႔ ငါအားေပးတဲ့အသင္းႏုိင္ရမယ္ဆုိတဲ့ ယုံၾကည္ခ်က္က တကယ္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဒီႏွစ္ ၁၂ရက္ေန႔ကလည္း ျမန္မာလုိ နယုန္လျပည့္ဆုိေတာ့ ငါ့ေမြးေန႔ပဲေလ။ ဒီေတာ့ ငါတုိ႔အားေပးေနက် အသင္းတစ္သင္းတစ္ေလမ်ား ဗုိလ္လုပြဲတက္ရဦးမလားလုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ေသးတာ။ တကယ္ဗုိလ္စြဲမယ့္အသင္းကုိေတာ့ ဇူလုိင္ ၁၃ရက္ေန႔မွပဲ သိရမွာေပါ့ဟာ။

ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္… ၉၈တုန္းက ငါေရးခဲ့တဲ့ ငယ္လက္ရာ အေတြးနဲ႔အေရးေလး နင္ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္လုိက္ေနာ္။ စာနဲ႔အပုိဒ္ခြဲတာေတြအားလုံး မူရင္းစာထဲကအတုိင္း ဘာမွျပန္မျပင္ဘဲ စာစီထားတယ္ သိလား။ း)

လြမ္းဆြတ္သတိရစြာ
ဇြန္
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ယေန႔သည္ ၁၉၉၈ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လ (၇) ရက္ေန႔ျဖစ္သည္။ ကမာၻ႔ဖလားေဘာလုံးၿပိဳင္ပြဲမ်ားကုိ ဇြန္လ (၁၀) ရက္ေန႔မွ စတင္၍ ယွဥ္ၿပိဳင္ကစားလာၾကရာ ယေန႔သည္ ဆီမီးဖုိင္နယ္ပြဲစဥ္မ်ား စတင္ကစားမည့္ေန႔လည္းျဖစ္သည္။ ကြ်န္မတုိ႔ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ နံနက္ ၁း၃၀ တြင္ ဘရာဇီးႏွင့္ ေဟာ္လန္တုိ႔ယွဥ္ၿပိဳင္ကာ ဗုိလ္လုပြဲသုိ႔ တက္ၾကမည့္ အသင္းမ်ား၏ ေျခကုန္ကစားမည့္ပြဲျဖစ္သည္။

သုိ႔ရာတြင္ ကြ်န္မတုိ႔ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ပါ။ ထုိပြဲကုိ ၾကည့္႐ုံသာၾကည့္ၿပီး မည္သည့္ဘက္ကမွ တခဲနက္ အားေပးေထာက္ခံျခင္း မျပဳေတာ့ပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ကြ်န္မတုိ႔ အလြန္အားေပးေသာ၊ အားထားေသာ၊ ဗုိလ္လုပြဲသုိ႔ ထပ္မံတက္ေရာက္ၿပီး ကမာၻ႔ဖလားႀကီးအား ဆြတ္ခူးေစခ်င္ေသာ၊ ကြ်န္မတုိ႔မိသားစု အလြန္ႀကိဳက္ေသာ “အီတလီ” အသင္း မပါ၀င္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ကမာၻ႔ဖလားေဘာလုံးပြဲမ်ားကုိ ၁၉၉၄ မတုိင္မီ 555 မွ sponsor လုပ္၍ မျပေသးမီကာလအထိ ကြ်န္မတုိ႔ မသိခဲ့ၾကပါ။ ကမာၻ႔ဖလားေဘာလုံးပြဲရွိသည္ဟုလည္း မၾကားမိခဲ့ပါ။ ၁၉၉၄ ေရာက္မွ 555 ၏ ေက်းဇူးေၾကာင့္ သိျမင္ၾကည့္႐ႈအားေပးရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

သုိ႔ေသာ္ ထုိစဥ္က မည္သည့္အသင္းကုိမွ် ေသခ်ာမသိခဲ့။ ကြ်န္မတုိ႔သိေသာ ေဘာလုံးသမားတစ္ေယာက္သာရွိသည္။ ထုိသူမွာ အီတလီအသင္းမွ “ဘက္ဂီယုိ” ျဖစ္သည္။ သူ၏စြမ္းေဆာင္မႈျဖင့္ အီတလီအသင္းသည္ ကမာၻ႔ဖလားဗုိလ္လုပြဲအထိ တက္ေရာက္လာသည္ဟုဆုိက မမွားပါ။

သုိ႔ေသာ္ ဘက္ဂီယုိ၏ကန္ခ်က္အေပၚသုိ႔ေျမာက္သြားသျဖင့္ သေရျဖစ္ေနေသာ ဘရာဇီးႏွင့္ အီတလီပြဲမွာ ပယ္နယ္တီအဆုံးအျဖတ္ႏွင့္ ဒုတိယျဖစ္ခဲ့ရသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ကြ်န္မတုိ႔ သူ႔ကုိ အျပစ္မတင္မိခဲ့ပါ။ သူ႔ေၾကာင့္ဟူ၍လည္းအျပစ္ေျပာဖုိ႔ရာထက္ အသနားစိတ္ကေလးပုိ၀င္ခဲ့သည္။ သူ႔ေျခေထာက္နာေနသည္ဟုလည္း သိရေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္မတုိ႔ အီတလီအသင္းအား သနားမဆုံး ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ကြ်န္မတုိ႔ ဤအသင္းကုိ အလြန္ႏုိင္ေစခ်င္ပါသည္။

၁၉၉၆ခုႏွစ္တြင္ ဥေရာပဖလားပြဲမ်ားက်င္းပရာ Philip ၏ အကူအညီျဖင့္ ကြ်န္မတုိ႔ ထပ္မံ၍ ၾကည့္႐ႈခြင့္ရခဲ့ပါသည္။ အီတလီအား ဥေရာပဖလားတြင္ ဗုိလ္စြဲေစခ်င္စိတ္လည္း ထပ္မံျဖစ္ေပၚလာပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ အသင္းထဲ၌ ဘက္ဂီယုိ မပါ၀င္ေတာ့ဘဲ ဇုိလာ၊ ေပၚလုိမာဒီနီ အစရွိေသာသူမ်ားသာ ပါ၀င္ေၾကာင္း ေတြ႔ရသည္။ ထုိစဥ္က နည္းျပဆရာ၏ဆုံးျဖတ္ခ်က္မွားသည္ဟု ကြ်န္မထင္သည္။ အီတလီသည္ ထုိစဥ္က အုပ္စုပြဲေက်ာ္ေအာင္ မကစားႏုိင္ခဲ့ပါ။

