သုိ႔... ေမာင္

8

Category:

ရွစ္ႏွစ္ဆုိတဲ့ အခ်ိန္ကာလဟာ ဘာမွမၾကာလုိက္သလုိပါပဲ ေမာင္။ ျပန္လွည့္ၾကည့္ခုိက္မွာသာ အခ်ိန္ေတြ အကုန္ျမန္တယ္ ထင္ရေပမယ့္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အေတြ႔အႀကဳံေတြက အမ်ားသားလား။

အေမ့က်န္းမာေရးအေျခအေနေၾကာင့္ ကြ်န္မ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေနတာ ၁ႏွစ္ေတာင္ ရွိသြားၿပီ ေမာင္။ အိမ္အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ အေမ့ကုိျပဳစုလာလုိက္တာ ျမင္ရသူတုိင္း အရမ္းပိန္သြားတယ္လုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်ရေလာက္ေအာင္ ကြ်န္မကုိယ္အေလးခ်ိန္ေတြက်သြားလုိ႔ ဟုိတုန္းက ကြ်န္မကုိ ၀ိတ္က်ေစခ်င္တဲ့ ေမာင္ျမင္ရင္ အံ့ၾသ၀မ္းသာေနမလားဘဲ။

စကားမစပ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က အမ်ားႀကီးေျပာင္းလဲသြားၿပီ ေမာင္။ ေဆာက္လက္စ အထပ္ျမင့္စီမံကိန္းေတြရယ္၊ ကားေတြၾကပ္သိပ္ေနတဲ့ လမ္းမေတြရယ္၊ စကတ္တုိ၊ ေဘာင္းဘီတုိအ၀တ္မ်ားလာၾကတဲ့ မိန္းကေလးေတြရယ္၊ ၾကည့္ေလရာရာ မႈိလုိေပါက္ေနတဲ့ ဘီယာအရက္ဆုိင္ေတြၾကားမွာ ရန္ကုန္ဟာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြနဲ႔ ပူေလာင္ေနၿပီး၊ ေနရာတကာ ေရွာင္မလြတ္ႏုိင္ေအာင္ ေတြ႔ရတဲ့ နီရဲရဲကြမ္းတံေတြးေတြေၾကာင့္ ထပ္ဆင့္အ႐ုပ္ဆုိးအက်ည္းတန္ေနရွာတယ္ ေမာင္ရယ္။ ဘာေတြပဲျဖစ္ေနေနပါ ရန္ကုန္မွာေမြးၿပီး ရန္ကုန္မွာႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ကြ်န္မ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးကုိ ခ်စ္ေန၊ သံေယာဇဥ္ႀကီးေနဆဲပါ ေမာင္။

ရာသီဥတုေတြ ပူေႏြးေဖာက္ျပန္ေနတဲ့ ေဟာဒီကမာၻႀကီးေပၚမွာ အစြန္းေရာက္အၾကမ္းဖက္သမားေတြရဲ႕ အႏၲရာယ္ကလည္း သိပ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္ ေမာင္။ လူအခ်င္းခ်င္းေပၚထားတဲ့ သူတုိ႔ရဲ႕ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈဟာ သိပ္ကုိစက္ဆုပ္ရြံ႕ရွာစရာေကာင္းတာ ေမာင္ေတြ႔ရင္ ေတာက္တစ္ေခါက္ေခါက္ ျဖစ္ေနမလားဘဲ။ ကြ်န္မလည္း ေဒါသေတြျဖစ္ေနရင္းနဲ႔က သူတုိ႔လုပ္ရပ္ေတြဟာ အ၀ီစိငရဲကုိ ေစာက္ထုိးဆင္းေနတာ မသိဘဲ အကုသုိလ္ေတြ ျပဳေနလုိက္ၾကတာလုိ႔ ေတြးမိသြားေတာ့ သနားသြားတယ္၊ သံေ၀ဂလည္းရမိတယ္ ေမာင္။ ရခဲလွတဲ့လူ႔ဘ၀မွာ ကုသုိလ္၊ အကုသုိလ္မသိဘဲ လူျဖစ္ရတာေလာက္ ရွဳံးတာမရွိေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တုိင္းေ၀း ဆုိေပမယ့္ ရတနာသုံးပါးတည္ရာေျမမွာ ေမြးဖြားၿပီး စစ္မွန္တဲ့ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာကုိ ကုိးကြယ္ခြင့္ရတာတစ္ခုတည္းႏွင့္တင္ ကြ်န္မ သိပ္ကံေကာင္းေနပါၿပီ ေမာင္။

ဒါနဲ႔ေလ… ၂၀၁၄ ဇြန္လကစၿပီး ကြ်န္မေရးျဖစ္တဲ့ စာနဲ႔ေဆာင္းပါးေတြ သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္နဲ႔ မဂၢဇင္းတခ်ိဳ႕မွာ ေဖာ္ျပခံရတယ္ သိလား။ ဆရာ၀န္နဲ႔စာေရးဆရာဆုိရင္ လက္မထပ္ဘူးလုိ႔ ေျပာခဲ့တဲ့ေမာင့္ကုိ ကြ်န္မသာ စာေရးဆရာလုပ္မယ္လုိ႔ အရင္ကတည္းက ေၾကြးေၾကာ္မိခဲ့ရင္ ေမာင္နဲ႔ဟုိးအေစာႀကီးကတည္းက လမ္းခြဲခဲ့ရမယ္ ထင္တယ္ေနာ္။ အဲလုိျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ကြ်န္မ ေနာင္တရမိမယ္ မထင္ပါဘူးေလ။ ကြ်န္မ ေခါင္းမာတတ္တာ ေမာင္အသိဆုံးပါ။

ေၾသာ္… ေမာင္ေရ ကုိ၀င္းႀကီးေတာင္ ကေလးႏွစ္ေယာက္အေဖ ျဖစ္သြားၿပီ။ သူ႔ဇနီးက ကြ်န္မကုိ သိပ္ခင္တာ ေမာင္ရဲ႕။ အေမ့သတင္း ဒီေန႔ညၾကားတယ္ဆုိရင္ပဲ ေနာက္ေန႔မနက္ အိမ္ကုိ တစ္မိသားစုလုံး ေရာက္လာၾကတာ။ သူ႔သားေလးႏွစ္ေယာက္က သိပ္ေဆာ့လုိ႔ အေမျဖစ္သူက တစ္ခ်ိန္လုံး လုိက္ဆြဲေနရတာကုိၾကည့္ၿပီး ကြ်န္မမွာ ေမာလုိက္ရတာ။  ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတုိ႔ရဲ႕ စည္ကားဆူညံေနတဲ့ မိသားစုေလးကုိ ၾကည့္ရတာ ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းတယ္ ေမာင္။

