The Graduation

8

Category:


ခရီးသြားဟန္လႊဲ ေရႊပုဇြန္ၿခံထဲေရာက္ေတာ့ ကားေတြျပည့္ၾကပ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ တနဂၤေႏြလည္းျဖစ္၊ မဂၤလာေဆာင္လည္းရွိေနေတာ့ ပန္းၿခံေလးထဲ သိသိသာသာ လူစည္ကားေနတယ္။ အျပင္ဘက္မွာပဲ ထုိင္စရာေနရာေလး အေျပးရွာ၀င္ထုိင္ၿပီး ေကာ္ဖီမွာထားခ်ိန္ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ အကဲခတ္မိေတာ့မွ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲတင္မကဘဲ ဒီကေန႔ ဘြဲ႔ယူၾကတဲ့ ဘြဲ႔ရေက်ာင္းသူမ်ားႏွင့္ မိသားစု၀င္တခ်ိဳ႕ ေရႊပုဇြန္၀င္းထဲမွာ ၀ုိင္းဖြဲ႔စားေသာက္ အနားယူရင္း ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ေနၾကတာ သတိျပဳမိတယ္။ ႀကိဳးႀကီးခ်ိတ္အ၀ါေရာင္ေတာက္ေတာက္၀တ္ဆင္ထားတဲ့ အသက္၅၀ေက်ာ္ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးႀကီးေတြကုိျမင္လုိက္ေတာ့ သတုိ႔သမီး၊ သတုိ႔သားမိဘမ်ားထင္တယ္လုိ႔ စိတ္မွန္းႏွင့္ေတြးၾကည့္ေနစဥ္မွာပဲ သမီး ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ဖုိ႔ ဒီဘက္လာေလ လုိ႔ ေခၚသံၾကားရာ လွမ္းၾကည့္လုိက္မွ သူတုိ႔ေတြဟာ ဘြဲ႔ရသမီးပ်ိဳတစ္ဦးရဲ႕ မိဘေတြျဖစ္မွန္း သိလုိက္ရတယ္။ 

မိတ္ကပ္ထူထူေပၚမွာ ႏႈတ္ခမ္းနီရဲရဲဆုိးထားတဲ့ ပူပူေႏြးေႏြးဘြဲ႔ရ သမီးပ်ိဳေလးဟာ သတုိ႔သမီးအလား အထင္းသား။ ခ်ိတ္လုံခ်ည္ေအာက္က ေဒါက္ဖိနပ္အပ်ံစားက ေတာ္ေတာ္ျမင့္သားလား။ ဒါကုိျမင္ေတာ့ သူတစ္ခုသတိရၿပီး ၿပဳံးသြားတယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြမနက္တုိင္း သူ႔ေမာင္ေလးဆီ အဂၤလိပ္စာလာသင္တဲ့ တပည့္မေလးရွိတယ္။ သူေလးလည္း ဒီစေန ဘြဲ႔ယူရမွာမုိ႔လုိ႔ မလာႏုိင္ေၾကာင္း၊ တနဂၤေႏြမွ လာမယ့္အေၾကာင္း ဆရာ့ကုိ ဖုန္းဆက္ၿပီး အေၾကာင္းၾကားထားတယ္။ တနဂၤေႏြမနက္ေရာက္ေတာ့ သူေလးဆီက ဖုန္းထပ္လာတယ္။ မေန႔က ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္မွာ ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္စီးလုိက္လုိ႔ ေျခေထာက္ေတြအရမ္းနာေနလုိ႔ မလာျဖစ္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္း… ျပန္ၾကားရတဲ့သူက ၿပဳံးမိတာ။

ျမန္မာျပည္မွာ ဘြဲ႔ယူတဲ့ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာတာၾကားဖူးတယ္။ ခ်ဲ႕ရင္ခ်ဲ႕သေလာက္ ကုန္တဲ့အေၾကာင္း၊ တခ်ိဳ႕မ်ားဆုိ သတုိ႔သမီးစရိတ္နီးနီး ကုန္က်စရိတ္ႀကီးမားေၾကာင္းေတြ။ ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတဲ့၀တၳဳတုိေလးတစ္ပုဒ္မွာ (စာေရးဆရာက လယ္တြင္းသားေစာခ်စ္လား၊ သုေမာင္လား မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ တျခားတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္) သမီးတစ္ေယာက္ ၿခိဳးၿခိဳးၿခံၿခံ ေခြ်ေခြ်တာတာႏွင့္ ဘြဲ႔ယူႏုိင္ဖုိ႔ ကုန္က်စရိတ္ေတြ အေဖျဖစ္သူက တြက္ခ်က္ေနခ်ိန္မွာ တစ္ဖက္လမ္းက ဘြဲ႔ယူမယ့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ အလွျပင္ဆုိင္မွာ သူပန္ခ်င္တဲ့ သဇင္ပန္းေတြေ၀ေနေအာင္ မပန္ရလုိ႔ ငုိတဲ့အေၾကာင္း သမီးက ျပန္ေျပာျပတာကုိ တအံ့တၾသ နားေထာင္လုိက္ရတဲ့အေဖရဲ႕ ခံစားခ်က္ကုိ ျမင္ေယာင္လုိက္သလုိပဲ။ ဓာတ္ပုံေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္႐ုိက္ရင္း ဂုဏ္ယူေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ မိန္းမပ်ိဳေလးေတြကုိ ၾကည့္ေနရင္း သူ႔အေတြးဆီကုိ အတိတ္ေန႔ရက္ဆီက အာ႐ုံတစ္ခု ႐ုိက္ခတ္လာခဲ့တယ္။