၁၉၉၈ခုႏွစ္ေရာက္ေသာအခါ ကြ်န္မတုိ႔ အလြန္ေပ်ာ္ခဲ့ပါသည္။ ကမာၻ႔ဖလားေဘာလုံးပြဲမ်ားအား London King Size အကူအညီျဖင့္ ပြဲစဥ္အားလုံး မလြတ္တမ္း တုိက္႐ုိက္ၾကည့္႐ႈႏုိင္မည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္မတုိ႔သည္ ထုိစဥ္ကတည္းကပင္ အီတလီအသင္းအား အားေပးေနခဲ့သည္။ ယခုတစ္ႀကိမ္တြင္ အီတလီသည္ ဗုိလ္လုပြဲသုိ႔တက္ေရာက္၍ ကမာၻ႔ဖလားအား စတုတၳအႀကိမ္ေျမာက္ ဆြတ္ခူးႏုိင္ရန္ အလြန္ပင္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကသည္။

ၿပိဳင္ပြဲမ်ားမစမီ ကြ်န္မေမာင္ေလးထံမွ ၾကားရေသာသတင္းစကားေၾကာင့္ ပုိ၍ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ အၿပီးသတ္လူေရြးရာတြင္ ေရာဘတ္တုိဘက္ဂီယုိ ျပန္လည္ပါ၀င္လာျခင္းဟုဆုိေသာေၾကာင့္ နည္းျပဆရာ ဆီဇာမာလ္ဒီနီအား အလြန္ေက်းဇူးတင္ခဲ့သည္။

ကြ်န္မတုိ႔ေနာက္ထပ္အားေပးေသာ အသင္းတစ္သင္းမွာ အဂၤလန္အသင္းျဖစ္သည္။ အဂၤလန္အား ဤတစ္ႀကိမ္တြင္ ဗုိလ္စြဲမည္ဟု ခုႏွစ္သကၠရာဇ္ျဖင့္တြက္ခ်က္ၾကသူမ်ားက ေဟာကိန္းထုတ္သည္။ ကြ်န္မတုိ႔ အဂၤလန္အသင္းအား ယခုႏွစ္မွမဟုတ္၊ ၉၆ ဥေရာပဖလားမွစတင္၍ အားေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္ကလည္း အဂၤလန္အသင္းအား ၉၆ ဥေရာပဖလားအား ရယူေစခ်င္ခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ပယ္နယ္တီအဆုံးအျဖတ္ျဖင့္ ဂ်ာမနီတုိ႔အား ႐ႈံးနိမ့္ခဲ့သည္။ အဂၤလန္အသင္းသည္ ကမာၻ႔ဖလားအား ၁၉၆၆ခုႏွစ္ တစ္ႀကိမ္တြင္သာ ရဖူးသျဖင့္ သူ႔ကုိလည္း ထပ္မံ၍ ရေစခ်င္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

ၿပိဳင္ပြဲမ်ားစတင္ေသာအခ်ိန္မွစ၍ ကြ်န္မတုိ႔ အီတလီႏွင့္ အဂၤလန္အား တခဲနက္ အားေပးခဲ့ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ႏွင့္ အီတလီအသင္းၿပိဳင္ပြဲမ်ားမွာ ပုိ၍ၾကည့္ခ်ိန္ကုိက္ညီေနသျဖင့္ အီတလီ၏ကစားကြက္ကုိ ပုိမုိၾကည့္ျမင္သိရွိခဲ့ရသည္။ အီတလီသည္ ခံစစ္အားအလြန္ေကာင္းေသာအသင္းျဖစ္သည္။ ကြ်န္မယခုအခ်ိန္ထိ ၾကည့္ၿပီးသမွ် ပြဲမ်ားစြာထဲတြင္ အီတလီ၏ ေနာက္တန္းသည္ အေကာင္းဆုံးႏွင့္ အလုံၿခံဳစိတ္အခ်ရဆုံးျဖစ္သည္။

အုပ္စု(ခ)မွ အီတလီႏွင့္ ခ်ီလီအသင္းတုိ႔စတင္ယွဥ္ၿပိဳင္ကစားေသာေန႔၌ပင္ ဘက္ဂီယုိပါ၀င္သျဖင့္ အလြန္ေက်နပ္ခဲ့သည္။ ဘက္ဂီယုိေၾကာင့္ အီတလီအသင္း႐ႈံးမည့္အေနမွ သေရျဖစ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္မတုိ႔ စိတ္ပူပင္မႈမ်ား ေျပေလ်ာ့သြားရသည္။ ဒုတိယပြဲစဥ္တြင္ အီတလီႏွင့္ ကင္မရြန္းတုိ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ကစားၾကရာ မနက္ ၁း၃၀ ပြဲျဖစ္ေသာ္လည္း အိပ္ေရးပ်က္ခံ၍ အားေပးၾကသည္။ အီတလီက သုံးဂုိးဂုိးမရွိျဖင့္ႏုိင္သျဖင့္ အလြန္ေက်နပ္အားရခဲ့သည္။ ၾသစႀတီးယားႏွင့္ပြဲတြင္လည္း ႏုိင္ခဲ့သျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသည္။ အီတလီအား ေနာက္တစ္ႀကိမ္ဗုိလ္လုပြဲတက္ေရာက္ႏုိင္ေသာအသင္းအျဖစ္ အားထားခဲ့သည္။

