ငယ္လက္ရာ (၂)

1

Category:

ဤနည္းလမ္းသာ

ေဒၚျမေမသည္ ငုိက္မ်ဥ္းေနေသာမ်က္စိကုိ အသာမွိတ္ၿပီး ခႏၶာကုိယ္ကုိ ခုတင္ေပၚသုိ႔ လွဲခ်လုိက္သည္။ တစ္ေနကုန္တင္းထားသမွ် စိတ္တုိ႔ကုိ ေျဖေလွ်ာ့လုိက္ၿပီး အိပ္မည္ဟု စိတ္ႏွစ္လုိက္စဥ္ နံေဘးမွ လင္ေတာ္ေမာင္ျဖစ္သူ ကုိဘေရႊထံမွ အရက္နံ႔ကုိ ရွဴရွဳိက္မိေသာေၾကာင့္ အိပ္ခ်င္စိတ္တုိ႔ လြင့္ျပယ္သြားရသည္။

သက္ျပင္းေမာတစ္ခ်က္ကုိ ေလးတြဲစြာခ်လုိက္ၿပီး နဖူးေပၚလက္တင္လုိက္သည္။ အဆင္မေျပေသာ မိသားစုဘ၀တြင္ ထြက္ေပါက္ရွာရန္ အေကာင္းဆုံးနည္းလမ္းမွာ မည္သည့္အရာနည္းဟု စဥ္းစားစရာလုိေတာ့မည္မထင္ေပ။ ဤအေတြးကုိ ေတြးျဖစ္မိသည္မွာလည္း မၾကာခဏေပ။

အဆင္မေျပေသာမိသားစုဟု ေခါင္းစဥ္တပ္ရျခင္းမွာ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ အိမ္ေထာင္ေရး စသည့္ အေရးေပါင္းမ်ားစြာတုိ႔တြင္ အဆင္မေျပမႈတုိ႔ႏွင့္ ႀကဳံေတြ႔ေနရေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ကုိဘေရႊသည္ ဘဏ္ခြဲတစ္ခုမွမန္ေနဂ်ာ၊ ေဒၚျမေမကမူ အစုိးရ႐ုံးတစ္႐ုံးမွ ၀န္ထမ္းတစ္ဦးသာျဖစ္သည္။ တစ္ပတ္စာေစ်းဖုိးပင္မရွိေသာ သူမ၏လခႏွင့္ ကေလးသုံးေယာက္၏ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး အစရွိသည့္အေရးတုိ႔တြင္ အဘယ္ကဲ့သုိ႔လုံေလာက္ေအာင္ သုံးစြဲႏုိင္ပါမည္နည္း။ ေစ်းဖုိးကေရာ။

ကုိဘေရႊ၏လခသည္ သူ၏အရက္ဖုိး၊ စာေရးမေလးမ်ားအား ေပးရေႂကြးရေသာ အဖုိးအခႏွင့္ သူကုိယ္တုိင္ပင္ မေလာက္ခ်င္။ ေဒၚျမေမမွာ တခါတရံ အျခားသူမ်ားကေပးလာေသာ လေပးအထည္မ်ားကုိ အျမတ္တင္၍ ႐ုံးသုိ႔လေပးျဖင့္ တစ္ဆင့္ျပန္လည္ေရာင္းခ်သည္။ ႐ုံးရွိအခ်ိဳ႕ေသာသူမ်ား၏ အခက္အခဲမ်ားေျပလည္ေစရန္ သူမတုိ႔ေနေသာရပ္ကြက္အနီးအနားတြင္ အိမ္ငွားေပးျခင္းျဖင့္ ပြဲစားသေဘာမွ ရေသာပုိက္ဆံႏွင့္ ေစ်းဖုိးသုံးရသည္ကမ်ားသည္။

ကေလးေတြကလည္း သိပ္မလိမ္မာခ်င္။ အႀကီးမက အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ၀တ္ခ်င္၊ စားခ်င္လာသည္။ လွခ်င္၊ ပခ်င္လာသည္။ သည္ေတာ့ မေအကုိ ပူဆာစကားေလးစလာသည္။ မ၀ယ္ေပးႏုိင္မွန္းသိလွ်င္ စိတ္ေကာက္တတ္လာသည္။ မေပးႏုိင္မွန္းသိလ်က္ႏွင့္ေတာင္းၾကသည္မွာ သားသမီးတုိ႔၏ ၀တၱရားတစ္ခုလုိ႔မ်ား ေအာက္ေမ့ၾကသလားမသိ။

တကယ္ေတာ့ မိဘဆုိတာ သားသမီးေတြဘာလုိအပ္သလဲဆုိတာကုိ အၿမဲမ်က္စိေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ကာ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ျဖည့္စြမ္းေပးရသည္ခ်ည္းျဖစ္သည္။ သားသမီးဆုိတာကလည္း မိဘက ငါတုိ႔ကုိ ဘာမ်ားေပးႏုိင္မလဲဆုိတာကုိသာ အၿမဲေမွ်ာ္လင့္ေနသူမ်ားျဖစ္သည္။

ပညာေရးႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ေတာ့ ေဒၚျမေမတတ္ႏုိင္သေလာက္ ျဖည့္စြမ္းေပးသည္။ အလွအပ၊ အသုံးအေဆာင္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္၊ ဆူပူေအာ္ေငါက္ရသည္။ အလတ္ေကာင္ကတစ္မ်ိဳး၊ ဒီေကာင္က ဖေအႏွင့္တူခ်င္ခ်င္ရယ္။ ထစ္ခနဲဆုိ စိတ္တုိေဒါသထထြက္ႏွင့္။ ေက်ာင္းမွာလည္း မၾကာခဏ စကားမ်ားၾက၊ ထုိးၾကႀကိတ္ၾကႏွင့္။

အငယ္ဆုံးသားေလးကေတာ့ လိမၼာရွာပါသည္။ ဒါေပမယ့္ က်န္းမာေရးကမေကာင္း၊ မၾကာခဏေခ်ာင္းဆုိး၊ ရင္ၾကပ္၊ အပူတက္ခ်င္သလုိ ျဖစ္ေလ့ရွိသည္။ ေမြးကင္းစကပင္ ခ်ဴခ်ာသည္။ သူ႔ကုိေက်ာင္းသာပုိ႔ရသည္။ စိတ္မခ်ရ။ အလတ္ေကာင္ကုိလည္း စိတ္မခ်ရ။ ေတာ္ေတာ္ၾကာရန္ပြဲျဖစ္လုိ႔ ဆရာမေခၚေတြ႔မွာကုိလည္း စိတ္ကုန္လွၿပီ။ အႀကီးမကုိေတာ့ စိတ္ပူရသည္မွာ တစ္ျခား။ ဒီအရြယ္က စိတ္ကစားတတ္သည့္အရြယ္ဆုိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမေကာင္းလွ်င္ သူမ်ားေျမွာက္ပင့္ပါသြားလွ်င္မလြယ္။

ဒီေတာ့ ေဒၚျမေမခမ်ာ စီးပြားေရးအတြက္သာမက သားသမီးေရးအတြက္ပါ ပူေနရသည္။ အသက္က ၄၀ေက်ာ္႐ုံမွ်သာရွိေသးေသာ္လည္း အေတြးမ်ားႏွင့္ေသာကတုိ႔ ႀကီးစုိးေနေသာေၾကာင့္ ဆံပင္မ်ားပင္ျဖဴေနၿပီ။ အေပၚယံဆုိလွ်င္ မသိသာေပမယ့္ အတြင္းပုိင္းရွိဆံပင္မ်ား အေတာ္ျဖဴေနၿပီျဖစ္သည္။

သူမ ကုိဘေရႊကုိလက္ထပ္တုန္းက ယခုလုိပုံစံမ်ိဳးမဟုတ္ခဲ့။ ဟုိစဥ္ကေတာ့ ကုိဘေရႊမွာ ႐ုပ္ရည္ကလဲရွိ၊ ပညာတတ္ဘြဲ႔ရ စာေရးတစ္ေယာက္လည္းျဖစ္၊ ကုိယ့္ကုိလည္း ႏွစ္လုိဟန္ျပခဲ့ေတာ့ ေၾသာ္… ငါ့အတြက္ေတာ့ တစ္ဘ၀စာ အားကုိးထုိက္မွာပဲေလဟု ထင္ခဲ့သမွ် အခုေတာ့ အဖတ္ေတာင္ ဆယ္ယူစရာမရွိေတာ့ေပ။

ပထမကေလးတစ္ေယာက္ရကစကေတာ့ သိပ္မဆုိးေသး။ ေနာက္မွရာထူးတက္လာ၊ အေပါင္းအသင္းကလည္းမ်ားလာႏွင့္ အေသာက္အစားပါ မ်ားလာသည္။ ထုိစဥ္တုန္းက ေဒၚျမေမသည္ ေယာက်္ားအေပၚ အထင္ႀကီးေလးစားစိတ္အခံျဖင့္ မပိတ္ပင္မတားျမစ္ခဲ့။ သူ႔ရာထူးႏွင့္ ဒီေလာက္ေတာ့ အလုိက္အထုိက္ရွိမွာေပါ့ေလဟုသာ ထင္ခဲ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ ႐ုံးက စာေရးမေလးမ်ားကုိပါ ေကြ်းရေမြးရ၊ ေပးရကမ္းရႏွင့္ အလုပ္ေတြပုိလာသည္။ ထုိစဥ္က ေဒၚျမေမအႀကီးအက်ယ္ေပါက္ကြဲခဲ့ေသာ္လည္း သူကေတာ့ ေသြးေအးလြန္းလွသည္။