၂၀၀၃ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ ၃၁ရက္ဟာ သူ ဘြဲ႔ယူခဲ့ရတဲ့ေန႔ေလးေပါ့။ ရပ္ေ၀းေျမမွာ မိသားစုေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမပါဘဲ သူဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္တက္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔နံေဘးမွာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေနခဲ့တယ္။ တကယ္ဆုိ အဲဒီအခ်ိန္က သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လုံး ေငြေရးေၾကးေရး ၾကပ္တည္းေနၾကတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးကာစ အာရွတုိက္သားေက်ာင္းသားေတြဟာ ယူေကႏုိင္ငံမွာ တရား၀င္အခ်ိန္ျပည့္အလုပ္လုပ္ခြင့္ပါမစ္ရဖုိ႔ ခက္ခဲခ်ိန္၊ အခ်ိန္ပုိင္းအလုပ္ကရတဲ့၀င္ေငြနဲ႔ ေနစရိတ္၊ စားစရိတ္ကုိ အေတာ္ၿခိဳးၿခံေခြ်တာၿပီး ႐ုန္းကန္ေနရခ်ိန္မွာ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္တက္ေရာက္ဖုိ႔ အေၾကာင္းၾကားစာလာေတာ့ တက္သင့္မတက္သင့္ အေတာ္စဥ္းစားခဲ့ရတယ္။ 

ဘယ္အရာမဆုိ အပိုမကုန္ခ်င္တဲ့သူဟာ ခ်စ္သူရဲ႕အတင္းတုိက္တြန္းမႈေၾကာင့္ လူကုိယ္တုိင္တက္ေရာက္မယ့္အေၾကာင္း ျပန္စာပုိ႔လုိက္တယ္။ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္မွာ၀တ္ဆင္ဖုိ႔ တစ္စုံတည္းရွိတဲ့ ျမန္မာ၀တ္စုံကုိ ၀တ္ၾကည့္ခ်ိန္မွာ စိတ္ညစ္သြားခဲ့ရတယ္။ တုိးလာတဲ့သူ႔ကုိယ္အေလးခ်ိန္ေၾကာင့္ ေရွ႕ခြဲအက်ႌၾကယ္သီး ဘယ္လုိမွေစ့ေအာင္ တပ္လုိ႔မရေတာ့ဘူး။ ထမီကြင္းလည္း ရွိရင္းစြဲထက္ ပုိက်ဥ္းသြားသလုိ ခံစားရတယ္။ ပုိက္ဆံအကုန္အက်မမ်ားခ်င္ပါဘူးဆုိမွ ၀တ္ဖုိ႔ရည္ရြယ္ထားတဲ့တစ္စုံက ၀တ္မရျဖစ္ေနလုိ႔ အေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္သြားခဲ့တယ္။

ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းအီးေမးလ္ကပုိ႔လာတဲ့ dress code မွာ ေကာ္လံႏွင့္ၾကယ္သီးပါတဲ့ အက်ႌျဖစ္ရမယ္ဆုိလုိ႔ ရွိတဲ့အက်ႌေတြထဲ ေမႊေႏွာက္ရွာၾကည့္ရျပန္တယ္။ ကံေကာင္းစြာႏွင့္ ေကာ္လံႏွင့္ၾကယ္သီးပါတဲ့ အက်ီျဖဴတစ္ထည္ေတြ႔တယ္၊ လက္ေတာ့မရွည္ဘူး။ အဲဒါေလးကုိပဲ ရွိၿပီးသား စတုိင္လ္ေဘာင္းဘီအနက္ေရာင္ႏွင့္တြဲ၀တ္မယ္လုိ႔ စိတ္ပုိင္းျဖတ္လုိက္တယ္။ Clarks မွာ discount ခ်တုန္းက ၀ယ္ထားတဲ့ ခြာသိပ္မျမင့္တဲ့ ေလဒီရွဴးဖိနပ္အသည္းကြဲေရာင္လွလွေလး ရွိတယ္။ အဲဒါဆုိ သူ႔အတြက္ ဘြဲ႔တက္ယူဖုိ႔ လုံေလာက္အဆင္ေျပသြားၿပီေပါ့။