႐ႈံးထြက္ပြဲစဥ္တြင္ ဘရားဇီးအား ၂ဂုိး၁ဂုိးျဖင့္ အႏုိင္ရေအာင္ကစားထားေသာ ေနာ္ေ၀းအား ၁ဂုိး ဂုိးမရွိျဖင့္ အႏုိင္ရကာ ကြာတားဖုိင္နယ္သုိ႔ တက္ေရာက္သြားသျဖင့္ အလြန္၀မ္းသာခဲ့ရသည္။

သုိ႔ေသာ္ ထုိစဥ္ကတည္းကစ၍ အိမ္ရွင္ျပင္သစ္ႏွင့္ေတြ႔လွ်င္ဟူေသာ စုိးရိမ္စိတ္က ျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။ သုိ႔ရာတြင္ အီတလီ၏ေျခမွာ ျပင္သစ္ထက္သာလြန္ၿပီး ေနာက္တန္းလည္း အလြန္ေကာင္းသျဖင့္ ဆီမီးဖုိင္နယ္တက္မည္ဟု အီတလီအသင္းမွ အားေပးစိတ္ႏွင့္ စုိးရိမ္မႈမ်ားကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ခဲ့ရသည္။

ကြ်န္မတုိ႔ထပ္မံအားေပးလ်က္ရွိေသာ အဂၤလန္အသင္းမွာ အာဂ်င္တီးနားအားႏုိင္ေတာ့မည့္ အေျခအေနရွိေနပါရက္ ဒုိင္လူႀကီးႏွင့္ဆုံးျဖတ္ခ်က္အမွားေၾကာင့္ ၁ေယာက္ထုတ္ခံရၿပီး ဒုတိယပုိင္းႏွင့္ အခ်ိန္ပုိတုိ႔တြင္ ၁၀ေယာက္တည္းျဖင့္ ခုခံကစားသြားရာမွ ပယ္နယ္တီအဆုံးအျဖတ္ျပဳရာ ၄ဂုိး၃ဂုိးႏွင့္ ႐ႈံးနိမ့္ကာ ကြာတားဖုိင္နယ္ မတက္ေရာက္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္မတုိ႔ထပ္မံအားေပးခ်င္၍ မရေတာ့ပါ။ ထု႔ိေၾကာင့္ ကြ်န္မတုိ႔၏အားေပးမႈသည္ အီတလီအသင္းေပၚတြင္ ပုိမုိစုၿပဳံလာကာ ကြာတားဖုိင္နယ္သာမက ဆီမီးဖုိင္နယ္ကုိပါ ျဖတ္ေက်ာ္ကာ ၉၄ခုႏွစ္မွ ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရေသာဖလားကုိ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္မံရေစခ်င္သည္မွာ အလြန္ျပင္းျပေသာ ကြ်န္မဆႏၵအမွန္ပင္ျဖစ္သည္။

သုိ႔ေသာ္ ပြဲစသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ျပင္သစ္အသင္း၏ တဖက္သက္ဖိကစားလြန္းမႈေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ဒုိင္လူႀကီး၏ မ်က္ႏွာသာမေပးမႈေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ျပင္သစ္တုိ႔ဘက္သုိ႔ ဒုိင္လူႀကီး ပုိ၍အခြင့္အေရးေပးျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ အီတလီအသင္းဂုိးသြင္းခြင့္မွာ အလြန္နည္းပါးေနခဲ့ေၾကာင္း ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ ျပင္သစ္မွလည္း အလြန္အမင္းခုခံကာ ဂုိးသြင္းခြင့္မေပးခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ အခ်ိန္ပိုကစားၿပီးခ်ိန္အထိ ဂုိးမသြင္းႏုိင္ဘဲ သေရျဖစ္ခဲ့သည္။

ပယ္နယ္တီျဖင့္ ဆုံးျဖတ္ေတာ့မည့္အခ်ိန္တြင္ ကြ်န္မတုိ႔ရင္အားလုံး အခုန္ျမန္ကာ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားမ်ား ေအးစက္လ်က္ရွိၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ မႏွစ္ကလုိ အျဖစ္မ်ိဳးထပ္မံ မႀကဳံေတာ့ဟု အားတင္းၿပီး ဆက္ၾကည့္သည္။ ကြ်န္မတုိ႔ ဘယ္လုိမွ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ေသာအ႐ႈံးအား ျပင္သစ္က အလြန္မေကာင္းပါဘဲႏွင့္ ပယ္နယ္တီျဖင့္ အႏုိင္ရသြားခဲ့သည္။

ကြ်န္မတုိ႔မိသားစုသုံးေယာက္ စကားပင္မေျပာႏုိင္။ ၉၄မွ အျဖစ္မ်ိဳး မျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့ေသာ၊ ကြ်န္မတုိ႔အားေပးခဲ့ေသာ အသင္းႏွစ္သင္းလုံးမွာ ပယ္နယ္တီ ၄ဂုိး ၃ဂုိးစီျဖင့္ မထင္မွတ္ေသာ တူညီတုိက္ဆုိင္မႈမ်ားျဖင့္ ႐ႈံးနိမ့္ခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ အလြန္ပင္ ၀မ္းနည္းပက္လက္ ျဖစ္ရသည္။