ၾကာေတာ့လည္း ေဒၚျမေမသေဘာေပါက္လာသည္။ ေျပာလည္းအပုိပဲဆုိတာ သိလာသည္။ ဒါေၾကာင့္ ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့။ ကြဲမည္ကြာမည္ဆုိလွ်င္လည္း ကေလးေတြေနာင္ေရးက ရွိေသးသည္။ ဒါေၾကာင့္ပင္ သူမေပးလွ်င္ေန၊ မေကြ်းလွ်င္ေန ကုိယ့္ကုိဒုကၡမေပးရင္ၿပီးေရာဟူေသာသေဘာျဖင့္ စိတ္ထား၍ ေနခဲ့ရသည္မွာ ၾကာလွၿပီေလ။

ဒါေတြျပန္ေတြးရသည္မွာလည္း အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနၿပီ။ မေတြးဘဲႏွင့္လည္း ေခါင္းထဲ၀င္လာသည္မွာ ခဏခဏ။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ေသာကေတြႏွင့္သာ ရင္းႏွီးေနရေသာ ေဒၚျမေမသည္ ေသာကမွန္သမွ် ကင္းေ၀းခ်င္သည္။ ပူပန္မႈတုိ႔ ကုန္ဆုံးခ်င္သည္။ ဒီေတာ့နည္းလမ္းကဘာလဲ။ ပူပင္ေသာကေတြႏွင့္ကင္းေ၀းသည့္နည္းလမ္းသည္ တရားဓမၼရွာေဖြအားထုတ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ တရားဓမၼသည္ ရွာေဖြႏုိင္လွ်င္ ဘ၀တစ္ခုလုံးကုိ ၿငိမ္းေအးေစသည္ကုိ ေဒၚျမေမသိပါသည္။ သုိ႔ေပမယ့္ သံေယာဇဥ္ဟူေသာ အမွ်င္တန္းကုိေတာ့ ျပတ္ေအာင္ မျဖတ္ႏုိင္။

ဒါေၾကာင့္ ေလာကီေရးရာကုိစြန္႔ခြာၿပီး ေလာကုတၱရာထဲ၀င္ဖုိ႔ဆုိတာ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္ေပ။ ကုိယ္အသက္ရွင္သမွ် ကာလပတ္လုံး ဒီသား၊ ဒီသမီးေတြအတြက္၊ လူမႈစီးပြားေရးအတြက္ ပူပန္ေနရဦးမည္သာျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေဒၚျမေမဆႏၵရွိေသာနည္းလမ္းမွာ ေသျခင္းတရားဟူေသာ ထာ၀ရအိပ္စက္ျခင္းနည္းလမ္းသာျဖစ္သည္။

ေသျခင္းတရား၏ေနာက္ကြယ္တြင္ ဘာေတြရွိႏုိင္မလဲဆုိတာေတာ့ ေဒၚျမေမ ေသခ်ာမေျပာႏုိင္။ ဒါေပမယ့္ ဒီခႏၶာကုိယ္ကုိ စြန္႔လႊတ္ရသည္ႏွင့္အမွ် ပူပင္ေၾကာင့္ၾကစိတ္တုိ႔လည္း ေပ်ာက္ကြယ္မွာ ေသခ်ာသည္။ တမလြန္မွာ ၿငိမ္းေအးဖုိ႔ဆုိတာ ယခုလက္ရွိဘ၀ႏွင့္ သက္ဆုိင္ေၾကာင္း ေဒၚျမေမသိပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ စိတ္ပင္ပန္းသည္ႏွင့္အမွ် ေသျခင္းတရားဆုိတာကုိ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ သတိၱေတြရွိလာသလုိပင္။

မိမိငယ္စဥ္ကေတာ့ ေသဆုံးျခင္းဟူေသာ စကားစုကုိ အလြန္ပင္ေၾကာက္ခဲ့သည္။ လက္ေတြ႔ေသဖုိ႔မေျပာႏွင့္ စိတ္ကူးထဲေသၾကည့္လွ်င္ေတာင္ ေသရမွာကုိ ႏွေျမာလွသည္။

လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္အစိတ္တုန္းက ေဒၚျမေမေခၚ မျမေမသည္ စိတ္ကူးထဲတြင္ ေသၾကည့္ဖူးသည္။ ထုိစဥ္ကမူ မျမေမ၏ စိတ္ကူးထဲတြင္ သူမေသဆုံးေသာအခါ သူမ၏ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ မိတ္ေဆြေမာင္ႏွမမ်ားသည္ သူမေဘးတြင္ ၀ုိင္းအုံလ်က္ရွိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ “မျမေမက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား ေသသြားရရွာပါလိမ့္” “ဒီေကာင္မေလး အသက္ရွိစဥ္က လိမ္လိမ္မာမာပါပဲ” “သူ႔ခမ်ာ လူ႔ဘ၀ကုိ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ စြန္႔ခြာသြားရရွာတယ္” “သူတမလြန္မွာေရာ ၿငိမ္းေအးရဲ႕လား” စသည့္ စကားစုေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာတုိ႔အား ေျပာဆုိၾကရင္း သူမအား ၀မ္းနည္းမဆုံးေသာ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ေနၾကသည္ဟု မျမေမ ထင္ျမင္မိသည္။

သုိ႔ေသာ္ ထုိစဥ္က မျမေမသည္ ထုိအၾကည့္၊ ထုိအေျပာတုိ႔ကုိ မခံခ်င္ေသာေၾကာင့္သာ ေသဖုိ႔ သတၱိမရွိျခင္း၊ ေသျခင္းတရားကုိ ရင္မဆုိင္ရဲျခင္းျဖစ္ရမည္။ ယခုမူ…

ေၾသာ္… ငါေသသြားရင္ လူမႈဒုကၡအေပါင္းကေန ကင္းေ၀းမွာပဲ။ ထာ၀ရၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းရပါရဲ႕၊ လင္ေယာက်္ားရဲ႕ လ်စ္လ်ဴ႐ႈမႈကုိလည္း ဂ႐ုစုိက္စရာ မလုိေတာ့ဘူး။ သူ႔ဟာသူဘာျဖစ္ေနေန၊ ငါမရွိလဲ သူ႔အတြက္ဘာမွထူးမွာမဟုတ္ဘဲ။ ငါမရွိလဲ… ဒါေပမယ့္ ငါမရွိရင္ ဒီကေလးေတြ ဘယ္လုိမ်ား ေနထုိင္စားေသာက္ၾကမွာပါလိမ့္။ ဖေအကလည္း အားအား႐ိွမူးမယ္၊ ေပ်ာ္မယ္၊ ပါးမယ္နဲ႔ သူ႔ကေလးေတြေတာင္ သတိရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ခက္တာက အႀကီးမေလး အပ်ိဳေဖာ္၀င္စအရြယ္မွာ အေမမရွိဘူးဆုိရင္ မေတာ္တေရာ္နဲ႔မ်ား ေတြ႔သြားရင္ဒုကၡ။ အေမမရွိဘူးဆုိၿပီး တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား… အမယ္ေလး ရင္ေလးစရာပါလားေနာ္။ ဖေအကလည္း မေကာင္းေတာ့ခက္တာပဲ။

အလတ္ေကာင္က မဟုတ္မခံစိတ္ရွိေပမယ့္ သူ႔ေမာင္ႏွမအတြက္ဆုိ အနစ္နာခံခ်င္စိတ္ရွိတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ပညာဆက္မသင္ဘဲ အလုပ္လုပ္လုိ႔ ပညာတစ္ပုိင္းတစ္စနဲ႔ ပညာမတတ္ျဖစ္ဦးမယ္။ အငယ္ေလးကုိေရာ ဘယ္သူက ၾကည့္မွာလဲ။ သူ႔အစ္ကုိ၊ အစ္မရွိတယ္ဆုိဦးေတာ့ အခုမွ ေက်ာင္းေနစအရြယ္ရွိေသးတာ။ သူ႔က်န္းမာေရးကလည္း ရွိေသးတယ္။

ဖေအက ေကာင္းလာၿပီပဲ ဆုိပါဦးေတာ့၊ သမီးမိန္းကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သားေယာက်္ားေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ မိခင္နဲ႔ကင္းကြာတာ မေကာင္းဘူး။ အေဖဆုိတာ စီးပြားရွားဖုိ႔ပဲတတ္တာ၊ သားသမီးအေကာင္းအဆုိးက်ေတာ့ အေမနဲ႔မွပုိၿပီးသင့္ေတာ္တာ။ ငါစိတ္ညစ္လုိ႔ ေသတယ္ဆုိရင္ေတာင္ ဒီကေလးေတြကုိ စိတ္ခ်လက္ခ်ထားၿပီး အေသေျဖာင့္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီလုိေတြးရတာလည္း တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္ရာ က်ပါတယ္။ ကုိယ့္ေယာက်္ားအတြက္ မၾကည့္နဲ႔ဦး။ အဓိကကေတာ့ ကုိယ့္ကေလးေတြအတြက္ပဲၾကည့္ေလ။ ငါေသလုိ႔ေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူး။