အ၀တ္အစားကိစၥၿပီးေတာ့ သြားလာေရးကုိ စဥ္းစားရတယ္။ သူေနတဲ့ၿမိဳ႕က ဘြဲ႔ယူမယ့္ၿမိဳ႕ႏွင့္ အလွမ္းေ၀းတယ္။ လက္မွတ္၀ယ္ၿပီး ရထားႏွင့္သြားရမလား၊ အေ၀းေျပးကားႏွင့္သြားရမလား မဆုံးျဖတ္ႏုိင္ေသးဘူး။ ဘြဲ႔ယူခါနီးေရာက္ေလ၊ ပုိက္ဆံျပတ္ခါနီးေလ ျဖစ္လာတယ္။ ျမန္မာျပည္ကုိလည္း ပုိက္ဆံလွမ္းမေတာင္းခ်င္ဘူး။ ဒီဘြဲ႔တစ္ခုရဖုိ႔အတြက္ အေမတုိ႔ခမ်ာ ၿမိဳ႕ထဲကတုိက္ခန္းကုိေရာင္းၿပီး သြားေရးလာေရးခက္ခဲတဲ့ ၿမိဳ႕သစ္မွာ အနစ္နာခံသြားေနေပးရကတည္းက အိမ္ကုိတစ္ခါမွ ျပန္မေတာင္းေတာ့တာ။ အဂၤလန္ကေန ေ၀လနယ္ထိ ရထားလက္မွတ္ေစ်းက မေသးဘူး။ ေစ်းသက္သာတဲ့အေ၀းေျပးကားက်ေတာ့ အေဖာ္လုိက္ေပးမယ့္ခ်စ္သူက ေခါင္းမူးတတ္လုိ႔ အၾကာမစီးႏုိင္ဘူးဆုိေတာ့ ခက္သားလား။ ကားႏွင့္သြားရတာခ်င္းအတူတူ ခရီးစရိတ္အပုိကုန္စရာမလုိတဲ့ သူ႕ရဲ႕ေပါင္ကုိးရာတန္ တစ္ပတ္ရစ္ဖုိ႔ဒ္ကားေလးနဲ႔ပဲ သြားၾကရေအာင္လုိ႔ ခ်စ္သူကအဆုိျပဳလာမွ ႏွစ္ေယာက္သား အဆင္ေျပသြားေတာ့တယ္။ လမ္းမွာဆာရင္စားဖုိ႔ ေခြ်တာေရးထမင္းႏွင့္ လက္ဖက္သုတ္ကုိ ဘူးႏွင့္ ထည့္ယူသြားဖုိ႔ သူက စီစဥ္လုိက္တယ္။ အဲဒီလုိႏွင့္ ျမဴခုိးေ၀တဲ့ ေဆာင္းဦးတစ္မနက္မွာ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္က်င္းပရာ Cardiff ၿမိဳ႕ကုိ ထြက္ခြာခဲ့ၾကတယ္။ ေဘးကထုိင္ၿပီး လမ္းညႊန္ေပးတဲ့ သူ႔အမွားေၾကာင့္ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကုိ လမ္းမွားၿပီး၀င္သြားေသးတယ္။

ပြဲမစမီ အနည္းဆုံး ၂နာရီႀကိဳေစာၿပီးေရာက္ေအာင္လာပါလုိ႔ ညႊန္ၾကားထားလုိ႔ ေနာက္အက်ဆုံး မနက္၁၁နာရီေရာက္ေအာင္ သြားရတယ္။ ကံေကာင္းစြာႏွင့္ အခ်ိန္မီေရာက္သြားခဲ့တယ္ ဆုိပါေတာ့။ ဘြဲ႔၀တ္စုံသြားယူၿပီး၀တ္၊ ကုိယ္ႏွင့္ေတာ္တဲ့ ဦးထုပ္ေရြးၿပီးတာႏွင့္ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ဖုိ႔ သြားတန္းစီရတယ္။ အေပ်ာ္တမ္း ဒစ္ဂ်စ္တယ္လ္ကင္မရာေလးေတြ ေခတ္စားကာစ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘြဲ႔ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ေပးတဲ့ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ကင္မရာႀကီးေတြက ဒစ္ဂ်စ္တယ္လ္ႏွင့္ ျဖစ္ေနတာျမင္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လုံး အံ့ၾသၿပီး ကင္မရာႀကီးကုိ ေငးခဲ့ရေသးတယ္။ ဓာတ္ပုံဆရာက ကုိယ္ၿပဳံးတဲ့ပုံ သိပ္အားမရလုိ႔ ထပ္ခါထပ္ခါျပန္႐ုိက္တယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ… ဘြဲ႔ယူခ်ိန္မွာ မိသားစု၀င္ေတြလည္းမရွိ၊ စရိတ္သက္သာေအာင္ ရွိတဲ့အက်ႌေလး၀တ္၊ ေခြ်တာရေအာင္ ေန႔လယ္စာကုိ လက္ဖက္သုပ္ႏွင့္ထမင္းစားၿပီး ဓာတ္ပုံအ႐ုိက္ခံရတဲ့သူဟာ ဟက္ဟက္ပက္ပက္၊ လြယ္လြယ္ကူကူ ဘယ္ၿပဳံးႏုိင္ပါ့မလဲ။ အေကာင္းဆုံးပုံ ၃ပုံကူးေပးထားတဲ့ ေက်ာင္းတံဆိပ္ႏွင့္ စီဒီေခြလက္ထဲေရာက္လာမွသာ သူ႔ကုိအတင္းၿပဳံးခုိင္းၿပီး စိတ္ႀကိဳက္မရမခ်င္း ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ေပးခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပုံဆရာကုိ ေက်းဇူးေတြ သိပ္တင္ေနမိေတာ့တာ။

ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ အခမ္းအနားက ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ႏွင့္ပဲ ၿပီးဆုံးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဘြဲ႔၀တ္စုံကုိေတာ့ ေခတၱခဏငွားယူထားတာျဖစ္လုိ႔ ျပန္အပ္ခဲ့တယ္။ ခ်စ္သူက အမွတ္တရ သိမ္းထားဖုိ႔၀ယ္ဦးမလားေမးေတာ့ သူက ဟင့္အင္းလုိ႔ တစ္ခါတည္း ျငင္းလုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔နာမည္အပါအ၀င္ ၂၀၀၃ခုႏွစ္မွာ ဘြဲ႔ရတဲ့ေက်ာင္းသားစာရင္းကုိ ေနာက္ေက်ာမွာ ႐ုိက္ႏွိပ္ထားတဲ့ Jumper ေခါင္းစြပ္အက်ႌထူထူေႏြးေႏြးတစ္ထည္ေတာ့ အမွတ္တရ ၀ယ္ခဲ့လုိက္တယ္။ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ တက္ေရာက္လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကုိ တည့္ခင္းေကြ်းေမြးတဲ့ လက္ဖက္ရည္ႏွင့္မုန္႔ သုံးေဆာင္အၿပီးမွာ သူတုိ႔ေနထုိင္ရာၿမိဳ႕ေလးကုိ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဘြဲ႔ယူလာၾကသူမိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ မိသားစု၀င္အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အထုိက္အေလ်ာက္ ၀တ္စားဆင္ယင္ၿပီး၊ မ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္ေကာင္း႐ုံ အတန္အသင့္သာ ျခယ္သျပင္ဆင္ထားတာ သူသတိျပဳမိခဲ့တယ္။ ျမန္မာျပည္က ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္တက္ေရာက္သူေတြႏွင့္ အေနာက္ႏုိင္ငံက ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္တက္ေရာက္ပုံ အကြာႀကီးကြာပုံကုိလည္း သူျမင္ခဲ့ရတယ္။

မ်က္ႏွာေပၚမွာေနဗီယာေလးလူး၊ ခရင္ပတ္ခ္ေလး႐ုိက္၊ အေရာင္မထြက္တဲ့ႏႈတ္ခမ္းအဆီေလးဆုိး၊ ပန္းမပန္ ဆံထုံးမထုံး၊ ရွိတဲ့အ၀တ္အစားေလး၀တ္ၿပီး လက္၀တ္လက္စား ပကာသနတစ္ခုမွမပါဘဲ ကုန္က်စရိတ္ မရွိသေလာက္နီးပါး ဘြဲ႔ယူခဲ့တဲ့သူ႔ကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံက ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္မွာ ေငြသိန္းခ်ီအကုန္အက်ခံၿပီး အကယ္ဒမီေပးပြဲတက္ေရာက္သည့္အလား ျပင္ဆင္ျခယ္သလုိ႔ ဘြဲ႔တက္ယူခဲ့သူေ တြ ျမင္ၾကရင္ျဖင့္ တအံ့တၾသျဖစ္ေနမွာ သိပ္ကုိေသခ်ာပါတယ္။

ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိေ၀ဖန္ေ၀ဖန္၊ ဓာတ္ပုံထဲက မိန္းကေလးက ေက်ေက်နပ္နပ္ ၿပဳံးေနဆဲပါပဲ။



ဇြန္မုိးစက္
15-2-2015
11:00 PM

အကယ္၍မ်ား…

13

Category:

သတၱမတန္းအေဆာင္သုိ႔သြားရာ ေလွကားထစ္မ်ားဆီ မေရာက္မီ ညာျခမ္းက န၀မတန္း တန္းခြဲတစ္ခုကုိ သူ အၿမဲလွမ္းၾကည့္ေလ့ရွိသည္။ ေျမညီထပ္က စာသင္ခန္းမ်ား၏ ဘယ္ညာႏွစ္ဘက္လုံးတြင္ ေကာ္ရစ္ဒါမ်ားရွိၿပီး တစ္ခန္းလွ်င္ ဘယ္၂ခု၊ ညာ၂ခု စုစုေပါင္း တံခါးေပါက္၄ခုရွိသျဖင့္ အလင္းေရာင္ေကာင္းစြာရေသာ အခန္းမ်ားကုိ သူ ႏွစ္သက္ပါသည္။ ထု႔ိထက္ပုိ၍ သူ ႏွစ္သက္ေသာ အရာတစ္ခုရွိပါေသးသည္။ အဲဒါကေတာ့ အရာ၀တၳဳမဟုတ္ေသာ သက္ရွိလူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ မနက္ ၈နာရီခြဲႏွင့္ ၉နာရီအတန္းမတက္မီၾကားခ်ိန္ေလးတြင္ ေက်ာင္းသူႏွစ္ေယာက္ အခန္း၀က သံမံတလင္းအုတ္ထစ္ေပၚမွာထုိင္ၿပီး စကားေျပာေလ့ရွိသည္ကုိ သူ သတိျပဳမိသည္။ တကယ္ေတာ့ လူတစ္ဦးက တစ္ဦးအေပၚ စိတ္၀င္စားမႈဆုိတာ ေန႔တုိင္းျမင္ေတြ႔နီးစပ္ရာက အစျပဳခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။

ေတာ္႐ုံမိန္းကေလးမ်ားထက္ သိသာစြာျမင့္မားရွည္လ်ားေနေသာ အရပ္ကလန္ကလားေၾကာင့္ 'မ' ကုိ သူ သတိထားခဲ့မိတာျဖစ္ႏုိင္သည္။ ညိဳညက္ေသာ အသားေရ၊ ေယာက်္ားေလးေကဆံပင္တုိတုိႏွင့္ လုိက္ဖက္ညီေအာင္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ၊ ၿပဳံးရယ္လုိက္တုိင္း ခြက္၀င္သြားေသာ ပါးခ်ိဳင့္ေလးတစ္ဘက္ႏွင့္ မ မ်က္ႏွာေလးကုိ တိတ္တခုိးေငးၾကည့္ရင္း နားသယ္စပ္က အသားပုိေလးကုိ သူျမင္သြားခဲ့သည္။ ထုိအသားပုိေလးေၾကာင့္ ေဘးတုိက္ျမင္ရေသာ မမ်က္ႏွာသည္ သူ႔အတြက္ ပုိခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းသြားခဲ့သည္ဟုထင္သည္။ မကုိ ျမင္လွ်င္ အဆုိေတာ္ဗလ၏ ဘယ္သူဖန္ဆင္းေပးတာလဲ သီခ်င္းစာသားထဲက ‘သူ႔႐ုပ္ကညိဳေခ်ာပဲ… ျမင္သူေငးလုိ႔မ၀တယ္…’ သီခ်င္းသံကုိ အလုိလုိ ၾကားေယာင္လာသည္။ သူ႔အတြက္ မသည္ ခုိးၾကည့္၍ မ၀ႏုိင္ေသာ ညိဳေခ်ာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။

မႏွင့္ပတ္သက္ေသာ သူ႔ခံစားခ်က္အနည္းငယ္ကုိ ထုိစဥ္က သူႏွင့္ အတူထုိင္ခဲ့ေသာ အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္း ‘စုိး’ ကုိ မထင္မွတ္ဘဲ လွစ္ဟမိသည္မွ အစျပဳကာ မ အေၾကာင္း တစြန္းတစ သိလာခဲ့သည္။ မ၏ နာမည္ေျပာင္သည္ အရွည္ႀကီးျဖစ္ေၾကာင္း (ေအးေလ… မိန္းကေလးတန္မဲ့ ဒီေလာက္အရပ္ရွည္တာကုိ)၊ မ၏ နာမည္ရင္းသည္ ၄လုံးျဖစ္ၿပီး၊ အေနာက္၃လုံးက မန္းေတာင္ရိပ္ခုိ သီခ်င္းအစ ျဖစ္ေၾကာင္း စုိး က သူစပ္စုခဲ့သမွ် သူ႔ကုိ ေဖာက္သည္ခ်ခဲ့သည္။ မ အေၾကာင္းသိခ်င္ေသာ္လည္း တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္ရွားခဲ့ေသာသူက သတင္းယူေဆာင္လာေပးသည့္ စုိးကုိ အလုိလုိေက်းဇူးတင္မိသည္။