စိတ္မေကာင္းစရာသတင္းတစ္ခုလည္း ေမာင့္ကုိေျပာျပခ်င္တယ္။ ေမာင္နဲ႔သူငယ္တန္းကတည္းက ခင္ခဲ့တဲ့ ေမာင့္အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းရဲ႕နာေရးကုိ မႏွစ္က သတင္းစာထဲမွာ ေတြ႔လုိက္တယ္။ သူဆုံးခဲ့တာ သကၤန္းကြ်န္းစံျပေဆး႐ုံမွာဆုိေတာ့ ေရာဂါေ၀ဒနာတစ္ခုခုေၾကာင့္ ဆုံးပါးသြားတာျဖစ္မယ္လုိ႔ ကြ်န္မေကာက္ခ်က္ခ်မိတယ္ ေမာင္။ သူ႔အမ်ိဳးသမီး ကေလး၃ေယာက္နဲ႔က်န္ခဲ့တာကုိေတြးၿပီး စိတ္ပူမိေသးတယ္။ ၃၅ႏွစ္ဆုိတဲ့ အရြယ္ဟာ လူ႔ေလာကထဲက ထြက္ခြာဖုိ႔ ေစာပါေသးတယ္ေလ။ အဲလုိေတြးမိေတာ့ သူ႔ထက္ ၇ႏွစ္ေစာၿပီး ထြက္ခြာသြားတဲ့ ေမာင္ဟာ သိပ္ကုိ ေစာလြန္းတာေပါ့ကြယ္။

ေမာင္ ကြ်န္မေဘးမွာ မရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး ခုခ်ိန္ထိ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္း ျဖတ္သန္းခဲ့တာ ဆယ္စုႏွစ္နီးပါးေတာင္ ရွိေတာ့မယ္ေနာ္။ တစ္ေယာက္တည္းဘ၀မွာ ကြ်န္မ က်င့္သားရ႐ုံတင္မက ေပ်ာ္လုိ႔ေတာင္ေနတယ္ ေမာင္ရဲ႕။ တခါတေလေတာ့လည္း ေလာကဓံလႈိင္းပုတ္ဒဏ္ေအာက္မွာ ကြ်န္မ အားငယ္မိတာ ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြကုိ ကြ်န္မ အားတင္းၿပီး ေက်ာ္ျဖတ္ႏုိင္ခဲ့တယ္ ေမာင္။ ေမာင္ မနာလုိျဖစ္ေအာင္ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေလ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကာလေတြမွာ ကြ်န္မကုိ ခ်စ္ခြင့္၊ လက္ထပ္ခြင့္ ေတာင္းခဲ့သူေတြ တစ္ေယာက္မက ရွိခဲ့တယ္ ေမာင္။ ကြ်န္မကုိ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ေနမွာစုိးလုိ႔ ေကာင္းႏုိးရာရာ ေယာက်ာ္းေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရွိခဲ့တယ္။ ဦးေႏွာက္ႏွင့္စဥ္းစားရင္ သင့္ေတာ္တဲ့သူေတြျဖစ္ေပမယ့္ ကြ်န္မႏွလုံးသားက လက္မခံႏုိင္ေတာ့ ျငင္းပယ္လုိက္ရတာေပါ့ေလ။ အင္း… ကြ်န္မႏွင့္ ခ်စ္သူျဖစ္ခြင့္မရသူေတြဟာ သိပ္မၾကာခင္ႏွစ္ေတြမွာပဲ တျခားသူေတြႏွင့္ လက္ထပ္သြားတာကုိ ျမင္ရေတာ့ ေမာင္တုိ႔ေယာက်ာ္းေတြဟာ တစ္ကုိယ္တည္းမေနႏုိင္ၾကတဲ့အမ်ိဳးပါလားလုိ႔ေတြးၿပီး ၿပဳံးမိေသးတယ္။

ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြမွာ ကြ်န္မအတြက္ ထူးျခားျဖစ္စဥ္ေတြ သိပ္မရွိခဲ့ပါဘူး ေမာင္။ ကြ်န္မ ငယ္ငယ္ကတည္းက သိပ္ေရာက္ဖူးခ်င္တဲ့ အီတလီႏုိင္ငံက ဗင္းနစ္ၿမိဳ႕ကုိ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္က မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေရာက္သြားခဲ့တာေလးက လြဲရင္ေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုေျပာရမယ္ဆုိရင္ ကြ်န္မကံၾကမၼာကုိ တနည္းတဖုံ ေျပာင္းလဲေစခဲ့တဲ့ အေမ့က်န္းမာေရးေပါ့။ အေမ့အတြက္ အနစ္နာခံစြန္႔လႊတ္ခဲ့ရတာေတြရွိေပမယ့္ သမီးႀကီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အတတ္ႏုိင္ဆုံး၊ အေကာင္းဆုံး မိသားစုအေပၚမွာ တာ၀န္ေက်ခဲ့လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေက်နပ္တယ္လုိ႔ပဲ ကြ်န္မေျပာပါရေစ ေမာင္။

ကြ်န္မ ျမန္မာျပည္မွာရွိေနခုိက္ က်မ္းျပဳအေက်ာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသရဲ႕ တစ္ဘ၀ သံသရာစာအုပ္ကုိ ဖတ္ခြင့္ရလုိက္လုိ႔ ကြ်န္မ သိပ္၀မ္းသာမိတယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားက သိပ္ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းလြန္းလုိ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် ဖူးခြင့္မရလုိက္တာကုိေတြးၿပီး ၀မ္းနည္းရေသးတယ္။ ကြ်န္မ တတ္ႏုိင္တဲ့တစ္ေန႔မွာ ေတာင္ၿမိဳ႕အမရပူရက မဟာဂႏၶာ႐ုံေက်ာင္းတုိက္မွာ ႏွစ္ထပ္ဆြမ္းသြားကပ္ဖုိ႔ ရည္စူးထားတယ္ ေမာင္။ ပရိယတ္၊ ပဋိပတ္ တစ္ခုခုမွာ ထူးခြ်န္ေပါက္ေျမာက္မယ့္ သာသနာ့အာဇာနည္အေလ်ာင္းအလ်ာ ရဟန္းတစ္ပါးကုိ ေမြးစားေထာက္ပံ့ၿပီး ရဟန္းအမအျဖစ္လည္း ခံယူခ်င္ေသးတယ္။ ေမာင္မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ေတြ ဆထက္တုိးၿပီး ျပဳလုပ္ျဖစ္ခဲ့လုိ႔ ေမာင္မရွိျခင္းအေၾကာင္းက ကြ်န္မရွိျခင္းအက်ိဳးကုိ အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေစပါလားလုိ႔ ပဌာန္းတရားေတာ္ထဲက အတၱိပစၥေယာႏွင့္ နတၱိပစၥေယာရဲ႕ အဓိပၸာယ္ႏွင့္ယွဥ္ၿပီး ဆင္ျခင္မိတယ္ ေမာင္။

ေမာင္ဆုံးသြားတာႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းက ကြ်န္မကုိ ေျပာဖူးတယ္။ ေမာင္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ ကြယ္လြန္သြားလုိ႔ ေမာင့္ကုိႏွေျမာတာထက္ ေမာင့္ရဲ႕ထက္ျမက္ထူးခြ်န္တဲ့ဦးေႏွာက္ကုိ သိပ္ႏွေျမာတာပဲတဲ့။ ကြ်န္မကေတာ့ အသက္ရွင္ခုိက္မွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါရက္နဲ႔ အဘိဓမၼာတရားေတာ္အေၾကာင္း သိသြားခြင့္မရတဲ့ ေမာင့္ကုိ သိပ္ႏွေျမာမိတာ။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္က ဒါနအားေကာင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့လုိ႔ ကြ်န္မ ေျဖသာပါတယ္ေလ။ ဒါနဆုိလုိ႔ ေမာင္ေရ… ၂၀၀၈ခုႏွစ္ကစလုိ႔ ကြ်န္မ ျပဳခဲ့သမွ် ေကာင္းမႈဒါနအစုစုကုိ စာအုပ္ေလးထဲမွာေရးၿပီး မွတ္သားတဲ့ အက်င့္လုပ္ထားတယ္။ ကြ်န္မ စင္ကာပူမွာ အခ်ိန္ျပည့္အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ၆ႏွစ္တာကာလအတြင္း ရခဲ့တဲ့လစာထဲက မိသားစုကုိ တစ္ဖက္တစ္လမ္း ေထာက္ပံ့ရင္း ျမန္မာျပည္အတြက္ လုိအပ္တဲ့ေနရာစုံမွာ ဒါနျပဳလွဴဒါန္းခဲ့တာ စုစုေပါင္းေဒၚလာ ၇,၀၀၀ ေက်ာ္ေတာင္ ရွိခဲ့တယ္ ေမာင္။ ကြ်န္မေကာင္းမႈတစ္ခုျပဳၿပီးတုိင္းလည္း ေမာင့္ကုိ မေမ့မေလ်ာ့ အမွ်ေ၀ခဲ့ပါတယ္။