လူရယ္လုိ႔ျဖစ္လာမွေတာ့ ေတြ႔ႀကဳံရတဲ့ဒုကၡကုိ ရဲရဲရင္ဆုိင္႐ုံပဲရွိတာေပါ့။ ကုိယ္က မိဘတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနမွေတာ့ အရာရာကုိ စိတ္ညစ္ေန႐ုံနဲ႔ မၿပီးေသးပါဘူး။ သားသမီးဆုိတာကလည္း မိဘကေသခ်ာဆုံးမတတ္ရင္ လိမၼာမွာပဲ။ ကုိယ္က အေမဆုိေတာ့ အက်ိဳးသင့္၊ အေၾကာင္းသင့္နဲ႔ သူတုိ႔နား၀င္ေအာင္၊ နားလည္ေအာင္ ေျပာဆုိတတ္ရင္ ရမွာပဲေလ။

ခုလုိခ်ိန္တြင္ ေဒၚျမေမ ေသဖုိ႔စိတ္ကူးမရွိေတာ့ေပ။ သတၱိမရွိလုိ႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဟု ေဒၚျမေမျငင္းခ်င္ေသးသည္။ သတၱိဆုိတာကလည္း အေျခအေန၊ အေၾကာင္းအရာေပၚမူတည္၍ ေပ်ာက္ကြယ္သြားႏုိင္တာပဲ မဟုတ္လား။ ရွိေစေတာ့။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဒၚျမေမသည္ သူမ၏ ပူပင္ေသာကမ်ားကင္းေ၀းေစေရးအတြက္ ထာ၀ရမဟုတ္ေသာ တခဏအိပ္စက္ျခင္းနည္းလမ္းကုိသာ ေရြးခ်ယ္ရမည္မွာ အေသခ်ာဆုံးပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။

ဇြန္မုိးစက္
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
၂၀၀၀ျပည့္ႏွစ္လြန္ကာလတစ္ခုက ျမတ္မိခင္စာေပၿပိဳင္ပြဲမွာ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ၀င္ၿပိဳင္ခဲ့တဲ့ စာမူကေလးပါ။ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္စာမူျဖစ္လုိ႔ တကူးတက ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ စာစီဖုိ႔ အပ္ခဲ့တာ၊ ဘယ္စာအုပ္တုိက္ကုိမွ မပုိ႔ဖူးေသးေၾကာင္း ၀န္ခံကတိျပဳလႊာေရးၿပီး လက္မွတ္ထုိးခဲ့တာေတြ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ ခုေနျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ အေရးအသားထက္ ဟုိတုန္းက စာေရးခုိက္မွာ ရွိခဲ့တဲ့ ကုိယ့္အေတြးေလးကုိ ျပန္သေဘာက်ၿပီး ၿပဳံးေနမိပါတယ္။ း)

ငယ္လက္ရာ (၁)

6

Category:


 

ယြန္းစုငယ္၏ စိတ္ကူးဆႏၵမ်ား


“တံခါးကုိ ေသခ်ာေသာ့ခတ္ထား။ ဘယ္သူလာလာဖြင့္မေပးနဲ႔။ ေမေမျပန္လာရင္ ဘဲလ္ႏွစ္ခ်က္တီးလုိက္မယ္။ ေရေႏြးအုိးတည္ထားတာဆူရင္ မီးပိတ္ၿပီး ဓာတ္ဘူးထဲထည့္ထား။ ၾကားလား”

“ဟုတ္”

“ေၾသာ္… အိမ္ေရွ႕မွာေနပူလာရင္ အပင္ေတြကုိ ေနာက္ေဖးေရႊ႕ဖုိ႔ မေမ့နဲ႔ဦး။ အ၀တ္ေတြေျခာက္ရင္လဲ သိမ္းလုိက္ဦး။ မွာတာေတြ မေမ့နဲ႔ေနာ္။”

“အင္းပါ”

ေမေမက တံခါးေပါက္နားမွာရပ္ရင္း အမွာေတာ္ေျခြေနတာမုိ႔ “စု” ၿငိမ္ေနရသည္။

“ကဲ… တံခါးေသာ့ခတ္ေတာ့”

စုက ေသာ့ခတ္ၿပီး ၀ရန္တာမွ ထြက္ၾကည့္လုိက္သည္။ စုတုိ႔အခန္းက အေပၚဆုံးေျခာက္လႊာေျမာက္ေလ။ ေမေမ့ကုိၾကည့္ၿပီး စု အိမ္ထဲ ျပန္၀င္လာခဲ့သည္။

ၿပီးေတာ့မွ အခန္းထဲ၀င္၊ ဗီ႐ုိကုိဖြင့္ကာ မခ်ဳပ္ရေသးေသာ အက်ီစမ်ားကုိယူ၊ မၾကာေသးခင္ကမွ ေဖေဖပုိ႔လုိက္တဲ့ ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္ကုိစီး၊ အ၀တ္စမ်ားကုိ ကုိယ္ေပၚတြင္ ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးတင္၍ လမ္းေလွ်ာက္လုိက္သည္။

“အင္း…ဒီလုိဆုိေတာ့ ငါက ဘယ္ဆုိးလုိ႔လဲ” ဟု မွန္ထဲ လွည့္ပတ္ၾကည့္႐ႈရင္း ဘာသာ ေရရြတ္လုိက္သည္။

စုကေတာ့ ခုလုိ ေဒါက္ဖိနပ္ျမင့္ျမင့္ကုိစီး၊ ၿပီးေတာ့ ဟန္ပါပါနဲ႔ ၾကြၾကြရြရြေလး လမ္းေလွ်ာက္ရေသာ ဖက္ရွင္မယ္ေလးေတြကုိ အားက်သည္။ အထူးသျဖင့္ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံက ဖက္ရွင္မယ္ေလးေတြဆုိရင္ အရမ္းစတုိင္လ္က်ၿပီး အရမ္းၾကည့္ေကာင္းတာပဲ။ အရပ္ေတြကလည္း အျမင့္ႀကီးပဲ။ ေနာက္တစ္ခါ ေဖေဖ့ဆီစာေရးရင္ ဒီ့ထက္ျမင့္တဲ့ဖိနပ္ ပုိ႔ေပးဖုိ႔ မွာရဦးမယ္။

စုသည္ ဖက္ရွင္မယ္မ်ားအတုိင္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္း “အခုေနမ်ား ငါ့ပုံစံကုိ တစ္ေယာက္ေယာက္ကျမင္ၿပီး ေၾကာ္ျငာ႐ုိက္ဖုိ႔ကမ္းလွမ္းလာရင္ ဘယ္လုိဆုံးျဖတ္ရမလဲ” ဟု ေတြးလုိက္ေသးသည္။

“အင္း… ေၾကာ္ျငာတစ္ခု႐ုိက္ရင္ အ၀တ္စားဖုိးေတြ၊ ဖိနပ္ဖုိးေတြ ကုန္ရမွာ။ ဒါေပမယ့္ ရမယ့္ပုိက္ဆံကလည္း မနည္းပါဘူးေလ။ အက်ီအမ်ိဳးမ်ိဳး၀တ္၊ ဖိနပ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကုိစီးၿပီး အုိက္တင္လုပ္ရတာ သိပ္ေတာ့မခက္ပါဘူး။” ထုိ႔ေနာက္စုသည္ တီဗီြမွလာေသာ ေၾကာ္ျငာမ်ားကုိ သူမရသေလာက္ သီခ်င္းဆုိ၍ ေၾကာ္ျငာေတြတစ္ခုၿပီးတစ္ခု မၿပီးႏုိင္ မစီးႏုိင္လုပ္ေတာ့သည္။ ထက္ထက္မုိးဦး၊ ေမသန္းႏု၊ နႏၵာလႈိင္ စသူတုိ႔၏ေၾကာ္ျငာေတြ တစ္ခုမက်န္ သူမ အမ်ိဳးမ်ဳိးလုပ္ၾကည့္သည္။

အံမယ္ ငါ့အသံနဲ႔ဆုိရင္ သီခ်င္းဆုိရင္ေတာင္ျဖစ္ေသး။ စုသည္ သီခ်င္းဆုိျခင္းကုိလည္း ၀ါသနာပါသူျဖစ္ရာ အဆုိေတာ္လုပ္ရင္ေကာင္းမလားဟု စဥ္းစားမိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူမသည္ မွန္တီခုံေပၚမွဘီးကုိယူ၍ သီခ်င္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ သီဆုိက်ဴးရင့္ေလေတာ့သည္။

သူမ ရသမွ် ေဟမာေန၀င္း၊ ပုိးဒါလီသိန္းတန္၊ ထူးအိမ္သင္ စေသာ အဆုိေတာ္မ်ား၏ သီခ်င္းမ်ား ကုန္သေလာက္ရွိသြားမွ သီခ်င္းဆုိျခင္းအမႈ ၿပီးစီးေလသည္။

“ဘယ္ႏွနာရီ ရွိၿပီလဲ မသိဘူး။ ဟင္…ဆယ့္တစ္နာရီေတာင္ ထုိးေတာ့မွာပါလား။” စုသည္ ထုိအခါမွ အပင္မ်ားကုိ ေနာက္ေဖးေရႊ႕ဖုိ႔ သတိရေလသည္။