သို႔ေသာ္ သူ ထင္မွတ္မထားေသာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ျပဳလုပ္ခဲ့သူမွာလည္း စုိး ပင္ျဖစ္သည္။ ‘ငါ မ ကုိ ခ်စ္ေနၿပီ၊ သူ႔ကုိ လုိက္ေတာ့မယ္…’ စကားအဆုံးမွာ သူ အံ့ၾသသြားခဲ့သည္။ တကယ္ဆုိ သူ႔ခံစားခ်က္ေတြ စုိး သိရက္သားႏွင့္ မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး ဒီလုိစကားမ်ိဳးကုိ ေျပာရက္ေလျခင္း။ သူ႔အေတြးမဆုံးခင္မွာပင္ စုိးက သူ႔မ်က္ႏွာကုိ ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး ဆက္ေျပာသည္… ‘ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ မကုိ ၿပိဳင္လုိက္ရေအာင္’ သူ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏုိင္ေအာင္ ဆြံ႔အသြားခဲ့သည္။ သူ႔ဘ၀တြင္ ဘယ္မိန္းကေလးကုိမွ မလုိက္ဖူးခဲ့။ လုိက္ဖုိ႔အထိလည္း စိတ္မကူးခဲ့၊ သတၱိလည္း မရွိခဲ့။ မက ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းသည္ မွန္ေသာ္လည္း… ဟင့္အင္း… သူ ေခါင္းခါျပလုိက္သည္။ စုိးက ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးသူတုိ႔၏ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မျပင္မည့္ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးႏွင့္ သူ႔အနားက ထြက္သြားသည္။

ရက္သတၱပတ္ခန္႔ၾကာေသာအခါ စုိး တစ္ေယာက္ ညွိဳးငယ္ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ သူ႔ေဘးနားမွာ၀င္ထုိင္ၿပီး ဖြင့္ေျပာလာသည္။ ‘မ က သူ႔မွာခ်စ္သူရွိလုိ႔ ငါ့ကုိ မခ်စ္ႏုိင္ဘူးတဲ့။ သူငါ့ကုိ ညာတယ္ထင္လုိ႔ စုံစမ္းၾကည့္ေတာ့ သူ႔ခ်စ္သူက ငါတုိ႔ထက္တစ္တန္းပုိႀကီးတယ္၊ မ ထက္ေတာ့ တစ္ႏွစ္ပုိငယ္တယ္။ မက သူ႔ကုိ စလုိက္တာတဲ့။ စုိးသူရဲ႕ သိပ္ခ်စ္တာသူသိပါကြယ္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ထဲကုိ ဆုိဒ္ေအေရာ၊ ဆုိဒ္ဘီမွာပါသြင္းၿပီး အတန္းထဲအထိကုိ သြားေပးတာတဲ့။’ စုိး စကားေၾကာင့္ သူ ၀မ္းသာရမလား၊ ၀မ္းနည္းရမလား မေ၀ခြဲႏုိင္ခင္မွာပင္ စုိးတစ္ေယာက္ စာသင္ခုံေပၚ မ်က္ႏွာေမွာက္ခါ အျပင္းအထန္ေၾကကြဲေၾကာင္း ျပသေနသည္။ လြယ္လြယ္ႏွင့္ လက္မေလွ်ာ့ခ်င္ေသာ စုိးက မ ကုိ အၾကပ္ကုိင္ကာ အေျဖမရရေအာင္ ေတာင္းမည္ဟု ဆုိျပန္သည္။ စုိးသည္ နာမည္ႏွင့္လုိက္ေအာင္ အနည္းငယ္ဆုိးခ်င္ၿပီး ေခါင္းေၾကာမာသည္ကုိ သူ သိထားေသာေၾကာင့္ မတားမိခဲ့။

မ သူ႔ကုိမခ်စ္လွ်င္ သခ်ၤာစာေမးပြဲမေျဖဘဲ အက်ခံမည္ဟု ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့သည့္အတုိင္း စုိးတစ္ေယာက္ လပတ္သခ်ၤာစာေမးပြဲ မေျဖဘဲ အက်ခံသည္ကုိ သိလုိက္ရေသာေန႔က သူ အလြန္အံ့ၾသသြားခဲ့သည္။ မုိက္႐ူးရဲဆန္လုိက္တာစုိးရာဟု အက်ယ္ႀကီးေအာ္လုိက္ခ်င္ေသာ္လည္း မေအာ္ျဖစ္ခဲ့။ တစ္ေယာက္ကျဖတ္သြားတာကုိ မေက်နပ္လုိ႔ အျဖတ္ခံရသူက နံရံကုိလက္သီးနဲ႔ထုိးၿပီး ေက်ာင္းေဆးခန္းေရာက္သြားတာ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ သိပ္ခ်စ္ေၾကာင္းသက္ေသျပခ်င္လုိ႔ အနာခံ၊ ေသြးထြက္ခံၿပီး ေထာက္ခြ်န္နဲ႔ လက္မွာနာမည္ေရးထုိးၾကတာ၊ စုိးထက္ပုိၿပီး မုိက္႐ူးရဲဆန္ေသာ ေက်ာင္းေတာ္က ေရာင္းရင္းတခ်ိဳ႕၏ လုပ္ရပ္ေတြအေၾကာင္း သူၾကားမိေတာ့ လုံးလုံးနားလည္လက္ခံႏုိင္စြမ္းမရွိခဲ့။  စုိးေလာက္ သူ မ ကုိ မခ်စ္ေၾကာင္း၊ စုိးႏွင့္ တျခားသူေတြလုိ စာေမးပြဲအက်ခံ၊ ကုိယ္ကုိယ့္ကုိ အနာခံၿပီး မုိက္႐ူးရဲမဆန္တတ္ေၾကာင္းေတာ့ သူကုိယ့္သူ သိလုိက္သည္။