မႏွစ္က ေမာင္ကြယ္လြန္တဲ့ ၇ႏွစ္ေျမာက္အျဖစ္ အိမ္နားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ အ႐ုဏ္ဆြမ္းသြားကပ္ခဲ့တယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ အေဖက ခရီးထြက္သြားတာနဲ႔ အိမ္မွာ အေမ့ကုိေစာင့္ေပးမယ္လူမရွိလုိ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ကြ်န္မ သီးျခားဆြမ္းသြားမကပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မ ျပဳခဲ့သမွ်ဒါနအစုစုအတြက္ အမွ်ေပးေ၀ဦးမွာျဖစ္လုိ႔ ေရာက္ရာအရပ္က ေမာင္ သာဓုေခၚပါေနာ္။

ေကာင္းဆုိးႏွစ္တန္ ေလာကဓံၾကားမွာ ႀကံ့ႀကံ့ခံၿပီး ရပ္တည္ႏုိင္တဲ့ လူေတာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ကြ်န္မကုိ စိတ္မပူပါႏွင့္လုိ႔ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ မွာခ်င္ပါတယ္ ေမာင္။

13/03/2015
12:15AM

The Graduation

8

Category:


ခရီးသြားဟန္လႊဲ ေရႊပုဇြန္ၿခံထဲေရာက္ေတာ့ ကားေတြျပည့္ၾကပ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ တနဂၤေႏြလည္းျဖစ္၊ မဂၤလာေဆာင္လည္းရွိေနေတာ့ ပန္းၿခံေလးထဲ သိသိသာသာ လူစည္ကားေနတယ္။ အျပင္ဘက္မွာပဲ ထုိင္စရာေနရာေလး အေျပးရွာ၀င္ထုိင္ၿပီး ေကာ္ဖီမွာထားခ်ိန္ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ အကဲခတ္မိေတာ့မွ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲတင္မကဘဲ ဒီကေန႔ ဘြဲ႔ယူၾကတဲ့ ဘြဲ႔ရေက်ာင္းသူမ်ားႏွင့္ မိသားစု၀င္တခ်ိဳ႕ ေရႊပုဇြန္၀င္းထဲမွာ ၀ုိင္းဖြဲ႔စားေသာက္ အနားယူရင္း ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ေနၾကတာ သတိျပဳမိတယ္။ ႀကိဳးႀကီးခ်ိတ္အ၀ါေရာင္ေတာက္ေတာက္၀တ္ဆင္ထားတဲ့ အသက္၅၀ေက်ာ္ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးႀကီးေတြကုိျမင္လုိက္ေတာ့ သတုိ႔သမီး၊ သတုိ႔သားမိဘမ်ားထင္တယ္လုိ႔ စိတ္မွန္းႏွင့္ေတြးၾကည့္ေနစဥ္မွာပဲ သမီး ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ဖုိ႔ ဒီဘက္လာေလ လုိ႔ ေခၚသံၾကားရာ လွမ္းၾကည့္လုိက္မွ သူတုိ႔ေတြဟာ ဘြဲ႔ရသမီးပ်ိဳတစ္ဦးရဲ႕ မိဘေတြျဖစ္မွန္း သိလုိက္ရတယ္။ 

မိတ္ကပ္ထူထူေပၚမွာ ႏႈတ္ခမ္းနီရဲရဲဆုိးထားတဲ့ ပူပူေႏြးေႏြးဘြဲ႔ရ သမီးပ်ိဳေလးဟာ သတုိ႔သမီးအလား အထင္းသား။ ခ်ိတ္လုံခ်ည္ေအာက္က ေဒါက္ဖိနပ္အပ်ံစားက ေတာ္ေတာ္ျမင့္သားလား။ ဒါကုိျမင္ေတာ့ သူတစ္ခုသတိရၿပီး ၿပဳံးသြားတယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြမနက္တုိင္း သူ႔ေမာင္ေလးဆီ အဂၤလိပ္စာလာသင္တဲ့ တပည့္မေလးရွိတယ္။ သူေလးလည္း ဒီစေန ဘြဲ႔ယူရမွာမုိ႔လုိ႔ မလာႏုိင္ေၾကာင္း၊ တနဂၤေႏြမွ လာမယ့္အေၾကာင္း ဆရာ့ကုိ ဖုန္းဆက္ၿပီး အေၾကာင္းၾကားထားတယ္။ တနဂၤေႏြမနက္ေရာက္ေတာ့ သူေလးဆီက ဖုန္းထပ္လာတယ္။ မေန႔က ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္မွာ ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္စီးလုိက္လုိ႔ ေျခေထာက္ေတြအရမ္းနာေနလုိ႔ မလာျဖစ္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္း… ျပန္ၾကားရတဲ့သူက ၿပဳံးမိတာ။

ျမန္မာျပည္မွာ ဘြဲ႔ယူတဲ့ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာတာၾကားဖူးတယ္။ ခ်ဲ႕ရင္ခ်ဲ႕သေလာက္ ကုန္တဲ့အေၾကာင္း၊ တခ်ိဳ႕မ်ားဆုိ သတုိ႔သမီးစရိတ္နီးနီး ကုန္က်စရိတ္ႀကီးမားေၾကာင္းေတြ။ ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတဲ့၀တၳဳတုိေလးတစ္ပုဒ္မွာ (စာေရးဆရာက လယ္တြင္းသားေစာခ်စ္လား၊ သုေမာင္လား မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ တျခားတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္) သမီးတစ္ေယာက္ ၿခိဳးၿခိဳးၿခံၿခံ ေခြ်ေခြ်တာတာႏွင့္ ဘြဲ႔ယူႏုိင္ဖုိ႔ ကုန္က်စရိတ္ေတြ အေဖျဖစ္သူက တြက္ခ်က္ေနခ်ိန္မွာ တစ္ဖက္လမ္းက ဘြဲ႔ယူမယ့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ အလွျပင္ဆုိင္မွာ သူပန္ခ်င္တဲ့ သဇင္ပန္းေတြေ၀ေနေအာင္ မပန္ရလုိ႔ ငုိတဲ့အေၾကာင္း သမီးက ျပန္ေျပာျပတာကုိ တအံ့တၾသ နားေထာင္လုိက္ရတဲ့အေဖရဲ႕ ခံစားခ်က္ကုိ ျမင္ေယာင္လုိက္သလုိပဲ။ ဓာတ္ပုံေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္႐ုိက္ရင္း ဂုဏ္ယူေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ မိန္းမပ်ိဳေလးေတြကုိ ၾကည့္ေနရင္း သူ႔အေတြးဆီကုိ အတိတ္ေန႔ရက္ဆီက အာ႐ုံတစ္ခု ႐ုိက္ခတ္လာခဲ့တယ္။