ကြ်န္မကုိယ္တုိင္ စာလည္းမက်က္ႏုိင္၊ စာေမးပြဲလည္း သြားမေျဖႏုိင္ဘဲ ေနာက္ေန႔တစ္ေန႔လုံး စိတ္ေလသလုိျဖစ္ကာ ဘယ္လုိမွေျဖ၍ မရႏုိင္ဘဲရွိေနခဲ့သည္။ ကြ်န္မတုိ႔အားေပးေသာ အီတလီအသင္းမွာ ကြာတားဖုိင္နယ္၏ ပထမဆုံးပြဲစဥ္ျဖစ္၍ အျခားက်န္ေသာပြဲမ်ားအား ဘယ္လုိမွ စိတ္၀င္တစားႏွင့္ၾကည့္၍ မရေတာ့ေခ်။ ရင္ထဲတြင္ဟာတာတာႏွင့္ ဟင္းလင္းျပင္ျဖစ္က်န္ခဲ့သည္။ တစ္ဖက္တြင္ ဘရာဇီးမွ ဒိန္းမတ္ကုိႏုိင္သည္ဟူေသာ သတင္းၾကားလည္း မတုန္လႈပ္ေတာ့။ ေဟာ္လန္ႏွင့္ အာဂ်င္တီးနားပြဲတြင္ အဂၤလန္အား အႏုိင္ယူထားေသာ အာဂ်င္တီးနား႐ႈံးနိမ့္သြားသျဖင့္ ေပ်ာ္သည္ဆုိ႐ုံကေလးမွ်သာ အနည္းငယ္ေပ်ာ္သည္။ ဂ်ာမနီႏွင့္ခ႐ုိေအးရွားပြဲတြင္ ခ႐ုိေအးရွားမွ သုံးဂုိး ဂုိးမရွိႏုိင္သည္ဟုဆုိသျဖင့္ အလြန္ပင္အံ့ၾသခဲ့ရသည္။ စိတ္မေကာင္းလည္းထပ္မံျဖစ္မိသည္။ အကယ္၍သာ အီတလီသာ အိမ္ရွင္ျပင္သစ္အားႏုိင္ခဲ့မည္ဆုိပါက ခ႐ုိေအးရွားကုိ ႏုိင္လိမ့္မည္ဟု ကြ်န္မထင္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္… ေမွ်ာ္လင့္ထားသလုိ ျဖစ္မလာခဲ့ေတာ့ပါ။

ေနာက္တစ္ေန႔သတင္းစာမ်ားထဲတြင္ အီတလီအသင္းမွာ ပယ္နယ္တီျဖင့္ အဆုံးအျဖတ္ခံရာတြင္ မည္သည့္အခါကမွ ႏုိင္ခဲ့ျခင္းမရွိေၾကာင္း သိရသျဖင့္ ပုိ၍ယူက်ဴံးမရျဖစ္ရသည္။ စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္ရသည္။ ပုိ၍စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရျခင္းမွာ ပြဲစဥ္တေလွ်ာက္လုံးတြင္ ဘက္ဂီယုိသည္ မိမိအသင္းအတြက္ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားမည္ဟူေသာအသိႏွင့္ အသင္းဘက္မွ တုိက္စစ္အားပုိမုိေကာင္းလာေအာင္ သူ၏ႀကိဳးစားမႈျဖင့္ စြမ္းေဆာင္ေပးႏုိင္ခဲ့သည္။

၁၉၉၄ခုႏွစ္ကကဲ့သုိ႔ အမွားမ်ိဳးမျဖစ္ရေလေအာင္ ႀကိဳးစားကစားသြားခဲ့သည္။ ပယ္နယ္တီကန္သြင္းရာတြင္လည္း စိတ္ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာျဖင့္ ကန္သြင္းခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ယခုႏွစ္အသင္း႐ႈံးရျခင္းသည္ သူႏွင့္မည္သုိ႔မွ်မပတ္သက္ေတာ့။ ဂုိးသမားအေနႏွင့္လည္း အျပစ္မရွိ။ အသင္းအေနႏွင့္လည္း ေျခစြမ္းျပႏုိင္ခဲ့သည္။ အသင္းႀကီးတစ္သင္းပီသစြာပင္ ေနာက္တန္းမွ ခံစစ္အားေကာင္းသကဲ့သုိ႔၊ ေရွ႕တန္းမွ ဗီအာရီကလည္း ဘက္ဂီယုိ၊ ဒယ္ပီအာ႐ုိတုိ႔ႏွင့္ အတြဲညီစြာ ဂုိးမ်ားစြာ သြင္းေပးခဲ့သည္မွာ ယေန႔အခ်ိန္ထိ သူ႔ထက္ေက်ာ္ေအာင္ ဂုိးသြင္းႏုိင္သူ မရွိေသးပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အီတလီအသင္းအတြက္ ဂုိးသြင္းဘုရင္ဆုရရန္ ဆုေတာင္းေပး႐ုံသာရွိေတာ့သည္။

အဂၤလန္အသင္း မ႐ႈံးသင့္ဘဲ႐ႈံးစဥ္က အီတလီရွိေနေသးသျဖင့္ ေျဖသာေသာ္လည္း အီတလီအသင္း မေမွ်ာ္လင့္ မထင္မွတ္ထားဘဲ ပယ္နယ္တီျဖင့္ အေရးနိမ့္သြားေသာအခါ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ေျဖမဆည္ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ အထူးသျဖင့္ ေနာက္ဆုံးပယ္နယ္တီဂုိးကုိ ကန္သြင္းသူ ဒီဘက္ဂီယုိမွာ မိမိသြင္းလုိက္ေသာေဘာလုံးတုိင္ထိၿပီး ထြက္လာသျဖင့္ ေနရာမွလဲက်သြားစဥ္ ဘက္ဂီယုိမွ လာေရာက္ဆြဲထူခဲ့ရာ ဘက္ဂီယုိအတြက္ပုိ၍ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္။ ယခုႏွစ္အတြက္ သူ၏အစြမ္းျဖင့္ ဗုိလ္လုပြဲသုိ႔ အေရာက္တက္မည္ဟု ေမွ်ာ္မွန္းခဲ့ရပုံသူ႔အတြက္ ကြ်န္မတုိ႔၀မ္းနည္းရသည္။ သူႏွင့္အျဖစ္တူသူ အသင္းသားတစ္ေယာက္အတြက္ သူ၏ခံစားမႈႏွင့္နားလည္ေပးကာ အသင္းသားမ်ားအား အားေပးခဲ့ေသာသူ႔အတြက္ ကြ်န္မတုိ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့သည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။