စုသည္ ၀ရန္တာသုိ႔ အေျပးေလးထြက္၍ အပင္မ်ားကုိ အိမ္ေနာက္ေဖးသုိ႔ သယ္ယူေလသည္။ “တစ္လက္စတည္း အ၀တ္ေတြပါ သိမ္းလုိက္မွနဲ႔ တူတယ္။” စုသည္ အက်ီမ်ားကုိ စုသိမ္းရင္း အိမ္ေရွ႕တုိက္ကုိ အမွတ္မထင္ၾကည့္လုိက္ရာ စုတုိ႔ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္အခန္းမွ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ သူ႔ကုိ အံ့ၾသသလုိပုံစံႏွင့္ ၾကည့္ေနေလသည္။ “ေဟာေတာ့” ဟု သူမပါးစပ္မွေရရြတ္၍ အိမ္ထဲအျမန္ျပန္၀င္လာရေလသည္။

ၾကည့္မွာေပါ့၊ စုကုိယ္ေပၚမွာ အ၀တ္စေတြ ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ဖ႐ုိဖရဲျဖစ္ေနတာကုိး။ ၿပီးေတာ့ ေဒါက္ဖိနပ္ကလည္း စီးထားေသးတာ။ စုကုိမွ မၾကည့္ရင္ ဘယ္သူ႔ကုိ သြားၾကည့္မလဲ။ “မျဖစ္ေသးပါဘူး၊ ဒီအ၀တ္ေတြေရာ၊ ဖိနပ္ပါ ျပန္သိမ္းမွပါပဲ။ ေမေမျပန္လာရင္ ဆူခံထိေနဦးမယ္။”

စုသည္ အ၀တ္မ်ား၊ အက်ီစမ်ားကုိ ဗီ႐ုိထဲထည့္ေနရင္း ငါ့လုိတီဗီြမွာလဲ ေၾကာ္ျငာေတြ႐ုိက္၊ သီခ်င္းလည္းဆုိတဲ့ “ယြန္းစုငယ္” ကုိ ႐ုပ္ရွင္႐ုိက္ဖုိ႔ ကမ္းလွမ္းလာရင္ ဘယ္လုိျငင္းရပါ့မလဲဟု စိတ္ကူးလုိက္ေလသည္။

အံမယ္ ႐ုပ္ရွင္႐ုိက္ဖုိ႔ကုိလည္း စုက ၀ါသနာပါတာပဲ။ မင္းသမီးဆုိတာ အခန္းက႑ အမ်ိဳးမ်ိဳးကေန သ႐ုပ္ေဆာင္ရတယ္ဆုိေတာ့ ဆရာ၀န္လဲ လုပ္ရမွာပဲ။ အင္ဂ်င္နီယာလဲ ျဖစ္ရမွာပဲ။ ဆရာမေကာ လုပ္ဦးမလား။ အကုန္ျဖစ္တာပါပဲေလ။ မင္းသမီးျဖစ္မွေတာ့ က်ရာအခန္းကေန ပီပီျပင္ျပင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ရမွာပဲ။ ၿပီးေတာ့အကယ္ဒမီဆုေပးပြဲကုိ ဟီးလ္ျမင့္ျမင့္ခြ်န္ခြ်န္ေလးစီးၿပီး ၾကြၾကြကေလးတက္ေရာက္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလုိက္တာေနာ္။

ဒါေပမယ့္ မင္းသားေတြရဲ႕ အဖက္ကုိခံရမွာဆုိေတာ့… မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကုိယ္က သူမ်ားခုိင္းတာလုပ္ရမွာဆုိေတာ့… သိပ္မလုပ္ခ်င္ဘူး။ ဒါ႐ုိက္တာဆုိရင္ေတာ့ အပုိင္ပဲ။ ကုိယ္ႀကိဳက္တဲ့ ၀တၳဳမွန္သမွ် ႐ုပ္ရွင္႐ုိက္။ ကုိယ္ႀကိဳက္တဲ့ မင္းသားမင္းသမီးေတြကုိ ဇာတ္ေကာင္လုပ္ခိုင္း။ ဟာ… မေကာင္းပါဘူး၊ မင္းသမီးလဲ မလုပ္ဘူး။ ဒါ႐ုိက္တာလဲ မလုပ္ဘူး။ စာေရးဆရာမပဲ လုပ္ေတာ့မယ္။

ဟုတ္တယ္… စာေရးဆရာမသာျဖစ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵမွန္သမွ် စာထဲထည့္ေရးလုိက္။ ကုိယ္ႏွစ္သက္တဲ့ပုံစံေတြနဲ႔ ဇာတ္ေကာင္ဖန္တီး။ ၿပီးေတာ့ “ယြန္းစုငယ္” ဆုိတဲ့ ကေလာင္တပ္ၿပီး ႏုိင္ငံေက်ာ္စာေရးဆရာမဘြဲ႔ကုိ ခံယူ။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္မလဲေနာ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ စုက စာေရးပ်င္းတယ္။

ေၾသာ္… အခုမွပဲ ကုိယ့္အရည္အခ်င္းကုိ သတိရေတာ့တယ္။ စုက ကဗ်ာစပ္တာ သိပ္ေတာ္တာ။ ေက်ာင္းမွာဆုိ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ခဏခဏ ကဗ်ာစပ္ေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကာရန္ေတာ့ မညွိတတ္ဘူး။ အႏုပညာနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ပုံဆြဲတာလည္း ၀ါသနာပါတာပဲ။ ကုိယ္သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ မင္းသားတစ္ေယာက္ပုံကုိ ပုံတူဆြဲၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ၾကြားလုိက္ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ပန္းခ်ီလည္း ဆြဲတတ္ခ်င္ေသးတာ။ အကုန္ပါပဲေလ။

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ပညာတတ္ျဖစ္တာ အေကာင္းဆုံးပါပဲေလ။ စုသာ ဆရာ၀န္ျဖစ္မယ္ဆုိ ပါရဂူဘြဲ႔ကုိေတာင္ ယူခ်င္ေသး။ “ေဒါက္တာ ယြန္းစုငယ္” ဆုိရင္ အရမ္းကုိ ဂုဏ္ရွိမွာပဲေနာ္။ ဒါေပမယ့္ေလ စုက သရဲေတာ့ ေၾကာက္တယ္။

အင္ဂ်င္နီယာဆုိရင္ေတာ့ တုိက္ေတြအမ်ားႀကီးေဆာက္ၿပီး ကန္ထ႐ုိက္ဆြဲလုိက္မယ္။ အဲဒါဆုိရင္ တစ္လတစ္လ ၀င္ေငြက မနည္းဘူးေနမွာ။ ဒါေပမယ့္ ေဆာက္လုပ္ေရးအင္ဂ်င္နီယာဆုိရင္ေတာ့ အသားမည္းမွာ ေသခ်ာတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ “ယြန္းစုငယ္” ကေန “ယြန္းစုမည္း” ျဖစ္သြားဦးမယ္။ ဒါဆုိရင္ေတာ့ ဗိသုကာအင္ဂ်င္နီယာပဲ လုပ္ေတာ့မယ္။

ၿပီးေတာ့ေလ စုက သိပ္ၿပီး ကြ်မ္းက်င္တဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ခ်င္ေသးတယ္။ လုပ္ငန္းရွင္ မျဖစ္ရင္ေတာင္မွ နာမည္ႀကီးကုမၸဏီတစ္ခုမွာ သိပ္ေတာ္တဲ့ အတြင္းေရးမွဴးမေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ဘာသာျခားစကားသုံးေလးမ်ိဳးေလာက္ ကြ်မ္းက်င္ၿပီး ဘယ္အရာမဆုိ ကြန္ပ်ဴတာေလးႏွိပ္ၿပီး အလုပ္လုပ္ခ်င္တယ္။ အဲဒါဆုိရင္ ဘယ္မွာ ပင္ပန္းမွာလဲေနာ့။ ဦးေႏွာက္အသုံးျပဳၿပီး မပင္မပန္းဘဲ လုပ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဘြဲ႔ႏွစ္ခုေလာက္ရမွ ျဖစ္မွာ။

“ဘြဲ႔” ဆုိမွ သတိရတယ္။ ၾကည့္စမ္း… စုက ဘြဲ႔တစ္ခုမေျပာနဲ႔။ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ ဆယ္တန္းေျဖထားတာပဲ။ ဟုတ္ပါရဲ႕။ ေမေမကေတာ့ အနည္းဆုံး ဒီေလးငါးလုံးေလာက္မွ မပါရင္ေတာ့ အသိပဲတဲ့။ စုက ဒီေလာက္လည္း မညံ့ပါဘူး။ စု သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ဘယ္လုိေနမလဲမသိ။ စုကေတာ့ စာေမးပြဲကုိ နည္းနည္းမွ သတိမရ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ခုလုိေက်ာင္းရက္ရွည္ပိတ္ခ်ိန္မွာ စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြ မေတြးခ်င္ေပါင္။ စိတ္ညစ္စရာေတြ႔ရင္လည္း ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွပဲ စိတ္ညစ္ေတာ့မယ္။ အခုေနေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနလုိက္ဦးမယ္။ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြမွန္သမွ် စိတ္ကူးထဲမွာ ျဖစ္ၾကည့္ရဦးမယ္။

ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေရေႏြးအုိးဆူေနလုိ႔ မီးသြားပိတ္ရဦးမယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ဆူေနတာလဲ မသိဘူး။ ေရခန္းတာလည္း တစ္၀က္ေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ေမေမျပန္လာရင္ ဘယ္လုိဆင္ေျခေပးရမလဲ မသိဘူး။