၂၀၀၃ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ ၃၁ရက္ဟာ သူ ဘြဲ႔ယူခဲ့ရတဲ့ေန႔ေလးေပါ့။ ရပ္ေ၀းေျမမွာ မိသားစုေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမပါဘဲ သူဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္တက္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔နံေဘးမွာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေနခဲ့တယ္။ တကယ္ဆုိ အဲဒီအခ်ိန္က သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လုံး ေငြေရးေၾကးေရး ၾကပ္တည္းေနၾကတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးကာစ အာရွတုိက္သားေက်ာင္းသားေတြဟာ ယူေကႏုိင္ငံမွာ တရား၀င္အခ်ိန္ျပည့္အလုပ္လုပ္ခြင့္ပါမစ္ရဖုိ႔ ခက္ခဲခ်ိန္၊ အခ်ိန္ပုိင္းအလုပ္ကရတဲ့၀င္ေငြနဲ႔ ေနစရိတ္၊ စားစရိတ္ကုိ အေတာ္ၿခိဳးၿခံေခြ်တာၿပီး ႐ုန္းကန္ေနရခ်ိန္မွာ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္တက္ေရာက္ဖုိ႔ အေၾကာင္းၾကားစာလာေတာ့ တက္သင့္မတက္သင့္ အေတာ္စဥ္းစားခဲ့ရတယ္။ 

ဘယ္အရာမဆုိ အပိုမကုန္ခ်င္တဲ့သူဟာ ခ်စ္သူရဲ႕အတင္းတုိက္တြန္းမႈေၾကာင့္ လူကုိယ္တုိင္တက္ေရာက္မယ့္အေၾကာင္း ျပန္စာပုိ႔လုိက္တယ္။ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္မွာ၀တ္ဆင္ဖုိ႔ တစ္စုံတည္းရွိတဲ့ ျမန္မာ၀တ္စုံကုိ ၀တ္ၾကည့္ခ်ိန္မွာ စိတ္ညစ္သြားခဲ့ရတယ္။ တုိးလာတဲ့သူ႔ကုိယ္အေလးခ်ိန္ေၾကာင့္ ေရွ႕ခြဲအက်ႌၾကယ္သီး ဘယ္လုိမွေစ့ေအာင္ တပ္လုိ႔မရေတာ့ဘူး။ ထမီကြင္းလည္း ရွိရင္းစြဲထက္ ပုိက်ဥ္းသြားသလုိ ခံစားရတယ္။ ပုိက္ဆံအကုန္အက်မမ်ားခ်င္ပါဘူးဆုိမွ ၀တ္ဖုိ႔ရည္ရြယ္ထားတဲ့တစ္စုံက ၀တ္မရျဖစ္ေနလုိ႔ အေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္သြားခဲ့တယ္။

ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းအီးေမးလ္ကပုိ႔လာတဲ့ dress code မွာ ေကာ္လံႏွင့္ၾကယ္သီးပါတဲ့ အက်ႌျဖစ္ရမယ္ဆုိလုိ႔ ရွိတဲ့အက်ႌေတြထဲ ေမႊေႏွာက္ရွာၾကည့္ရျပန္တယ္။ ကံေကာင္းစြာႏွင့္ ေကာ္လံႏွင့္ၾကယ္သီးပါတဲ့ အက်ီျဖဴတစ္ထည္ေတြ႔တယ္၊ လက္ေတာ့မရွည္ဘူး။ အဲဒါေလးကုိပဲ ရွိၿပီးသား စတုိင္လ္ေဘာင္းဘီအနက္ေရာင္ႏွင့္တြဲ၀တ္မယ္လုိ႔ စိတ္ပုိင္းျဖတ္လုိက္တယ္။ Clarks မွာ discount ခ်တုန္းက ၀ယ္ထားတဲ့ ခြာသိပ္မျမင့္တဲ့ ေလဒီရွဴးဖိနပ္အသည္းကြဲေရာင္လွလွေလး ရွိတယ္။ အဲဒါဆုိ သူ႔အတြက္ ဘြဲ႔တက္ယူဖုိ႔ လုံေလာက္အဆင္ေျပသြားၿပီေပါ့။

အ၀တ္အစားကိစၥၿပီးေတာ့ သြားလာေရးကုိ စဥ္းစားရတယ္။ သူေနတဲ့ၿမိဳ႕က ဘြဲ႔ယူမယ့္ၿမိဳ႕ႏွင့္ အလွမ္းေ၀းတယ္။ လက္မွတ္၀ယ္ၿပီး ရထားႏွင့္သြားရမလား၊ အေ၀းေျပးကားႏွင့္သြားရမလား မဆုံးျဖတ္ႏုိင္ေသးဘူး။ ဘြဲ႔ယူခါနီးေရာက္ေလ၊ ပုိက္ဆံျပတ္ခါနီးေလ ျဖစ္လာတယ္။ ျမန္မာျပည္ကုိလည္း ပုိက္ဆံလွမ္းမေတာင္းခ်င္ဘူး။ ဒီဘြဲ႔တစ္ခုရဖုိ႔အတြက္ အေမတုိ႔ခမ်ာ ၿမိဳ႕ထဲကတုိက္ခန္းကုိေရာင္းၿပီး သြားေရးလာေရးခက္ခဲတဲ့ ၿမိဳ႕သစ္မွာ အနစ္နာခံသြားေနေပးရကတည္းက အိမ္ကုိတစ္ခါမွ ျပန္မေတာင္းေတာ့တာ။ အဂၤလန္ကေန ေ၀လနယ္ထိ ရထားလက္မွတ္ေစ်းက မေသးဘူး။ ေစ်းသက္သာတဲ့အေ၀းေျပးကားက်ေတာ့ အေဖာ္လုိက္ေပးမယ့္ခ်စ္သူက ေခါင္းမူးတတ္လုိ႔ အၾကာမစီးႏုိင္ဘူးဆုိေတာ့ ခက္သားလား။ ကားႏွင့္သြားရတာခ်င္းအတူတူ ခရီးစရိတ္အပုိကုန္စရာမလုိတဲ့ သူ႕ရဲ႕ေပါင္ကုိးရာတန္ တစ္ပတ္ရစ္ဖုိ႔ဒ္ကားေလးနဲ႔ပဲ သြားၾကရေအာင္လုိ႔ ခ်စ္သူကအဆုိျပဳလာမွ ႏွစ္ေယာက္သား အဆင္ေျပသြားေတာ့တယ္။ လမ္းမွာဆာရင္စားဖုိ႔ ေခြ်တာေရးထမင္းႏွင့္ လက္ဖက္သုတ္ကုိ ဘူးႏွင့္ ထည့္ယူသြားဖုိ႔ သူက စီစဥ္လုိက္တယ္။ အဲဒီလုိႏွင့္ ျမဴခုိးေ၀တဲ့ ေဆာင္းဦးတစ္မနက္မွာ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္က်င္းပရာ Cardiff ၿမိဳ႕ကုိ ထြက္ခြာခဲ့ၾကတယ္။ ေဘးကထုိင္ၿပီး လမ္းညႊန္ေပးတဲ့ သူ႔အမွားေၾကာင့္ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကုိ လမ္းမွားၿပီး၀င္သြားေသးတယ္။