ကြာတားဖုိင္နယ္ပြဲစဥ္မ်ားၿပီးဆုံးသြားေသာ္လည္း ထပ္မံအားေပးရန္ အီတလီအသင္း ဆီမီးဖုိင္နယ္သုိ႔ တက္ေရာက္ခြင့္ မရခဲ့ပါ။ အကယ္၍ ဥေရာပဖလားၿပိဳင္ပြဲ (သကၠရာဇ္ ၂၀၀၀) က်င္းပေသာအခါ ဘက္ဂီယုိပါ၀င္ကစားႏုိင္ခဲ့မည္ဆုိလွ်င္ သူကစားေနစဥ္ အခ်ိန္ကာလအတြင္း ဥေရာပဆုဖလားႀကီးအား သူႏွင့္အတူ အီတလီအသင္းအား ရေစခ်င္ပါသည္။

သကၠရာဇ္ ၂၀၀၀ ဥေရာပဖလားတြင္ အီတလီအသင္းအတြက္ သူပါ၀င္ကစားႏုိင္လွ်င္၊ ထုိဖလားကုိ ဆြတ္ခူးႏုိင္မည္ဆုိလွ်င္ ကြ်န္မရည္မွန္းခ်က္တစ္၀က္ျပည့္ၿပီး ျဖစ္လိမ့္မည္။ သူမပါဘဲ ထုိဆုဖလားရခဲ့လွ်င္ ကြ်န္မတုိ႔ ေျဖသိမ့္ႏုိင္ၾကမည္။ ယခုႏွစ္အတြက္ သူပါ၀င္ကစားခဲ့ရေသာ အခ်ိန္မ်ားအတြင္း သူ၏အစြမ္းျဖင့္ မိမိအသင္းအႏုိင္ရေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ယခင္ႏွစ္ကလုိအျဖစ္မ်ိဳး ထပ္မံႀကဳံေတြ႕စရာအေၾကာင္း မရွိေတာ့ေသာ္လည္း ပယ္နယ္တီျဖင့္ ကံေခရေသာ အီတလီအသင္းမွာ ဆီမီးဖုိင္နယ္သုိ႔ တက္ေရာက္ႏုိင္ျခင္း မရွိေတာ့ပါ။

အီတလီအသင္းအတြက္ အေကာင္းဆုံးစြမ္းေဆာင္ကစားခဲ့ေသာ ဘက္ဂီယုိသည္ မိမိအေနျဖင့္ မိမိအသင္းဘက္မွ အတတ္ႏုိင္ဆုံး ဆုဖလားကုိရယူေပးေစခ်င္ေသာ သူ႔ဆႏၵမွာလည္း မျပည့္၀ႏုိင္ေတာ့။ ေနာင္တစ္ႀကိမ္တြင္ သူ႔အသက္အရြယ္ႏွင့္ ပါ၀င္ကစားႏုိင္ခ်င္မွ ကစားႏုိင္မည္။ သုိ႔ေသာ္ မေသခ်ာပါ။ မည္သုိ႔ဆုိေစ ကြ်န္မတုိ႔အဖုိ႔ အီတလီအသင္းအား ကမာၻတည္သေရြ႕၊ ကြ်န္မတုိ႔အသက္ရွင္ေနသ၍ အစဥ္အားေပးေနမည္မွာ အလြန္ေသခ်ာပါသည္။ ထုိနည္းတူ အဂၤလန္အသင္းအားလည္း အားေပးရင္း ေနာင္လာမည့္ ကမာၻ႔ဖလားေဘာလုံးၿပိဳင္ပြဲမ်ားတြင္ အီတလီႏွင့္အဂၤလန္တလွည့္စီ ဗုိလ္စြဲႏုိင္ေစရန္ ဆုေတာင္း၍ ၾကည့္ရႈအားေပးေနမည္ ျဖစ္ပါသည္။
***


သုံးသပ္ခံစား သုံးဆယ့္ငါး

5

Category:

သည္ေန႔မနက္အိပ္ရာကထေတာ့ မွန္ထဲကပုံရိပ္ကို ေသခ်ာၾကည့္မိသည္။ သိသိသာသာ ေခ်ာင္က်ေနေသာမ်က္တြင္းႏွင့္ အရင္ကထက္ ပုိသြယ္လ်သြားေသာ မ်က္ႏွာကုိ ေတြ႔ရသည္။ အသက္တစ္ႏွစ္ပုိႀကီးလာေသာေၾကာင့္လား၊ အေမ့ကုိ သုံးလဆက္တုိက္ ေန႔ေရာညပါ ျပဳစုခဲ့ရေသာေၾကာင့္လား…၊ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕ႏုပ်ိဳမႈေတြ သိသိသာသာ ေလ်ာ့ပါးလြင့္ျပယ္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အင္းေလ… ကြ်န္မ အသက္ သုံးဆယ့္ငါးရွိၿပီပဲ။ ဗုဒၶျမတ္စြာတရားေတာ္လာအတုိင္းဆုိလွ်င္ ယေန႔လူ႔သက္တမ္းသည္ ဆုတ္ကပ္၏ ၇၅ႏွစ္သက္တမ္းမွာ ေရာက္ေနသည္။ တစ္ေန႔ကဖတ္မိေသာ ေၾကးမုံသတင္းစာပါ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္တြင္ ယေန႔ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား၏ ပ်မ္းမွ်သက္တမ္းသည္ ၆၅ႏွစ္ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။ ပ်မ္းမွ်အခ်ိဳးခ်ၾကည့္လွ်င္ေတာ့ ကြ်န္မတုိ႔သက္တမ္း ၇၀ဟု မွတ္ယူႏုိင္သည္။ သည္လုိဆုိလွ်င္ ကြ်န္မ လူ႔သက္တမ္းတစ္၀က္က်ိဳးခဲ့ၿပီ။ ကုန္လြန္ခဲ့ေသာအခ်ိန္မ်ားကုိ ျပန္လွည့္ေစာင္းငဲ့ၾကည့္ေတာ့ မယုံႏုိင္ေလာက္ေအာင္ လ်င္ျမန္လြန္းလွသည္။