“ေဟာ… ဘဲလ္ႏွစ္ခ်က္တီးသံၾကားတယ္။ ေမေမျပန္လာၿပီနဲ႔တူတယ္။ ဒုကၡပါပဲ” စုသည္ အိမ္ေရွ႕သုိ႔သြားရင္း ေမေမ့ကုိဘယ္လုိ ဆင္ေျခေပးရပါ့မလဲဟု အေျပးအလႊားစဥ္းစားရေလေတာ့သည္။

ဇြန္မုိးစက္ 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၇၊ ၁၈ႏွစ္ေလာက္က ေရးခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး ၀တၳဳတုိေလးပါ။ စာေရးတာႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး စိတ္ဆႏၵျပင္းျပခ်ိန္ျဖစ္ေနေတာ့ ဒီလုိ (အေရြးမခံရမယ့္) စာမ်ိဳးေလးကုိေတာင္ မဂၢဇင္းတုိက္ကုိ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး သြားပုိ႔ခဲ့တာပါ။ စာအသစ္မေရးျဖစ္တာလည္းၾကာ၊ ဘေလာ့ဂ္ေလးလည္း ဖုန္တက္ေနတာႏွင့္ အသင့္စာစီၿပီးသား ငယ္လက္ရာ စာေဟာင္းတစ္ပုဒ္ကုိ အမွတ္တရအျဖစ္ တင္လုိက္ပါတယ္။ အေရြးမခံရတဲ့၊ ၿပိဳင္ပြဲမွာ ဘာဆုမွမခ်ိတ္ခဲ့တဲ့၊ ဘယ္စာအုပ္တုိက္ကုိမွ မပုိ႔ျဖစ္တဲ့ ငယ္လက္ရာ စာေဟာင္းေလးေတြ ရွိပါေသးတယ္။ အားေပးတဲ့ စာဖတ္သူမ်ားရွိခဲ့ရင္ ဆက္တင္ျဖစ္မလား မေျပာတတ္ဘူး။ :D

သုိ႔... ေမာင္

12

Category:

ရွစ္ႏွစ္ဆုိတဲ့ အခ်ိန္ကာလဟာ ဘာမွမၾကာလုိက္သလုိပါပဲ ေမာင္။ ျပန္လွည့္ၾကည့္ခုိက္မွာသာ အခ်ိန္ေတြ အကုန္ျမန္တယ္ ထင္ရေပမယ့္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အေတြ႔အႀကဳံေတြက အမ်ားသားလား။

အေမ့က်န္းမာေရးအေျခအေနေၾကာင့္ ကြ်န္မ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေနတာ ၁ႏွစ္ေတာင္ ရွိသြားၿပီ ေမာင္။ အိမ္အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ အေမ့ကုိျပဳစုလာလုိက္တာ ျမင္ရသူတုိင္း အရမ္းပိန္သြားတယ္လုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်ရေလာက္ေအာင္ ကြ်န္မကုိယ္အေလးခ်ိန္ေတြက်သြားလုိ႔ ဟုိတုန္းက ကြ်န္မကုိ ၀ိတ္က်ေစခ်င္တဲ့ ေမာင္ျမင္ရင္ အံ့ၾသ၀မ္းသာေနမလားဘဲ။

စကားမစပ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က အမ်ားႀကီးေျပာင္းလဲသြားၿပီ ေမာင္။ ေဆာက္လက္စ အထပ္ျမင့္စီမံကိန္းေတြရယ္၊ ကားေတြၾကပ္သိပ္ေနတဲ့ လမ္းမေတြရယ္၊ စကတ္တုိ၊ ေဘာင္းဘီတုိအ၀တ္မ်ားလာၾကတဲ့ မိန္းကေလးေတြရယ္၊ ၾကည့္ေလရာရာ မႈိလုိေပါက္ေနတဲ့ ဘီယာအရက္ဆုိင္ေတြၾကားမွာ ရန္ကုန္ဟာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြနဲ႔ ပူေလာင္ေနၿပီး၊ ေနရာတကာ ေရွာင္မလြတ္ႏုိင္ေအာင္ ေတြ႔ရတဲ့ နီရဲရဲကြမ္းတံေတြးေတြေၾကာင့္ ထပ္ဆင့္အ႐ုပ္ဆုိးအက်ည္းတန္ေနရွာတယ္ ေမာင္ရယ္။ ဘာေတြပဲျဖစ္ေနေနပါ ရန္ကုန္မွာေမြးၿပီး ရန္ကုန္မွာႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ကြ်န္မ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးကုိ ခ်စ္ေန၊ သံေယာဇဥ္ႀကီးေနဆဲပါ ေမာင္။

ရာသီဥတုေတြ ပူေႏြးေဖာက္ျပန္ေနတဲ့ ေဟာဒီကမာၻႀကီးေပၚမွာ အစြန္းေရာက္အၾကမ္းဖက္သမားေတြရဲ႕ အႏၲရာယ္ကလည္း သိပ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္ ေမာင္။ လူအခ်င္းခ်င္းေပၚထားတဲ့ သူတုိ႔ရဲ႕ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈဟာ သိပ္ကုိစက္ဆုပ္ရြံ႕ရွာစရာေကာင္းတာ ေမာင္ေတြ႔ရင္ ေတာက္တစ္ေခါက္ေခါက္ ျဖစ္ေနမလားဘဲ။ ကြ်န္မလည္း ေဒါသေတြျဖစ္ေနရင္းနဲ႔က သူတုိ႔လုပ္ရပ္ေတြဟာ အ၀ီစိငရဲကုိ ေစာက္ထုိးဆင္းေနတာ မသိဘဲ အကုသုိလ္ေတြ ျပဳေနလုိက္ၾကတာလုိ႔ ေတြးမိသြားေတာ့ သနားသြားတယ္၊ သံေ၀ဂလည္းရမိတယ္ ေမာင္။ ရခဲလွတဲ့လူ႔ဘ၀မွာ ကုသုိလ္၊ အကုသုိလ္မသိဘဲ လူျဖစ္ရတာေလာက္ ရွဳံးတာမရွိေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တုိင္းေ၀း ဆုိေပမယ့္ ရတနာသုံးပါးတည္ရာေျမမွာ ေမြးဖြားၿပီး စစ္မွန္တဲ့ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာကုိ ကုိးကြယ္ခြင့္ရတာတစ္ခုတည္းႏွင့္တင္ ကြ်န္မ သိပ္ကံေကာင္းေနပါၿပီ ေမာင္။

ဒါနဲ႔ေလ… ၂၀၁၄ ဇြန္လကစၿပီး ကြ်န္မေရးျဖစ္တဲ့ စာနဲ႔ေဆာင္းပါးေတြ သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္နဲ႔ မဂၢဇင္းတခ်ိဳ႕မွာ ေဖာ္ျပခံရတယ္ သိလား။ ဆရာ၀န္နဲ႔စာေရးဆရာဆုိရင္ လက္မထပ္ဘူးလုိ႔ ေျပာခဲ့တဲ့ေမာင့္ကုိ ကြ်န္မသာ စာေရးဆရာလုပ္မယ္လုိ႔ အရင္ကတည္းက ေၾကြးေၾကာ္မိခဲ့ရင္ ေမာင္နဲ႔ဟုိးအေစာႀကီးကတည္းက လမ္းခြဲခဲ့ရမယ္ ထင္တယ္ေနာ္။ အဲလုိျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ကြ်န္မ ေနာင္တရမိမယ္ မထင္ပါဘူးေလ။ ကြ်န္မ ေခါင္းမာတတ္တာ ေမာင္အသိဆုံးပါ။

ေၾသာ္… ေမာင္ေရ ကုိ၀င္းႀကီးေတာင္ ကေလးႏွစ္ေယာက္အေဖ ျဖစ္သြားၿပီ။ သူ႔ဇနီးက ကြ်န္မကုိ သိပ္ခင္တာ ေမာင္ရဲ႕။ အေမ့သတင္း ဒီေန႔ညၾကားတယ္ဆုိရင္ပဲ ေနာက္ေန႔မနက္ အိမ္ကုိ တစ္မိသားစုလုံး ေရာက္လာၾကတာ။ သူ႔သားေလးႏွစ္ေယာက္က သိပ္ေဆာ့လုိ႔ အေမျဖစ္သူက တစ္ခ်ိန္လုံး လုိက္ဆြဲေနရတာကုိၾကည့္ၿပီး ကြ်န္မမွာ ေမာလုိက္ရတာ။  ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတုိ႔ရဲ႕ စည္ကားဆူညံေနတဲ့ မိသားစုေလးကုိ ၾကည့္ရတာ ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းတယ္ ေမာင္။

စိတ္မေကာင္းစရာသတင္းတစ္ခုလည္း ေမာင့္ကုိေျပာျပခ်င္တယ္။ ေမာင္နဲ႔သူငယ္တန္းကတည္းက ခင္ခဲ့တဲ့ ေမာင့္အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းရဲ႕နာေရးကုိ မႏွစ္က သတင္းစာထဲမွာ ေတြ႔လုိက္တယ္။ သူဆုံးခဲ့တာ သကၤန္းကြ်န္းစံျပေဆး႐ုံမွာဆုိေတာ့ ေရာဂါေ၀ဒနာတစ္ခုခုေၾကာင့္ ဆုံးပါးသြားတာျဖစ္မယ္လုိ႔ ကြ်န္မေကာက္ခ်က္ခ်မိတယ္ ေမာင္။ သူ႔အမ်ိဳးသမီး ကေလး၃ေယာက္နဲ႔က်န္ခဲ့တာကုိေတြးၿပီး စိတ္ပူမိေသးတယ္။ ၃၅ႏွစ္ဆုိတဲ့ အရြယ္ဟာ လူ႔ေလာကထဲက ထြက္ခြာဖုိ႔ ေစာပါေသးတယ္ေလ။ အဲလုိေတြးမိေတာ့ သူ႔ထက္ ၇ႏွစ္ေစာၿပီး ထြက္ခြာသြားတဲ့ ေမာင္ဟာ သိပ္ကုိ ေစာလြန္းတာေပါ့ကြယ္။