ေနာင္တစ္ႏွစ္ခန္႔အၾကာတြင္ အသားညိဳညိဳ အရပ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ မပုံရိပ္သည္ သူ႔အာ႐ုံတြင္ အလုိလုိ ေမွးမွိန္ေဖ်ာ့ေတာ့သြားခဲ့ေသာ္လည္း အသားညိဳညိဳ အရပ္ျမင့္ျမင့္ႏွင့္ ေကာင္မေလးမ်ားကုိ ေတြ႔သည့္အခါ ေက်ာင္းေတာ္မွာ ဆုံခဲ့ဖူးေသာ မ ကုိ ဖ်တ္ခနဲ သတိရမိေသးသည္။

မ်ားမၾကာမီ ကာလအတြင္းက အသားညိဳကာ အရပ္ရွည္ၿပီး ပါးခ်ိဳင့္ေလးႏွင့္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ညီမေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ခင္မင္မိသည္။ တစ္ရက္… မ်က္ႏွာစာအုပ္ေပၚတြင္ ျမင္ရေသာ သူကေလး၏ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ဓာတ္ပုံေအာက္တြင္ မွတ္ခ်က္၀င္ေရးမိသည္။

“အစ္မသာ ေယာက်္ားေလးဆုိရင္ အႏွင္းကုိ လုိက္မွာ”

သူေလးကလည္း စကၠန္႔ပုိင္းအတြင္း ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျပာသည္။

“သမီးသာ ေယာက်္ားေလးဆုိရင္လည္း အစ္မကုိ အလြတ္မေပးဘူး”

အႏွင္းစကားေၾကာင့္ သူ သေဘာတက် ၿပဳံးရယ္မိသည္။

အကယ္၍မ်ား… သူသည္ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါလွ်င္ အရပ္ျမင့္ျမင့္၊ အသားညိဳညိဳႏွင့္ ၿပဳံးရယ္လုိက္တုိင္း ပါးခ်ိဳင့္ခြက္၀င္သြားေသာ မိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ ဖူးစာဆုံျဖစ္မည္လား မေျပာႏုိင္ေပ။

ဇြန္မုိးစက္

ေယာက်္ားေလးဆုိလုိ႔ မူးလုိ႔ေတာင္ရွဴစရာမရွိခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေက်ာင္းသူမိန္းကေလးအခ်င္းခ်င္း သေဘာက်တာ၊ သံေယာဇဥ္တြယ္တာ၊ မိန္းကေလးျဖစ္ၿပီး ေယာက်္ားေလးေတြထက္ကုိ မုိက္႐ူးရဲဆန္ၾကသူမ်ားရွိခဲ့တဲ့အေၾကာင္း အမွတ္တရ ခ်ေရးမိတာျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့လည္း ဒါဟာ အျပစ္တင္လုိ႔ မရတဲ့ သဘာ၀တစ္ခုသာျဖစ္ပါတယ္။ အခ်စ္ေတာ္ထားခဲ့သည္၊ ရွိခဲ့သည္ျဖစ္ေစ၊ လုံးလုံး မထားခဲ့၊ မရွိခဲ့သည္ျဖစ္ေစ ေက်ာင္းသူအားလုံးကေတာ့ ေက်ာင္းေတာ္ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ရင္းႏွီးခင္မင္ေတာ္စပ္လာတဲ့ ညီအစ္မမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။

၂၀၁၅ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၁၈ေန႔မွာ က်င္းပျပဳလုပ္မယ့္ အ.ထ.က (၂) လသာရဲ႕ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲကုိ အမွီျပဳၿပီး တစ္ခ်ိန္က လသာ(၂) ရဲ႕ ေက်ာင္းသူေဟာင္းမ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကဖူးတဲ့ မမခင္ဦးေမမမသီတာမေမ (ေမနႏၵာ)မတန္ခူး (ေလႏုေအး)မေလး (အိမ့္ခ်မ္းေျမ့) ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းညိဳေလးေနတုိ႔ကုိ တဂ္ပါရေစ။ ေက်ာင္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဘယ္လုိအမွတ္တရမ်ိဳးကုိမဆုိ ေရးေပးလုိ႔ရပါတယ္။ အတဂ္ခံရတဲ့ပုိ႔စ္ေတြကေန တစ္ဆင့္ျပန္တဂ္တာမ်ိဳးရွိခဲ့ေပမယ့္ ဘေလာ့ဂ္စေရးခ်ိန္ကေန ခုခ်ိန္ထိ ကုိယ္ေရးတဲ့ပုိ႔စ္မွာ ဇြန္ တစ္ခါမွ စၿပီးမတဂ္ဖူးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဇြန္တဂ္မိတဲ့ ခ်စ္ေသာအစ္မမ်ား ေရးေပးႏုိင္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ အတုိင္းထက္အလြန္ ၀မ္းသာမိမွာပါ။ း)