ပြဲမစမီ အနည္းဆုံး ၂နာရီႀကိဳေစာၿပီးေရာက္ေအာင္လာပါလုိ႔ ညႊန္ၾကားထားလုိ႔ ေနာက္အက်ဆုံး မနက္၁၁နာရီေရာက္ေအာင္ သြားရတယ္။ ကံေကာင္းစြာႏွင့္ အခ်ိန္မီေရာက္သြားခဲ့တယ္ ဆုိပါေတာ့။ ဘြဲ႔၀တ္စုံသြားယူၿပီး၀တ္၊ ကုိယ္ႏွင့္ေတာ္တဲ့ ဦးထုပ္ေရြးၿပီးတာႏွင့္ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ဖုိ႔ သြားတန္းစီရတယ္။ အေပ်ာ္တမ္း ဒစ္ဂ်စ္တယ္လ္ကင္မရာေလးေတြ ေခတ္စားကာစ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘြဲ႔ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ေပးတဲ့ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ကင္မရာႀကီးေတြက ဒစ္ဂ်စ္တယ္လ္ႏွင့္ ျဖစ္ေနတာျမင္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လုံး အံ့ၾသၿပီး ကင္မရာႀကီးကုိ ေငးခဲ့ရေသးတယ္။ ဓာတ္ပုံဆရာက ကုိယ္ၿပဳံးတဲ့ပုံ သိပ္အားမရလုိ႔ ထပ္ခါထပ္ခါျပန္႐ုိက္တယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ… ဘြဲ႔ယူခ်ိန္မွာ မိသားစု၀င္ေတြလည္းမရွိ၊ စရိတ္သက္သာေအာင္ ရွိတဲ့အက်ႌေလး၀တ္၊ ေခြ်တာရေအာင္ ေန႔လယ္စာကုိ လက္ဖက္သုပ္ႏွင့္ထမင္းစားၿပီး ဓာတ္ပုံအ႐ုိက္ခံရတဲ့သူဟာ ဟက္ဟက္ပက္ပက္၊ လြယ္လြယ္ကူကူ ဘယ္ၿပဳံးႏုိင္ပါ့မလဲ။ အေကာင္းဆုံးပုံ ၃ပုံကူးေပးထားတဲ့ ေက်ာင္းတံဆိပ္ႏွင့္ စီဒီေခြလက္ထဲေရာက္လာမွသာ သူ႔ကုိအတင္းၿပဳံးခုိင္းၿပီး စိတ္ႀကိဳက္မရမခ်င္း ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ေပးခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပုံဆရာကုိ ေက်းဇူးေတြ သိပ္တင္ေနမိေတာ့တာ။

ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ အခမ္းအနားက ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ႏွင့္ပဲ ၿပီးဆုံးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဘြဲ႔၀တ္စုံကုိေတာ့ ေခတၱခဏငွားယူထားတာျဖစ္လုိ႔ ျပန္အပ္ခဲ့တယ္။ ခ်စ္သူက အမွတ္တရ သိမ္းထားဖုိ႔၀ယ္ဦးမလားေမးေတာ့ သူက ဟင့္အင္းလုိ႔ တစ္ခါတည္း ျငင္းလုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔နာမည္အပါအ၀င္ ၂၀၀၃ခုႏွစ္မွာ ဘြဲ႔ရတဲ့ေက်ာင္းသားစာရင္းကုိ ေနာက္ေက်ာမွာ ႐ုိက္ႏွိပ္ထားတဲ့ Jumper ေခါင္းစြပ္အက်ႌထူထူေႏြးေႏြးတစ္ထည္ေတာ့ အမွတ္တရ ၀ယ္ခဲ့လုိက္တယ္။ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ တက္ေရာက္လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကုိ တည့္ခင္းေကြ်းေမြးတဲ့ လက္ဖက္ရည္ႏွင့္မုန္႔ သုံးေဆာင္အၿပီးမွာ သူတုိ႔ေနထုိင္ရာၿမိဳ႕ေလးကုိ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဘြဲ႔ယူလာၾကသူမိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ မိသားစု၀င္အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အထုိက္အေလ်ာက္ ၀တ္စားဆင္ယင္ၿပီး၊ မ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္ေကာင္း႐ုံ အတန္အသင့္သာ ျခယ္သျပင္ဆင္ထားတာ သူသတိျပဳမိခဲ့တယ္။ ျမန္မာျပည္က ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္တက္ေရာက္သူေတြႏွင့္ အေနာက္ႏုိင္ငံက ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္တက္ေရာက္ပုံ အကြာႀကီးကြာပုံကုိလည္း သူျမင္ခဲ့ရတယ္။

မ်က္ႏွာေပၚမွာေနဗီယာေလးလူး၊ ခရင္ပတ္ခ္ေလး႐ုိက္၊ အေရာင္မထြက္တဲ့ႏႈတ္ခမ္းအဆီေလးဆုိး၊ ပန္းမပန္ ဆံထုံးမထုံး၊ ရွိတဲ့အ၀တ္အစားေလး၀တ္ၿပီး လက္၀တ္လက္စား ပကာသနတစ္ခုမွမပါဘဲ ကုန္က်စရိတ္ မရွိသေလာက္နီးပါး ဘြဲ႔ယူခဲ့တဲ့သူ႔ကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံက ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္မွာ ေငြသိန္းခ်ီအကုန္အက်ခံၿပီး အကယ္ဒမီေပးပြဲတက္ေရာက္သည့္အလား ျပင္ဆင္ျခယ္သလုိ႔ ဘြဲ႔တက္ယူခဲ့သူေ တြ ျမင္ၾကရင္ျဖင့္ တအံ့တၾသျဖစ္ေနမွာ သိပ္ကုိေသခ်ာပါတယ္။

ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိေ၀ဖန္ေ၀ဖန္၊ ဓာတ္ပုံထဲက မိန္းကေလးက ေက်ေက်နပ္နပ္ ၿပဳံးေနဆဲပါပဲ။



ဇြန္မုိးစက္
15-2-2015
11:00 PM

အကယ္၍မ်ား…

13

Category:

သတၱမတန္းအေဆာင္သုိ႔သြားရာ ေလွကားထစ္မ်ားဆီ မေရာက္မီ ညာျခမ္းက န၀မတန္း တန္းခြဲတစ္ခုကုိ သူ အၿမဲလွမ္းၾကည့္ေလ့ရွိသည္။ ေျမညီထပ္က စာသင္ခန္းမ်ား၏ ဘယ္ညာႏွစ္ဘက္လုံးတြင္ ေကာ္ရစ္ဒါမ်ားရွိၿပီး တစ္ခန္းလွ်င္ ဘယ္၂ခု၊ ညာ၂ခု စုစုေပါင္း တံခါးေပါက္၄ခုရွိသျဖင့္ အလင္းေရာင္ေကာင္းစြာရေသာ အခန္းမ်ားကုိ သူ ႏွစ္သက္ပါသည္။ ထု႔ိထက္ပုိ၍ သူ ႏွစ္သက္ေသာ အရာတစ္ခုရွိပါေသးသည္။ အဲဒါကေတာ့ အရာ၀တၳဳမဟုတ္ေသာ သက္ရွိလူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ မနက္ ၈နာရီခြဲႏွင့္ ၉နာရီအတန္းမတက္မီၾကားခ်ိန္ေလးတြင္ ေက်ာင္းသူႏွစ္ေယာက္ အခန္း၀က သံမံတလင္းအုတ္ထစ္ေပၚမွာထုိင္ၿပီး စကားေျပာေလ့ရွိသည္ကုိ သူ သတိျပဳမိသည္။ တကယ္ေတာ့ လူတစ္ဦးက တစ္ဦးအေပၚ စိတ္၀င္စားမႈဆုိတာ ေန႔တုိင္းျမင္ေတြ႔နီးစပ္ရာက အစျပဳခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။