ေမာင္ ကြ်န္မေဘးမွာ မရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး ခုခ်ိန္ထိ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္း ျဖတ္သန္းခဲ့တာ ဆယ္စုႏွစ္နီးပါးေတာင္ ရွိေတာ့မယ္ေနာ္။ တစ္ေယာက္တည္းဘ၀မွာ ကြ်န္မ က်င့္သားရ႐ုံတင္မက ေပ်ာ္လုိ႔ေတာင္ေနတယ္ ေမာင္ရဲ႕။ တခါတေလေတာ့လည္း ေလာကဓံလႈိင္းပုတ္ဒဏ္ေအာက္မွာ ကြ်န္မ အားငယ္မိတာ ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြကုိ ကြ်န္မ အားတင္းၿပီး ေက်ာ္ျဖတ္ႏုိင္ခဲ့တယ္ ေမာင္။ ေမာင္ မနာလုိျဖစ္ေအာင္ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေလ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကာလေတြမွာ ကြ်န္မကုိ ခ်စ္ခြင့္၊ လက္ထပ္ခြင့္ ေတာင္းခဲ့သူေတြ တစ္ေယာက္မက ရွိခဲ့တယ္ ေမာင္။ ကြ်န္မကုိ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ေနမွာစုိးလုိ႔ ေကာင္းႏုိးရာရာ ေယာက်ာ္းေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရွိခဲ့တယ္။ ဦးေႏွာက္ႏွင့္စဥ္းစားရင္ သင့္ေတာ္တဲ့သူေတြျဖစ္ေပမယ့္ ကြ်န္မႏွလုံးသားက လက္မခံႏုိင္ေတာ့ ျငင္းပယ္လုိက္ရတာေပါ့ေလ။ အင္း… ကြ်န္မႏွင့္ ခ်စ္သူျဖစ္ခြင့္မရသူေတြဟာ သိပ္မၾကာခင္ႏွစ္ေတြမွာပဲ တျခားသူေတြႏွင့္ လက္ထပ္သြားတာကုိ ျမင္ရေတာ့ ေမာင္တုိ႔ေယာက်ာ္းေတြဟာ တစ္ကုိယ္တည္းမေနႏုိင္ၾကတဲ့အမ်ိဳးပါလားလုိ႔ေတြးၿပီး ၿပဳံးမိေသးတယ္။

ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြမွာ ကြ်န္မအတြက္ ထူးျခားျဖစ္စဥ္ေတြ သိပ္မရွိခဲ့ပါဘူး ေမာင္။ ကြ်န္မ ငယ္ငယ္ကတည္းက သိပ္ေရာက္ဖူးခ်င္တဲ့ အီတလီႏုိင္ငံက ဗင္းနစ္ၿမိဳ႕ကုိ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္က မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေရာက္သြားခဲ့တာေလးက လြဲရင္ေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုေျပာရမယ္ဆုိရင္ ကြ်န္မကံၾကမၼာကုိ တနည္းတဖုံ ေျပာင္းလဲေစခဲ့တဲ့ အေမ့က်န္းမာေရးေပါ့။ အေမ့အတြက္ အနစ္နာခံစြန္႔လႊတ္ခဲ့ရတာေတြရွိေပမယ့္ သမီးႀကီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အတတ္ႏုိင္ဆုံး၊ အေကာင္းဆုံး မိသားစုအေပၚမွာ တာ၀န္ေက်ခဲ့လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေက်နပ္တယ္လုိ႔ပဲ ကြ်န္မေျပာပါရေစ ေမာင္။

ကြ်န္မ ျမန္မာျပည္မွာရွိေနခုိက္ က်မ္းျပဳအေက်ာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသရဲ႕ တစ္ဘ၀ သံသရာစာအုပ္ကုိ ဖတ္ခြင့္ရလုိက္လုိ႔ ကြ်န္မ သိပ္၀မ္းသာမိတယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားက သိပ္ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းလြန္းလုိ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် ဖူးခြင့္မရလုိက္တာကုိေတြးၿပီး ၀မ္းနည္းရေသးတယ္။ ကြ်န္မ တတ္ႏုိင္တဲ့တစ္ေန႔မွာ ေတာင္ၿမိဳ႕အမရပူရက မဟာဂႏၶာ႐ုံေက်ာင္းတုိက္မွာ ႏွစ္ထပ္ဆြမ္းသြားကပ္ဖုိ႔ ရည္စူးထားတယ္ ေမာင္။ ပရိယတ္၊ ပဋိပတ္ တစ္ခုခုမွာ ထူးခြ်န္ေပါက္ေျမာက္မယ့္ သာသနာ့အာဇာနည္အေလ်ာင္းအလ်ာ ရဟန္းတစ္ပါးကုိ ေမြးစားေထာက္ပံ့ၿပီး ရဟန္းအမအျဖစ္လည္း ခံယူခ်င္ေသးတယ္။ ေမာင္မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ေတြ ဆထက္တုိးၿပီး ျပဳလုပ္ျဖစ္ခဲ့လုိ႔ ေမာင္မရွိျခင္းအေၾကာင္းက ကြ်န္မရွိျခင္းအက်ိဳးကုိ အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေစပါလားလုိ႔ ပဌာန္းတရားေတာ္ထဲက အတၱိပစၥေယာႏွင့္ နတၱိပစၥေယာရဲ႕ အဓိပၸာယ္ႏွင့္ယွဥ္ၿပီး ဆင္ျခင္မိတယ္ ေမာင္။

ေမာင္ဆုံးသြားတာႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းက ကြ်န္မကုိ ေျပာဖူးတယ္။ ေမာင္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ ကြယ္လြန္သြားလုိ႔ ေမာင့္ကုိႏွေျမာတာထက္ ေမာင့္ရဲ႕ထက္ျမက္ထူးခြ်န္တဲ့ဦးေႏွာက္ကုိ သိပ္ႏွေျမာတာပဲတဲ့။ ကြ်န္မကေတာ့ အသက္ရွင္ခုိက္မွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါရက္နဲ႔ အဘိဓမၼာတရားေတာ္အေၾကာင္း သိသြားခြင့္မရတဲ့ ေမာင့္ကုိ သိပ္ႏွေျမာမိတာ။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္က ဒါနအားေကာင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့လုိ႔ ကြ်န္မ ေျဖသာပါတယ္ေလ။ ဒါနဆုိလုိ႔ ေမာင္ေရ… ၂၀၀၈ခုႏွစ္ကစလုိ႔ ကြ်န္မ ျပဳခဲ့သမွ် ေကာင္းမႈဒါနအစုစုကုိ စာအုပ္ေလးထဲမွာေရးၿပီး မွတ္သားတဲ့ အက်င့္လုပ္ထားတယ္။ ကြ်န္မ စင္ကာပူမွာ အခ်ိန္ျပည့္အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ၆ႏွစ္တာကာလအတြင္း ရခဲ့တဲ့လစာထဲက မိသားစုကုိ တစ္ဖက္တစ္လမ္း ေထာက္ပံ့ရင္း ျမန္မာျပည္အတြက္ လုိအပ္တဲ့ေနရာစုံမွာ ဒါနျပဳလွဴဒါန္းခဲ့တာ စုစုေပါင္းေဒၚလာ ၇,၀၀၀ ေက်ာ္ေတာင္ ရွိခဲ့တယ္ ေမာင္။ ကြ်န္မေကာင္းမႈတစ္ခုျပဳၿပီးတုိင္းလည္း ေမာင့္ကုိ မေမ့မေလ်ာ့ အမွ်ေ၀ခဲ့ပါတယ္။

မႏွစ္က ေမာင္ကြယ္လြန္တဲ့ ၇ႏွစ္ေျမာက္အျဖစ္ အိမ္နားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ အ႐ုဏ္ဆြမ္းသြားကပ္ခဲ့တယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ အေဖက ခရီးထြက္သြားတာနဲ႔ အိမ္မွာ အေမ့ကုိေစာင့္ေပးမယ္လူမရွိလုိ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ကြ်န္မ သီးျခားဆြမ္းသြားမကပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မ ျပဳခဲ့သမွ်ဒါနအစုစုအတြက္ အမွ်ေပးေ၀ဦးမွာျဖစ္လုိ႔ ေရာက္ရာအရပ္က ေမာင္ သာဓုေခၚပါေနာ္။

ေကာင္းဆုိးႏွစ္တန္ ေလာကဓံၾကားမွာ ႀကံ့ႀကံ့ခံၿပီး ရပ္တည္ႏုိင္တဲ့ လူေတာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ကြ်န္မကုိ စိတ္မပူပါႏွင့္လုိ႔ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ မွာခ်င္ပါတယ္ ေမာင္။