ေစ့ေစ့ငုငုျပန္ေတြးမိေတာ့ ကြ်န္မေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ရာ သုံးဆယ့္ငါးႏွစ္အတြင္း ၇ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ေရာက္တုိင္း ဘ၀အေျပာင္းအလဲမ်ားကုိ ႀကဳံေတြ႔ရေလ့ရွိသည္။ ကြ်န္မကုိယ္တုိင္ ဒါမွမဟုတ္ မိသားစု၀င္၊ ေနာက္ၿပီးခ်စ္ခင္ရသူေတြႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အဆုိးအေကာင္း၊ အက်ိဳးအေၾကာင္းေတြက ကြ်န္မရပ္တည္ရွင္သန္မႈကုိ လာေရာက္ထိခတ္ေျပာင္းလဲခဲ့သည္မွာ ငါးႀကိမ္တုိင္ရွိခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ထုိအေျပာင္းအလဲမ်ားၾကားမွာ ကြ်န္မ ယုိင္လဲမသြားေစဖုိ႔ အတတ္ႏုိင္ဆုံးႀကိဳးစားခဲ့ရ၊ ႀကိဳးစားေနရဆဲမွာပင္ ကြ်န္မအသက္က ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ၾကီးလာခဲ့သည္။ အယူအဆ၊ အေတြးအေခၚ၊ ခံစားခ်က္ေတြလည္း အထုိက္အေလ်ာက္ ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည္။

သႀကၤန္တြင္း အိမ္ေရွ႕မ႑ပ္မွ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ဖြင့္ေသာ ဆူညံဂီတသီခ်င္းသံစဥ္မ်ားကုိ ငယ္စဥ္ကလုိ နားေထာင္ႏုိင္စြမ္းမရွိေတာ့၍ သႀကၤန္ျမန္ျမန္ၿပီးပါေစဟု ဆုေတာင္းရသည့္အျဖစ္၊ Wolf of Wall Street ဇာတ္ကားမွ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံကုိ အလြန္အက်ဴးလုိက္စားေနၾကေသာ ဇာတ္၀င္ခန္းမ်ားကုိ ၾကည့္ေနရင္း သ႐ုပ္ေဆာင္လူမ်ားအစား အဟိတ္တိရစာၦန္မ်ားကုိသာ ျမင္ေယာင္မိသည့္အျဖစ္ စသည္မ်ားကုိ တစ္စုံတစ္ေယာက္အား ေျပာျပမိလွ်င္ “နင္ အသက္ႀကီးလာၿပီ၊ အဘြားႀကီးျဖစ္ေနၿပီ” ဟု ၿပဳံးရယ္ေ၀ဖန္ျခင္းခံရမွာ ေသခ်ာသည္။ ဟုတ္ပါသည္၊ ကြ်န္မအသက္ တကယ္ကုိ ႀကီးလာေနပါၿပီ။ မညွာစတမ္း တည့္တည့္ေျပာရလွ်င္ေတာ့ ေသျခင္းတံခါး၀ႏွင့္ တစ္ႏွစ္ပုိနီးလာပါၿပီ။ ေသျခင္းဟူေသာေ၀ါဟာရ ကြ်န္မေခါင္းထဲေရာက္လာသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေမးခြန္းထုတ္မိသည္မွာ “ကြ်န္မေသဖုိ႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီလား” ဟူ၍ျဖစ္သည္။

ဟုိတုန္းကေတာ့ ကြ်န္မေသရမွာကုိေၾကာက္သည္၊ ေသၿပီးေနာက္ဘ၀ကုိပုိ၍ေၾကာက္သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ခုနစ္ႏွစ္အတြင္း ကြ်န္မကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြ၊ ပရဟိတလူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြ တစုိက္မတ္မတ္လုပ္ၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ေတာ့ ကြ်န္မေသရမွာကုိ မေၾကာက္ေတာ့။ ၀င္ေလထြက္ေလ မွတ္ခ်ိန္မရဘဲ၊ မိမိျပဳခဲ့ေသာေကာင္းမႈကုသုိလ္မ်ားကုိ အာ႐ုံမျပဳႏုိင္ဘဲ ႐ုတ္တရက္ ဆုံးပါးသြားမွာကုိေတာ့ အနည္းငယ္စုိးရိမ္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မလွဴဒါန္းခဲ့ေသာ၊ ေစာင့္ထိန္းခဲ့ေသာ၊ ပြားမ်ားအားထုတ္ခဲ့ေသာ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာေတြရွိေနသည့္အတြက္ ကြ်န္မ ဘ၀ကူးမေကာင္းမွာကုိ ႀကိဳတင္စုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾကစိတ္မ်ိဳး မရွိေတာ့သည့္အတြက္ ကြ်န္မ၀မ္းသာမိသည္။

တကယ္ေတာ့ ကြ်န္မဘ၀မွာ ဆႏၵႏွင့္ထပ္တူက်ခဲ့ျခင္းမ်ိဳး သိပ္မရွိခဲ့ပါ။ ဘယ္အရာကုိမွလည္း ကြ်န္မအလြယ္တကူ ရေလ့မရွိခဲ့ပါ။ အခက္အခဲ အနည္းႏွင့္အမ်ားကုိ ရင္ဆုိင္ျဖတ္သန္းၿပီးမွသာ ကြ်န္မရည္မွန္းခ်က္ေတြ ေအာင္ျမင္အထေျမာက္ေလ့ရွိသည္။ အဲသည့္အတြက္ေၾကာင့္ပဲ ေတာ္႐ုံႏွင့္ အလြယ္တကူ အ႐ွဳံးမေပးတတ္ေသာအက်င့္ကုိ ကြ်န္မရလာခဲ့ျခင္းျဖစ္မည္။ ကြ်န္မငယ္စဥ္က အရာရာၿပီးျပည့္စုံေသာလူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့သည္။ ကြ်န္မေမွ်ာ္လင့္ထားသလုိ ျဖစ္မလာသည့္အခါ စိတ္မေက်နပ္မႈေတြျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ကြ်န္မအသက္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္တုန္းက အိပ္မက္ထားသလုိ အသက္အစိတ္မွာ ေအာင္ျမင္ထူးခြ်န္ေသာ ဆရာ၀န္ သို႔မဟုတ္ ဗိသုကာအင္ဂ်င္နီယာ၊ ဒါမွမဟုတ္ သန္းႂကြယ္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းပုိင္ရွင္ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ခြင့္မရဘဲ ကြ်န္မထဲထဲ၀င္၀င္ စိတ္သိပ္မ၀င္စားလွေသာ အုိင္တီနယ္ပယ္၌သာ က်င္လည္ခဲ့ရသည္။ ကြ်န္မအသက္ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္မွာ ခ်စ္သူႏွင့္လက္ထပ္ၿပီး ဘ၀တစ္ခုထူေထာင္မည္ဟူေသာ မိန္းမသားတစ္ဦး၏ စိတ္ကူးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တုိ႔သည္ပင္ မထင္မွတ္ထားေသာ ၾကမၼာဆုိးေအာက္မွာ ၿပိဳကြဲေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့ရသည္။ ကြ်န္မကံဇာတာ အဲသည္ေလာက္အထိ ညံ့ခဲ့ဖူးပါသည္။