ေတာ္႐ုံမိန္းကေလးမ်ားထက္ သိသာစြာျမင့္မားရွည္လ်ားေနေသာ အရပ္ကလန္ကလားေၾကာင့္ 'မ' ကုိ သူ သတိထားခဲ့မိတာျဖစ္ႏုိင္သည္။ ညိဳညက္ေသာ အသားေရ၊ ေယာက်္ားေလးေကဆံပင္တုိတုိႏွင့္ လုိက္ဖက္ညီေအာင္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ၊ ၿပဳံးရယ္လုိက္တုိင္း ခြက္၀င္သြားေသာ ပါးခ်ိဳင့္ေလးတစ္ဘက္ႏွင့္ မ မ်က္ႏွာေလးကုိ တိတ္တခုိးေငးၾကည့္ရင္း နားသယ္စပ္က အသားပုိေလးကုိ သူျမင္သြားခဲ့သည္။ ထုိအသားပုိေလးေၾကာင့္ ေဘးတုိက္ျမင္ရေသာ မမ်က္ႏွာသည္ သူ႔အတြက္ ပုိခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းသြားခဲ့သည္ဟုထင္သည္။ မကုိ ျမင္လွ်င္ အဆုိေတာ္ဗလ၏ ဘယ္သူဖန္ဆင္းေပးတာလဲ သီခ်င္းစာသားထဲက ‘သူ႔႐ုပ္ကညိဳေခ်ာပဲ… ျမင္သူေငးလုိ႔မ၀တယ္…’ သီခ်င္းသံကုိ အလုိလုိ ၾကားေယာင္လာသည္။ သူ႔အတြက္ မသည္ ခုိးၾကည့္၍ မ၀ႏုိင္ေသာ ညိဳေခ်ာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။

မႏွင့္ပတ္သက္ေသာ သူ႔ခံစားခ်က္အနည္းငယ္ကုိ ထုိစဥ္က သူႏွင့္ အတူထုိင္ခဲ့ေသာ အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္း ‘စုိး’ ကုိ မထင္မွတ္ဘဲ လွစ္ဟမိသည္မွ အစျပဳကာ မ အေၾကာင္း တစြန္းတစ သိလာခဲ့သည္။ မ၏ နာမည္ေျပာင္သည္ အရွည္ႀကီးျဖစ္ေၾကာင္း (ေအးေလ… မိန္းကေလးတန္မဲ့ ဒီေလာက္အရပ္ရွည္တာကုိ)၊ မ၏ နာမည္ရင္းသည္ ၄လုံးျဖစ္ၿပီး၊ အေနာက္၃လုံးက မန္းေတာင္ရိပ္ခုိ သီခ်င္းအစ ျဖစ္ေၾကာင္း စုိး က သူစပ္စုခဲ့သမွ် သူ႔ကုိ ေဖာက္သည္ခ်ခဲ့သည္။ မ အေၾကာင္းသိခ်င္ေသာ္လည္း တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္ရွားခဲ့ေသာသူက သတင္းယူေဆာင္လာေပးသည့္ စုိးကုိ အလုိလုိေက်းဇူးတင္မိသည္။

သို႔ေသာ္ သူ ထင္မွတ္မထားေသာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ျပဳလုပ္ခဲ့သူမွာလည္း စုိး ပင္ျဖစ္သည္။ ‘ငါ မ ကုိ ခ်စ္ေနၿပီ၊ သူ႔ကုိ လုိက္ေတာ့မယ္…’ စကားအဆုံးမွာ သူ အံ့ၾသသြားခဲ့သည္။ တကယ္ဆုိ သူ႔ခံစားခ်က္ေတြ စုိး သိရက္သားႏွင့္ မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး ဒီလုိစကားမ်ိဳးကုိ ေျပာရက္ေလျခင္း။ သူ႔အေတြးမဆုံးခင္မွာပင္ စုိးက သူ႔မ်က္ႏွာကုိ ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး ဆက္ေျပာသည္… ‘ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ မကုိ ၿပိဳင္လုိက္ရေအာင္’ သူ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏုိင္ေအာင္ ဆြံ႔အသြားခဲ့သည္။ သူ႔ဘ၀တြင္ ဘယ္မိန္းကေလးကုိမွ မလုိက္ဖူးခဲ့။ လုိက္ဖုိ႔အထိလည္း စိတ္မကူးခဲ့၊ သတၱိလည္း မရွိခဲ့။ မက ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းသည္ မွန္ေသာ္လည္း… ဟင့္အင္း… သူ ေခါင္းခါျပလုိက္သည္။ စုိးက ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးသူတုိ႔၏ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မျပင္မည့္ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးႏွင့္ သူ႔အနားက ထြက္သြားသည္။

ရက္သတၱပတ္ခန္႔ၾကာေသာအခါ စုိး တစ္ေယာက္ ညွိဳးငယ္ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ သူ႔ေဘးနားမွာ၀င္ထုိင္ၿပီး ဖြင့္ေျပာလာသည္။ ‘မ က သူ႔မွာခ်စ္သူရွိလုိ႔ ငါ့ကုိ မခ်စ္ႏုိင္ဘူးတဲ့။ သူငါ့ကုိ ညာတယ္ထင္လုိ႔ စုံစမ္းၾကည့္ေတာ့ သူ႔ခ်စ္သူက ငါတုိ႔ထက္တစ္တန္းပုိႀကီးတယ္၊ မ ထက္ေတာ့ တစ္ႏွစ္ပုိငယ္တယ္။ မက သူ႔ကုိ စလုိက္တာတဲ့။ စုိးသူရဲ႕ သိပ္ခ်စ္တာသူသိပါကြယ္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ထဲကုိ ဆုိဒ္ေအေရာ၊ ဆုိဒ္ဘီမွာပါသြင္းၿပီး အတန္းထဲအထိကုိ သြားေပးတာတဲ့။’ စုိး စကားေၾကာင့္ သူ ၀မ္းသာရမလား၊ ၀မ္းနည္းရမလား မေ၀ခြဲႏုိင္ခင္မွာပင္ စုိးတစ္ေယာက္ စာသင္ခုံေပၚ မ်က္ႏွာေမွာက္ခါ အျပင္းအထန္ေၾကကြဲေၾကာင္း ျပသေနသည္။ လြယ္လြယ္ႏွင့္ လက္မေလွ်ာ့ခ်င္ေသာ စုိးက မ ကုိ အၾကပ္ကုိင္ကာ အေျဖမရရေအာင္ ေတာင္းမည္ဟု ဆုိျပန္သည္။ စုိးသည္ နာမည္ႏွင့္လုိက္ေအာင္ အနည္းငယ္ဆုိးခ်င္ၿပီး ေခါင္းေၾကာမာသည္ကုိ သူ သိထားေသာေၾကာင့္ မတားမိခဲ့။