13/03/2015
12:15AM

The Graduation

8

Category:


ခရီးသြားဟန္လႊဲ ေရႊပုဇြန္ၿခံထဲေရာက္ေတာ့ ကားေတြျပည့္ၾကပ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ တနဂၤေႏြလည္းျဖစ္၊ မဂၤလာေဆာင္လည္းရွိေနေတာ့ ပန္းၿခံေလးထဲ သိသိသာသာ လူစည္ကားေနတယ္။ အျပင္ဘက္မွာပဲ ထုိင္စရာေနရာေလး အေျပးရွာ၀င္ထုိင္ၿပီး ေကာ္ဖီမွာထားခ်ိန္ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ အကဲခတ္မိေတာ့မွ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲတင္မကဘဲ ဒီကေန႔ ဘြဲ႔ယူၾကတဲ့ ဘြဲ႔ရေက်ာင္းသူမ်ားႏွင့္ မိသားစု၀င္တခ်ိဳ႕ ေရႊပုဇြန္၀င္းထဲမွာ ၀ုိင္းဖြဲ႔စားေသာက္ အနားယူရင္း ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ေနၾကတာ သတိျပဳမိတယ္။ ႀကိဳးႀကီးခ်ိတ္အ၀ါေရာင္ေတာက္ေတာက္၀တ္ဆင္ထားတဲ့ အသက္၅၀ေက်ာ္ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးႀကီးေတြကုိျမင္လုိက္ေတာ့ သတုိ႔သမီး၊ သတုိ႔သားမိဘမ်ားထင္တယ္လုိ႔ စိတ္မွန္းႏွင့္ေတြးၾကည့္ေနစဥ္မွာပဲ သမီး ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ဖုိ႔ ဒီဘက္လာေလ လုိ႔ ေခၚသံၾကားရာ လွမ္းၾကည့္လုိက္မွ သူတုိ႔ေတြဟာ ဘြဲ႔ရသမီးပ်ိဳတစ္ဦးရဲ႕ မိဘေတြျဖစ္မွန္း သိလုိက္ရတယ္။ 

မိတ္ကပ္ထူထူေပၚမွာ ႏႈတ္ခမ္းနီရဲရဲဆုိးထားတဲ့ ပူပူေႏြးေႏြးဘြဲ႔ရ သမီးပ်ိဳေလးဟာ သတုိ႔သမီးအလား အထင္းသား။ ခ်ိတ္လုံခ်ည္ေအာက္က ေဒါက္ဖိနပ္အပ်ံစားက ေတာ္ေတာ္ျမင့္သားလား။ ဒါကုိျမင္ေတာ့ သူတစ္ခုသတိရၿပီး ၿပဳံးသြားတယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြမနက္တုိင္း သူ႔ေမာင္ေလးဆီ အဂၤလိပ္စာလာသင္တဲ့ တပည့္မေလးရွိတယ္။ သူေလးလည္း ဒီစေန ဘြဲ႔ယူရမွာမုိ႔လုိ႔ မလာႏုိင္ေၾကာင္း၊ တနဂၤေႏြမွ လာမယ့္အေၾကာင္း ဆရာ့ကုိ ဖုန္းဆက္ၿပီး အေၾကာင္းၾကားထားတယ္။ တနဂၤေႏြမနက္ေရာက္ေတာ့ သူေလးဆီက ဖုန္းထပ္လာတယ္။ မေန႔က ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္မွာ ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္စီးလုိက္လုိ႔ ေျခေထာက္ေတြအရမ္းနာေနလုိ႔ မလာျဖစ္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္း… ျပန္ၾကားရတဲ့သူက ၿပဳံးမိတာ။

ျမန္မာျပည္မွာ ဘြဲ႔ယူတဲ့ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာတာၾကားဖူးတယ္။ ခ်ဲ႕ရင္ခ်ဲ႕သေလာက္ ကုန္တဲ့အေၾကာင္း၊ တခ်ိဳ႕မ်ားဆုိ သတုိ႔သမီးစရိတ္နီးနီး ကုန္က်စရိတ္ႀကီးမားေၾကာင္းေတြ။ ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတဲ့၀တၳဳတုိေလးတစ္ပုဒ္မွာ (စာေရးဆရာက လယ္တြင္းသားေစာခ်စ္လား၊ သုေမာင္လား မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ တျခားတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္) သမီးတစ္ေယာက္ ၿခိဳးၿခိဳးၿခံၿခံ ေခြ်ေခြ်တာတာႏွင့္ ဘြဲ႔ယူႏုိင္ဖုိ႔ ကုန္က်စရိတ္ေတြ အေဖျဖစ္သူက တြက္ခ်က္ေနခ်ိန္မွာ တစ္ဖက္လမ္းက ဘြဲ႔ယူမယ့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ အလွျပင္ဆုိင္မွာ သူပန္ခ်င္တဲ့ သဇင္ပန္းေတြေ၀ေနေအာင္ မပန္ရလုိ႔ ငုိတဲ့အေၾကာင္း သမီးက ျပန္ေျပာျပတာကုိ တအံ့တၾသ နားေထာင္လုိက္ရတဲ့အေဖရဲ႕ ခံစားခ်က္ကုိ ျမင္ေယာင္လုိက္သလုိပဲ။ ဓာတ္ပုံေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္႐ုိက္ရင္း ဂုဏ္ယူေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ မိန္းမပ်ိဳေလးေတြကုိ ၾကည့္ေနရင္း သူ႔အေတြးဆီကုိ အတိတ္ေန႔ရက္ဆီက အာ႐ုံတစ္ခု ႐ုိက္ခတ္လာခဲ့တယ္။

၂၀၀၃ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ ၃၁ရက္ဟာ သူ ဘြဲ႔ယူခဲ့ရတဲ့ေန႔ေလးေပါ့။ ရပ္ေ၀းေျမမွာ မိသားစုေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမပါဘဲ သူဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္တက္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔နံေဘးမွာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေနခဲ့တယ္။ တကယ္ဆုိ အဲဒီအခ်ိန္က သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လုံး ေငြေရးေၾကးေရး ၾကပ္တည္းေနၾကတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးကာစ အာရွတုိက္သားေက်ာင္းသားေတြဟာ ယူေကႏုိင္ငံမွာ တရား၀င္အခ်ိန္ျပည့္အလုပ္လုပ္ခြင့္ပါမစ္ရဖုိ႔ ခက္ခဲခ်ိန္၊ အခ်ိန္ပုိင္းအလုပ္ကရတဲ့၀င္ေငြနဲ႔ ေနစရိတ္၊ စားစရိတ္ကုိ အေတာ္ၿခိဳးၿခံေခြ်တာၿပီး ႐ုန္းကန္ေနရခ်ိန္မွာ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္တက္ေရာက္ဖုိ႔ အေၾကာင္းၾကားစာလာေတာ့ တက္သင့္မတက္သင့္ အေတာ္စဥ္းစားခဲ့ရတယ္။ 

ဘယ္အရာမဆုိ အပိုမကုန္ခ်င္တဲ့သူဟာ ခ်စ္သူရဲ႕အတင္းတုိက္တြန္းမႈေၾကာင့္ လူကုိယ္တုိင္တက္ေရာက္မယ့္အေၾကာင္း ျပန္စာပုိ႔လုိက္တယ္။ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္မွာ၀တ္ဆင္ဖုိ႔ တစ္စုံတည္းရွိတဲ့ ျမန္မာ၀တ္စုံကုိ ၀တ္ၾကည့္ခ်ိန္မွာ စိတ္ညစ္သြားခဲ့ရတယ္။ တုိးလာတဲ့သူ႔ကုိယ္အေလးခ်ိန္ေၾကာင့္ ေရွ႕ခြဲအက်ႌၾကယ္သီး ဘယ္လုိမွေစ့ေအာင္ တပ္လုိ႔မရေတာ့ဘူး။ ထမီကြင္းလည္း ရွိရင္းစြဲထက္ ပုိက်ဥ္းသြားသလုိ ခံစားရတယ္။ ပုိက္ဆံအကုန္အက်မမ်ားခ်င္ပါဘူးဆုိမွ ၀တ္ဖုိ႔ရည္ရြယ္ထားတဲ့တစ္စုံက ၀တ္မရျဖစ္ေနလုိ႔ အေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္သြားခဲ့တယ္။

ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းအီးေမးလ္ကပုိ႔လာတဲ့ dress code မွာ ေကာ္လံႏွင့္ၾကယ္သီးပါတဲ့ အက်ႌျဖစ္ရမယ္ဆုိလုိ႔ ရွိတဲ့အက်ႌေတြထဲ ေမႊေႏွာက္ရွာၾကည့္ရျပန္တယ္။ ကံေကာင္းစြာႏွင့္ ေကာ္လံႏွင့္ၾကယ္သီးပါတဲ့ အက်ီျဖဴတစ္ထည္ေတြ႔တယ္၊ လက္ေတာ့မရွည္ဘူး။ အဲဒါေလးကုိပဲ ရွိၿပီးသား စတုိင္လ္ေဘာင္းဘီအနက္ေရာင္ႏွင့္တြဲ၀တ္မယ္လုိ႔ စိတ္ပုိင္းျဖတ္လုိက္တယ္။ Clarks မွာ discount ခ်တုန္းက ၀ယ္ထားတဲ့ ခြာသိပ္မျမင့္တဲ့ ေလဒီရွဴးဖိနပ္အသည္းကြဲေရာင္လွလွေလး ရွိတယ္။ အဲဒါဆုိ သူ႔အတြက္ ဘြဲ႔တက္ယူဖုိ႔ လုံေလာက္အဆင္ေျပသြားၿပီေပါ့။