ယခုအခ်ိန္ထိ ကြ်န္မဘ၀မွာ ေငြေၾကးဥစၥာ၊ စည္းစိမ္ရာထူး မယ္မယ္ရရ ေျပာျပေလာက္စရာ ေအာင္ျမင္မႈမ်ိဳး မရွိေသးပါ။ ကြ်န္မပုိင္ဆုိင္ေသာ တုိက္တာၿခံေျမအေဆာက္အဦလည္း မရွိေသးပါ။ ကြ်န္မႏွင့္ရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားလုိ အားကုိးတြယ္တာခ်စ္ျမတ္ႏုိးစရာေကာင္းေသာ ခင္ပြန္းႏွင့္ရင္ေသြးတုိ႔ကုိလည္း မပုိင္ဆုိင္ခဲ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မမွာ အေမေမြးကတည္းပါလာသည့္ စိတ္ရင္းေစတနာ သဒၶါေကာင္းေလးရွိေနသည္။ ကြ်န္မအခက္အခဲႀကဳံတုိင္း တကူးတက အကူအညီေတာင္းစရာမလုိဘဲ အလုိက္တသိႏွင့္ ကူညီေျဖရွင္းေပးတတ္ေသာ ခ်စ္စရာေကာင္းသည့္ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိသည္။ ကြ်န္မေပးဆပ္အနစ္နာခံမႈမ်ားအတြက္ နားလည္စာနာေပးေသာ မိဘႏွစ္ပါးႏွင့္ေမာင္ငယ္ရွိသည္။ ေနာက္ၿပီး လြန္ခဲ့ေသာ ခုနစ္ႏွစ္အတြင္းက ကြ်န္မ ျပဳခဲ့သမွ်ေသာ ေကာင္းမႈဒါနအစုစု၏ ကုသုိလ္မွတ္တမ္းစာအုပ္ေလးရွိသည္။ အဲဒါေတြရွိ႐ုံႏွင့္ပင္ လူျဖစ္ခြင့္ရေသာကြ်န္မ ယခုဘ၀အတြက္ ေက်နပ္သင့္ပါသည္။

ကြ်န္မအသက္သုံးဆယ္ငါးႏွစ္ျပည့္ေသာအခ်ိန္ထိ ကြ်န္မျဖစ္ခ်င္ေသာ ဆႏၵအိပ္မက္ေတြအားလုံး ရာႏႈန္းျပည့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခြင့္မရခဲ့ေသာ္လည္း တခ်ိဳ႕တေလေတာ့ အထုိက္အေလ်ာက္ ရခဲ့ပါသည္။ ဥပမာ - စာေရး၀ါသနာပါေသာကြ်န္မ ကေလာင္တစ္ခုမကႏွင့္ စာေတြျပန္ဆုိေရးသားႏုိင္ခဲ့ျခင္းမ်ိဳး၊ အခ်ိန္အခါႏွင့္ အေျခအေနေပးသည့္အခါတုိင္း ခရီးသြားလာႏုိင္ခဲ့ျခင္းမ်ိဳး၊ ပရဟိတလူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ စိတ္ေရာကုိယ္ပါ ပါ၀င္ကူညီလုပ္ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ျခင္းမ်ိဳး၊ သာသနာေတာ္အတြက္ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာမွ ကုိယ္တတ္စြမ္းသေလာက္ အေထာက္အပံ့ေပးခြင့္ႀကဳံရျခင္းမ်ိဳးေတြျဖစ္သည္။ ထုိ႔ထက္ပုိ၍ မိသားစုေမာင္ႏွမေဆြမ်ိဳးမ်ားအတြက္ သမီးေကာင္းသမီးအလိမၼာအျဖစ္ ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္တန္ဖုိးရွိစြာ ရပ္တည္ရွင္သန္ခြင့္ရျခင္းအတြက္ ကြ်န္မ အမွန္တကယ္ပဲ ၀မ္းသာေက်နပ္မိပါသည္။

ယခုဘ၀အတြက္ေတာ့ ကြ်န္မ သုံးဆယ့္ငါးႏွစ္တာ ျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။


၉. ၆. ၂၀၁၄ အတြက္
ဇြန္မုိးစက္

ျမင္းမုိရ္ေတာင္ႏွင့္ အျမင့္ပ်ံငွက္မ်ား

2

Category:

“သားက ေနာက္တစ္ပတ္ေနရင္ ျပန္ေတာ့မွာ၊ သုံးပတ္ဆုိတာ ခဏေလးပဲ သမီးရယ္။ သူျပန္လာမယ္ဆုိတုန္းက အန္တီျဖင့္ လက္ခ်ိဳးေရတြက္ၿပီး ေပ်ာ္လုိက္ရတာ၊ အခု ျပန္မယ့္ရက္နီးေလ၊ သူျပန္သြားမယ့္ရက္ကုိ အန္တီ မေရာက္ခ်င္ေလပဲ”