မ သူ႔ကုိမခ်စ္လွ်င္ သခ်ၤာစာေမးပြဲမေျဖဘဲ အက်ခံမည္ဟု ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့သည့္အတုိင္း စုိးတစ္ေယာက္ လပတ္သခ်ၤာစာေမးပြဲ မေျဖဘဲ အက်ခံသည္ကုိ သိလုိက္ရေသာေန႔က သူ အလြန္အံ့ၾသသြားခဲ့သည္။ မုိက္႐ူးရဲဆန္လုိက္တာစုိးရာဟု အက်ယ္ႀကီးေအာ္လုိက္ခ်င္ေသာ္လည္း မေအာ္ျဖစ္ခဲ့။ တစ္ေယာက္ကျဖတ္သြားတာကုိ မေက်နပ္လုိ႔ အျဖတ္ခံရသူက နံရံကုိလက္သီးနဲ႔ထုိးၿပီး ေက်ာင္းေဆးခန္းေရာက္သြားတာ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ သိပ္ခ်စ္ေၾကာင္းသက္ေသျပခ်င္လုိ႔ အနာခံ၊ ေသြးထြက္ခံၿပီး ေထာက္ခြ်န္နဲ႔ လက္မွာနာမည္ေရးထုိးၾကတာ၊ စုိးထက္ပုိၿပီး မုိက္႐ူးရဲဆန္ေသာ ေက်ာင္းေတာ္က ေရာင္းရင္းတခ်ိဳ႕၏ လုပ္ရပ္ေတြအေၾကာင္း သူၾကားမိေတာ့ လုံးလုံးနားလည္လက္ခံႏုိင္စြမ္းမရွိခဲ့။  စုိးေလာက္ သူ မ ကုိ မခ်စ္ေၾကာင္း၊ စုိးႏွင့္ တျခားသူေတြလုိ စာေမးပြဲအက်ခံ၊ ကုိယ္ကုိယ့္ကုိ အနာခံၿပီး မုိက္႐ူးရဲမဆန္တတ္ေၾကာင္းေတာ့ သူကုိယ့္သူ သိလုိက္သည္။

ေနာင္တစ္ႏွစ္ခန္႔အၾကာတြင္ အသားညိဳညိဳ အရပ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ မပုံရိပ္သည္ သူ႔အာ႐ုံတြင္ အလုိလုိ ေမွးမွိန္ေဖ်ာ့ေတာ့သြားခဲ့ေသာ္လည္း အသားညိဳညိဳ အရပ္ျမင့္ျမင့္ႏွင့္ ေကာင္မေလးမ်ားကုိ ေတြ႔သည့္အခါ ေက်ာင္းေတာ္မွာ ဆုံခဲ့ဖူးေသာ မ ကုိ ဖ်တ္ခနဲ သတိရမိေသးသည္။

မ်ားမၾကာမီ ကာလအတြင္းက အသားညိဳကာ အရပ္ရွည္ၿပီး ပါးခ်ိဳင့္ေလးႏွင့္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ညီမေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ခင္မင္မိသည္။ တစ္ရက္… မ်က္ႏွာစာအုပ္ေပၚတြင္ ျမင္ရေသာ သူကေလး၏ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ဓာတ္ပုံေအာက္တြင္ မွတ္ခ်က္၀င္ေရးမိသည္။

“အစ္မသာ ေယာက်္ားေလးဆုိရင္ အႏွင္းကုိ လုိက္မွာ”

သူေလးကလည္း စကၠန္႔ပုိင္းအတြင္း ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျပာသည္။

“သမီးသာ ေယာက်္ားေလးဆုိရင္လည္း အစ္မကုိ အလြတ္မေပးဘူး”

အႏွင္းစကားေၾကာင့္ သူ သေဘာတက် ၿပဳံးရယ္မိသည္။

အကယ္၍မ်ား… သူသည္ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါလွ်င္ အရပ္ျမင့္ျမင့္၊ အသားညိဳညိဳႏွင့္ ၿပဳံးရယ္လုိက္တုိင္း ပါးခ်ိဳင့္ခြက္၀င္သြားေသာ မိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ ဖူးစာဆုံျဖစ္မည္လား မေျပာႏုိင္ေပ။

ဇြန္မုိးစက္

ေယာက်္ားေလးဆုိလုိ႔ မူးလုိ႔ေတာင္ရွဴစရာမရွိခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေက်ာင္းသူမိန္းကေလးအခ်င္းခ်င္း သေဘာက်တာ၊ သံေယာဇဥ္တြယ္တာ၊ မိန္းကေလးျဖစ္ၿပီး ေယာက်္ားေလးေတြထက္ကုိ မုိက္႐ူးရဲဆန္ၾကသူမ်ားရွိခဲ့တဲ့အေၾကာင္း အမွတ္တရ ခ်ေရးမိတာျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့လည္း ဒါဟာ အျပစ္တင္လုိ႔ မရတဲ့ သဘာ၀တစ္ခုသာျဖစ္ပါတယ္။ အခ်စ္ေတာ္ထားခဲ့သည္၊ ရွိခဲ့သည္ျဖစ္ေစ၊ လုံးလုံး မထားခဲ့၊ မရွိခဲ့သည္ျဖစ္ေစ ေက်ာင္းသူအားလုံးကေတာ့ ေက်ာင္းေတာ္ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ရင္းႏွီးခင္မင္ေတာ္စပ္လာတဲ့ ညီအစ္မမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။

၂၀၁၅ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၁၈ေန႔မွာ က်င္းပျပဳလုပ္မယ့္ အ.ထ.က (၂) လသာရဲ႕ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲကုိ အမွီျပဳၿပီး တစ္ခ်ိန္က လသာ(၂) ရဲ႕ ေက်ာင္းသူေဟာင္းမ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကဖူးတဲ့ မမခင္ဦးေမမမသီတာမေမ (ေမနႏၵာ)မတန္ခူး (ေလႏုေအး)မေလး (အိမ့္ခ်မ္းေျမ့) ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းညိဳေလးေနတုိ႔ကုိ တဂ္ပါရေစ။ ေက်ာင္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဘယ္လုိအမွတ္တရမ်ိဳးကုိမဆုိ ေရးေပးလုိ႔ရပါတယ္။ အတဂ္ခံရတဲ့ပုိ႔စ္ေတြကေန တစ္ဆင့္ျပန္တဂ္တာမ်ိဳးရွိခဲ့ေပမယ့္ ဘေလာ့ဂ္စေရးခ်ိန္ကေန ခုခ်ိန္ထိ ကုိယ္ေရးတဲ့ပုိ႔စ္မွာ ဇြန္ တစ္ခါမွ စၿပီးမတဂ္ဖူးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဇြန္တဂ္မိတဲ့ ခ်စ္ေသာအစ္မမ်ား ေရးေပးႏုိင္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ အတုိင္းထက္အလြန္ ၀မ္းသာမိမွာပါ။ း)

ခ်စ္ခင္ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္
ညီမဇြန္

ငါးႏွစ္ခရီး

10

Category: ,

 
 