အ၀တ္အစားကိစၥၿပီးေတာ့ သြားလာေရးကုိ စဥ္းစားရတယ္။ သူေနတဲ့ၿမိဳ႕က ဘြဲ႔ယူမယ့္ၿမိဳ႕ႏွင့္ အလွမ္းေ၀းတယ္။ လက္မွတ္၀ယ္ၿပီး ရထားႏွင့္သြားရမလား၊ အေ၀းေျပးကားႏွင့္သြားရမလား မဆုံးျဖတ္ႏုိင္ေသးဘူး။ ဘြဲ႔ယူခါနီးေရာက္ေလ၊ ပုိက္ဆံျပတ္ခါနီးေလ ျဖစ္လာတယ္။ ျမန္မာျပည္ကုိလည္း ပုိက္ဆံလွမ္းမေတာင္းခ်င္ဘူး။ ဒီဘြဲ႔တစ္ခုရဖုိ႔အတြက္ အေမတုိ႔ခမ်ာ ၿမိဳ႕ထဲကတုိက္ခန္းကုိေရာင္းၿပီး သြားေရးလာေရးခက္ခဲတဲ့ ၿမိဳ႕သစ္မွာ အနစ္နာခံသြားေနေပးရကတည္းက အိမ္ကုိတစ္ခါမွ ျပန္မေတာင္းေတာ့တာ။ အဂၤလန္ကေန ေ၀လနယ္ထိ ရထားလက္မွတ္ေစ်းက မေသးဘူး။ ေစ်းသက္သာတဲ့အေ၀းေျပးကားက်ေတာ့ အေဖာ္လုိက္ေပးမယ့္ခ်စ္သူက ေခါင္းမူးတတ္လုိ႔ အၾကာမစီးႏုိင္ဘူးဆုိေတာ့ ခက္သားလား။ ကားႏွင့္သြားရတာခ်င္းအတူတူ ခရီးစရိတ္အပုိကုန္စရာမလုိတဲ့ သူ႕ရဲ႕ေပါင္ကုိးရာတန္ တစ္ပတ္ရစ္ဖုိ႔ဒ္ကားေလးနဲ႔ပဲ သြားၾကရေအာင္လုိ႔ ခ်စ္သူကအဆုိျပဳလာမွ ႏွစ္ေယာက္သား အဆင္ေျပသြားေတာ့တယ္။ လမ္းမွာဆာရင္စားဖုိ႔ ေခြ်တာေရးထမင္းႏွင့္ လက္ဖက္သုတ္ကုိ ဘူးႏွင့္ ထည့္ယူသြားဖုိ႔ သူက စီစဥ္လုိက္တယ္။ အဲဒီလုိႏွင့္ ျမဴခုိးေ၀တဲ့ ေဆာင္းဦးတစ္မနက္မွာ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္က်င္းပရာ Cardiff ၿမိဳ႕ကုိ ထြက္ခြာခဲ့ၾကတယ္။ ေဘးကထုိင္ၿပီး လမ္းညႊန္ေပးတဲ့ သူ႔အမွားေၾကာင့္ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကုိ လမ္းမွားၿပီး၀င္သြားေသးတယ္။

ပြဲမစမီ အနည္းဆုံး ၂နာရီႀကိဳေစာၿပီးေရာက္ေအာင္လာပါလုိ႔ ညႊန္ၾကားထားလုိ႔ ေနာက္အက်ဆုံး မနက္၁၁နာရီေရာက္ေအာင္ သြားရတယ္။ ကံေကာင္းစြာႏွင့္ အခ်ိန္မီေရာက္သြားခဲ့တယ္ ဆုိပါေတာ့။ ဘြဲ႔၀တ္စုံသြားယူၿပီး၀တ္၊ ကုိယ္ႏွင့္ေတာ္တဲ့ ဦးထုပ္ေရြးၿပီးတာႏွင့္ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ဖုိ႔ သြားတန္းစီရတယ္။ အေပ်ာ္တမ္း ဒစ္ဂ်စ္တယ္လ္ကင္မရာေလးေတြ ေခတ္စားကာစ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘြဲ႔ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ေပးတဲ့ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ကင္မရာႀကီးေတြက ဒစ္ဂ်စ္တယ္လ္ႏွင့္ ျဖစ္ေနတာျမင္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လုံး အံ့ၾသၿပီး ကင္မရာႀကီးကုိ ေငးခဲ့ရေသးတယ္။ ဓာတ္ပုံဆရာက ကုိယ္ၿပဳံးတဲ့ပုံ သိပ္အားမရလုိ႔ ထပ္ခါထပ္ခါျပန္႐ုိက္တယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ… ဘြဲ႔ယူခ်ိန္မွာ မိသားစု၀င္ေတြလည္းမရွိ၊ စရိတ္သက္သာေအာင္ ရွိတဲ့အက်ႌေလး၀တ္၊ ေခြ်တာရေအာင္ ေန႔လယ္စာကုိ လက္ဖက္သုပ္ႏွင့္ထမင္းစားၿပီး ဓာတ္ပုံအ႐ုိက္ခံရတဲ့သူဟာ ဟက္ဟက္ပက္ပက္၊ လြယ္လြယ္ကူကူ ဘယ္ၿပဳံးႏုိင္ပါ့မလဲ။ အေကာင္းဆုံးပုံ ၃ပုံကူးေပးထားတဲ့ ေက်ာင္းတံဆိပ္ႏွင့္ စီဒီေခြလက္ထဲေရာက္လာမွသာ သူ႔ကုိအတင္းၿပဳံးခုိင္းၿပီး စိတ္ႀကိဳက္မရမခ်င္း ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ေပးခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပုံဆရာကုိ ေက်းဇူးေတြ သိပ္တင္ေနမိေတာ့တာ။

ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ အခမ္းအနားက ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ႏွင့္ပဲ ၿပီးဆုံးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဘြဲ႔၀တ္စုံကုိေတာ့ ေခတၱခဏငွားယူထားတာျဖစ္လုိ႔ ျပန္အပ္ခဲ့တယ္။ ခ်စ္သူက အမွတ္တရ သိမ္းထားဖုိ႔၀ယ္ဦးမလားေမးေတာ့ သူက ဟင့္အင္းလုိ႔ တစ္ခါတည္း ျငင္းလုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔နာမည္အပါအ၀င္ ၂၀၀၃ခုႏွစ္မွာ ဘြဲ႔ရတဲ့ေက်ာင္းသားစာရင္းကုိ ေနာက္ေက်ာမွာ ႐ုိက္ႏွိပ္ထားတဲ့ Jumper ေခါင္းစြပ္အက်ႌထူထူေႏြးေႏြးတစ္ထည္ေတာ့ အမွတ္တရ ၀ယ္ခဲ့လုိက္တယ္။ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ တက္ေရာက္လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကုိ တည့္ခင္းေကြ်းေမြးတဲ့ လက္ဖက္ရည္ႏွင့္မုန္႔ သုံးေဆာင္အၿပီးမွာ သူတုိ႔ေနထုိင္ရာၿမိဳ႕ေလးကုိ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဘြဲ႔ယူလာၾကသူမိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ မိသားစု၀င္အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အထုိက္အေလ်ာက္ ၀တ္စားဆင္ယင္ၿပီး၊ မ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္ေကာင္း႐ုံ အတန္အသင့္သာ ျခယ္သျပင္ဆင္ထားတာ သူသတိျပဳမိခဲ့တယ္။ ျမန္မာျပည္က ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္တက္ေရာက္သူေတြႏွင့္ အေနာက္ႏုိင္ငံက ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္တက္ေရာက္ပုံ အကြာႀကီးကြာပုံကုိလည္း သူျမင္ခဲ့ရတယ္။

မ်က္ႏွာေပၚမွာေနဗီယာေလးလူး၊ ခရင္ပတ္ခ္ေလး႐ုိက္၊ အေရာင္မထြက္တဲ့ႏႈတ္ခမ္းအဆီေလးဆုိး၊ ပန္းမပန္ ဆံထုံးမထုံး၊ ရွိတဲ့အ၀တ္အစားေလး၀တ္ၿပီး လက္၀တ္လက္စား ပကာသနတစ္ခုမွမပါဘဲ ကုန္က်စရိတ္ မရွိသေလာက္နီးပါး ဘြဲ႔ယူခဲ့တဲ့သူ႔ကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံက ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္မွာ ေငြသိန္းခ်ီအကုန္အက်ခံၿပီး အကယ္ဒမီေပးပြဲတက္ေရာက္သည့္အလား ျပင္ဆင္ျခယ္သလုိ႔ ဘြဲ႔တက္ယူခဲ့သူေ တြ ျမင္ၾကရင္ျဖင့္ တအံ့တၾသျဖစ္ေနမွာ သိပ္ကုိေသခ်ာပါတယ္။

ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိေ၀ဖန္ေ၀ဖန္၊ ဓာတ္ပုံထဲက မိန္းကေလးက ေက်ေက်နပ္နပ္ ၿပဳံးေနဆဲပါပဲ။



ဇြန္မုိးစက္
15-2-2015
11:00 PM