“အန္တီေလ… သမီးေတြနဲ႔ ဖုန္းေျပာတဲ့အပတ္တုိင္း မ်က္ရည္က်ရတယ္။ အိမ္မွာ အန္တီ ဖ်ားနာေနတဲ့အခ်ိန္ဆုိ ပုိဆုိးတာေပါ့ သမီးရယ္။ အသက္ႀကီးလာလုိ႔လား မသိဘူး၊ သမီးေတြနဲ႔အၾကာႀကီးခြဲၿပီး အန္တီ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ေနရမွာကုိ ေၾကာက္လာတယ္”

“ငါ့ သမီးေလး အနားမွာ မရွိေတာ့ သမီးဓာတ္ပုံေလးေတြ၊ သမီး၀တ္ခဲ့တဲ့ အက်ႌေလးေတြကုိ ဗီ႐ုိထဲက မၾကာခဏ ထုတ္ၾကည့္ၿပီး အလြမ္းေျဖရတာေပါ့။ သမီးႀကီး အနားမွာရွိမွပဲ ေမေမ စကားေျပာေဖာ္ ရေတာ့တယ္ကြယ္”

ဒီတစ္ေခါက္ သူမ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူမလုိ အျမင့္ပ်ံငွက္မ်ား၏ မိခင္မ်ားထံမွ အလြမ္းစကားသံေတြ နားေထာင္ခြင့္ရခဲ့သည္။ ဟုိတုန္းက ဆယ္ရက္ႏွစ္ပတ္ အိမ္ျပန္လွ်င္ က်န္းမာေရးကိစၥ၊ အလွဴကိစၥ၊ လူမႈေရးကိစၥမ်ားျဖင့္ အေမ့အိမ္မွာ သိပ္မေနျဖစ္ဘဲ ခရီးသြားျဖစ္သည္က မ်ားခဲ့သည္။ သမီး ဒီတစ္ေခါက္ ျပန္လာရင္ အေမ့နားမွာ ၾကာၾကာေနေနာ္ဟု အေမေျပာခဲ့ၿပီး ေနာက္တစ္ေခါက္မွာ သူမ ဘယ္မွ မသြားေတာ့ဘဲ ဆယ္ရက္လုံး အေမႏွင့္အတူ ရွိေပးလုိက္သည္။ အေမ ေနမေကာင္းျဖစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ အေမ့နားမွာ အၾကာႀကီးေနဖုိ႔ သူမ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္။ သည္ေတာ့မွ အေမ့ဆီက ဖြင့္မေျပာဘဲ ႏွစ္လရွည္ၾကာ ရင္တြင္းေအာင္းခဲ့သည့္ အလြမ္းေတြကုိ ကုိယ္တုိင္ ခံစားသိျမင္လုိက္ရသည္။ အခုဆုိ အေမ့နံေဘးမွာ သူမ အခ်ိန္ျပည့္ရွိေနၿပီျဖစ္သည့္အတြက္ ဟုိတုန္းကလုိ သူမ ဓာတ္ပုံႏွင့္ အက်ႌေတြကုိ အေမ မၾကာခဏ ထုတ္ၾကည့္စရာ မလုိေတာ့ေပ။ အေမအားကုိးတႀကီး ဆုပ္ကုိင္ခြင့္ရေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ား၏ ပုိင္ရွင္အျဖစ္ သူမ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမိရင္းသူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြတစ္ခ်ိဳ႕၏ ေျပာစကားမ်ားကုိ ျပန္လည္ၾကားေယာင္လာသည္။

“ညီမေလး… တုိ႔တေတြ ငယ္ငယ္တုန္းက မိဘကုိ လုိအပ္ခဲ့ၾကတယ္၊ အခု မိဘေတြ ကုိယ့္ကုိ ျပန္လုိအပ္တဲ့အခ်ိန္ ေရာက္လာၿပီ၊ အဲဒါကုိ ငါ့ညီမ မေမ့နဲ႔ေနာ္”

“ငါလား… အေဖနဲ႔အေမ ျမန္မာျပည္မွာ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနသေရြ႕ေတာ့ တျခားႏုိင္ငံသားအျဖစ္ မခံယူေသးပါဘူးဟာ။ အေရးဟယ္ အေၾကာင္းဟယ္ဆုိ ခ်က္ျခင္းထေကာက္ၿပီး ျပန္မလာႏုိင္မွာ စုိးရိမ္လုိ႔”

“အစ္မလည္း စကၤာပူမွာ ေျခာက္ႏွစ္လုပ္ခဲ့တာ ညီမေလးရဲ႕၊ ေမေမ ေလတစ္ျခမ္းျဖတ္သြားလုိ႔ ျပန္လာတာ။ ေနာက္ေတာ့ ဟုိမျပန္ျဖစ္ေတာ့ဘဲ ဒီမွာပဲ အလုပ္၀င္ၿပီး ေဖေဖနဲ႔ေမေမအနားမွာေနၿပီး ျပဳစုလုိက္တာ။ မိဘေတြက အသက္ရလာေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အုိမင္းမစြမ္း ျဖစ္လာၿပီ မဟုတ္လား။ အျမင့္ကုိ ပ်ံတာကေတာ့ ပ်ံေပါ့ကြယ္၊ ဒါေပမယ့္…”

အဆုံးမသတ္ခဲ့ေသာ စကားစုေနာက္က အသံတိတ္စကားလုံးမ်ားကုိ သူမရင္ထဲက ၾကားလုိက္သည္။ 

တစ္ေကာင္ေသာ ငွက္ကေလးကမူ ဆယ္စုႏွစ္မက ရွည္ၾကာခဲ့ေသာ အလြမ္းမ်ားကုိ အဆုံးသတ္ဖုိ႔ ျမင္းမုိရ္ေတာင္ရွိရာသုိ႔ ပ်ံသန္းလာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။


ခ်စ္သားသမီးမ်ားႏွင့္ အေ၀းမွာ ခြဲခြာေနရေသာ မိခင္မ်ားအတြက္

ဇြန္မုိးစက္