၂၀၀၉ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၅ရက္ေန႔မွာ စတင္သက္၀င္လႈပ္ရွားခဲ့ေသာ ဇြန္မုိးစက္၏ Coral Reef ဘေလာ့ဂ္ေလးသည္ ၂၀၁၄ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၅ရက္တြင္ ၅ႏွစ္တိတိ ျပည့္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္က အတူေနသူငယ္ခ်င္းညိဳေလး၏ ကြန္ပ်ဴတာျဖင့္ ဒီဇင္ဘာတစ္လထဲမွာပင္ ပုိ႔စ္ ၁၂ပုဒ္ေရးၿပီး အားႀကိဳးမာန္တက္ ဘေလာ့ဂင္းခဲ့သည္။ ၂၀၁၀ မတ္လေနာက္ပုိင္း ကုိယ္ပုိင္ကြန္ပ်ဴတာျဖင့္ ဆက္လက္စာေရး ဘေလာ့ဂင္းရာ တစ္ႏွစ္အတြင္း ၉၂ပုဒ္ ေရးတင္ျဖစ္ခဲ့သည္။ တစ္လလွ်င္ အနည္းဆုံး ပုိ႔စ္၄ပုဒ္မွေန၍ အမ်ားဆုံး ၁၂ပုဒ္ထိ ေရးခဲ့ဖူးသည္ကုိ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ အံ့ၾသရသည္။ ၂၀၁၁တြင္ ေရးအားသိသိသာသာက်သြားၿပီး တစ္ႏွစ္လုံးမွာ စုစုေပါင္း ၃၆ပုဒ္၊ ၂၀၁၂တြင္ ၂၈ပုဒ္ႏွင့္ ၂၀၁၃တြင္ ပုိ႔စ္ေပါင္း ၂၀သာ ေရးျဖစ္ခဲ့သည္။ ၂၀၁၄အတြက္ ယခု ငါးႏွစ္ခရီး ပုိ႔စ္ပါ ထည့္တြက္လွ်င္ ၁၉ပုဒ္သာ ရွိေသးသည္။ လုံး၀မေရးျဖစ္တာႏွင့္စာလွ်င္ တစ္လတစ္ပုဒ္ႏႈန္းေလာက္ ေရးျဖစ္ေသးသည္ဟု ေတြးၾကည့္လွ်င္ေတာ့ သိပ္မဆုိးလွပါ။ တခါတေလ စာမေရးေတာ့ဘဲ ဘေလာ့မွနားမည္ဟုႀကံလုိက္ေသာ္လည္း အတဂ္ခံရသည္ႏွင့္ ႀကဳံမိေတာ့ မထင္မွတ္ဘဲ ဘေလာ့ဂ္ေပၚျပန္ေရာက္ၿပီး ေရးျဖစ္သြားတာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိခဲ့သည္။

ႏွစ္ပတ္လည္ပုိ႔စ္ေလးေတြကုိ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ထုိစဥ္ကရွိခဲ့ေသာ တခ်ိဳ႕ဆႏၵေလးေတြ ခုခ်ိန္မွာ အနည္းႏွင့္အမ်ား အေကာင္အထည္ေပၚေနတာကုိ ေတြ႔ရသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ၄ႏွစ္အတြင္း ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွ စာစုေလးေတြက ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာပဲရွိေနခဲ့ရာမွ ၅ႏွစ္သက္တမ္းသုိ႔ ၀င္ေရာက္လာခ်ိန္ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ မဂၢဇင္းထက္က စာမ်က္ႏွာတခ်ိဳ႕ေပၚသုိ႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ ဇြန္မုိးစက္ကေလာင္ျဖင့္ စာေပေလာကထဲ စတင္၀င္ေရာက္ခ်ိန္က ဘေလာ့ဂ္ထက္ ၄ႏွစ္နီးပါး ပုိေစာပါသည္။ အကယ္၍မ်ား ဇြန္သည္ Coral Reef ဘေလာ့ဂ္ေလးကုိ မတည္ေဆာက္ျဖစ္ခဲ့ပါလွ်င္ စာေပေလာကႏွင့္ လုံးလုံးအဆက္ျပတ္သြားႏုိင္သည္ကုိ ယခုမွ ေတြးၾကည့္ျမင္ေယာင္မိသည္။ ဇြန္မုိးစက္၏ စာေရး၀ါသနာကုိ ဆက္လက္တည္တံ့ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ေစရန္ ဘေလာ့ဂ္က ေဖးကူဆက္မ ေပးခဲ့သည့္အတြက္ ထုိဘေလာ့ဂ္ေလးကုိပင္ တဖန္ျပန္လည္၍ ေက်းဇူးတင္မိသည္။

ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာေအာင္လက္တြဲခဲ့ဖူးေသာ ဇြန္႔အတြက္ ငါးႏွစ္တာကာလက သိပ္မမ်ားလွေသးဟု ဆုိႏုိင္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘေလာ့ဂ္ေလးႏွင့္ ေနာက္ထပ္ ၅ႏွစ္ၾကာေအာင္ လက္တြဲျဖစ္မည္လားဆုိသည္ကုိေတာ့ တပ္အပ္ေသခ်ာမေျပာႏုိင္ပါ။ ေသခ်ာတာတစ္ခုက ဇြန္မုိးစက္တစ္ေယာက္ အလုပ္ေတြဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား၊ အခ်ိန္ေတြဘယ္ေလာက္ရွားပါးရွားပါး စာေရးခ်င္ေသာစိတ္ကေလး အၿမဲလုိပင္ ရင္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းတာစူ ေနတတ္ျခင္းျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္မွစၿပီး ငါ ဘေလာ့ဂ္မွာ စာေတြမေရးေတာ့ဘူး၊ နားေတာ့မယ္ဟု ဆုံးျဖတ္ခဲ့သည္တုိင္ စာေတြဆက္ေရးေနမိခဲ့သည္။ စာေရးက်ဲသြားေသာ္လည္း စာေရးခ်င္စိတ္ရွိေနေသးသေရြ႕ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာစာမ်ားကုိ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ ဆက္ေရးျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ထင္ေၾကးေပးမိျပန္သည္။ အခ်ိန္မေရြး ကုိယ့္ဆႏၵရွိတုိင္း စိတ္ႀကိဳက္ေရးႏုိင္၊ တင္ႏုိင္ေသာ ဘေလာ့ဂ္ေလးသည္ ပုံႏွိပ္စာမ်က္ႏွာမ်ားထက္ပုိ၍ လြတ္လပ္မႈရွိသည္က အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။

ငါးႏွစ္ခရီးကုိ ေပ်ာ္ရႊင္၊ ၾကည္ႏူး၊ ၀မ္းနည္း၊ ၀မ္းသာ၊ အံ့ၾသ၊ ပူေဆြး၊ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ အဖုံဖုံ ရသစုံႏွင့္ ျဖတ္သန္းခဲ့သလုိ ႏုိင္ငံအႏွံ႔အျပားမွ ၀ါသနာတူဘေလာ့ဂ္ရြာသူရြာသားအေပါင္းႏွင့္ ဆုံေတြ႔ခင္မင္ရင္းႏွီးခြင့္လည္း ရခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ငါးႏွစ္တာကာလပတ္လုံး ဇြန္မုိးစက္ စာေရးဘေလာ့ဂင္းခဲ့သမွ် လာေရာက္လည္ပတ္ ဖတ္႐ႈအားေပးၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေမာင္ႏွမမ်ားအားလုံးကုိ လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္မိပါသည္။   

၅ႏွစ္ျပည့္သံေယာဇဥ္ေလးအတြက္ အမွတ္တရ စာဖြဲ႔ရင္း အားလုံးအတြက္ ခ်ိဳၿမိန္သာယာေသာ လဒီဇင္ဘာ ျဖစ္ပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလုိက္ပါသည္။ း)


ဇြန္မုိးစက္
၅.၁၂.၂၀၁၄