ခ်စ္ခင္ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္
ညီမဇြန္

ငါးႏွစ္ခရီး

10

Category: ,

 
 
၂၀၀၉ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၅ရက္ေန႔မွာ စတင္သက္၀င္လႈပ္ရွားခဲ့ေသာ ဇြန္မုိးစက္၏ Coral Reef ဘေလာ့ဂ္ေလးသည္ ၂၀၁၄ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၅ရက္တြင္ ၅ႏွစ္တိတိ ျပည့္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္က အတူေနသူငယ္ခ်င္းညိဳေလး၏ ကြန္ပ်ဴတာျဖင့္ ဒီဇင္ဘာတစ္လထဲမွာပင္ ပုိ႔စ္ ၁၂ပုဒ္ေရးၿပီး အားႀကိဳးမာန္တက္ ဘေလာ့ဂင္းခဲ့သည္။ ၂၀၁၀ မတ္လေနာက္ပုိင္း ကုိယ္ပုိင္ကြန္ပ်ဴတာျဖင့္ ဆက္လက္စာေရး ဘေလာ့ဂင္းရာ တစ္ႏွစ္အတြင္း ၉၂ပုဒ္ ေရးတင္ျဖစ္ခဲ့သည္။ တစ္လလွ်င္ အနည္းဆုံး ပုိ႔စ္၄ပုဒ္မွေန၍ အမ်ားဆုံး ၁၂ပုဒ္ထိ ေရးခဲ့ဖူးသည္ကုိ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ အံ့ၾသရသည္။ ၂၀၁၁တြင္ ေရးအားသိသိသာသာက်သြားၿပီး တစ္ႏွစ္လုံးမွာ စုစုေပါင္း ၃၆ပုဒ္၊ ၂၀၁၂တြင္ ၂၈ပုဒ္ႏွင့္ ၂၀၁၃တြင္ ပုိ႔စ္ေပါင္း ၂၀သာ ေရးျဖစ္ခဲ့သည္။ ၂၀၁၄အတြက္ ယခု ငါးႏွစ္ခရီး ပုိ႔စ္ပါ ထည့္တြက္လွ်င္ ၁၉ပုဒ္သာ ရွိေသးသည္။ လုံး၀မေရးျဖစ္တာႏွင့္စာလွ်င္ တစ္လတစ္ပုဒ္ႏႈန္းေလာက္ ေရးျဖစ္ေသးသည္ဟု ေတြးၾကည့္လွ်င္ေတာ့ သိပ္မဆုိးလွပါ။ တခါတေလ စာမေရးေတာ့ဘဲ ဘေလာ့မွနားမည္ဟုႀကံလုိက္ေသာ္လည္း အတဂ္ခံရသည္ႏွင့္ ႀကဳံမိေတာ့ မထင္မွတ္ဘဲ ဘေလာ့ဂ္ေပၚျပန္ေရာက္ၿပီး ေရးျဖစ္သြားတာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိခဲ့သည္။

ႏွစ္ပတ္လည္ပုိ႔စ္ေလးေတြကုိ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ထုိစဥ္ကရွိခဲ့ေသာ တခ်ိဳ႕ဆႏၵေလးေတြ ခုခ်ိန္မွာ အနည္းႏွင့္အမ်ား အေကာင္အထည္ေပၚေနတာကုိ ေတြ႔ရသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ၄ႏွစ္အတြင္း ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွ စာစုေလးေတြက ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာပဲရွိေနခဲ့ရာမွ ၅ႏွစ္သက္တမ္းသုိ႔ ၀င္ေရာက္လာခ်ိန္ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ မဂၢဇင္းထက္က စာမ်က္ႏွာတခ်ိဳ႕ေပၚသုိ႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ ဇြန္မုိးစက္ကေလာင္ျဖင့္ စာေပေလာကထဲ စတင္၀င္ေရာက္ခ်ိန္က ဘေလာ့ဂ္ထက္ ၄ႏွစ္နီးပါး ပုိေစာပါသည္။ အကယ္၍မ်ား ဇြန္သည္ Coral Reef ဘေလာ့ဂ္ေလးကုိ မတည္ေဆာက္ျဖစ္ခဲ့ပါလွ်င္ စာေပေလာကႏွင့္ လုံးလုံးအဆက္ျပတ္သြားႏုိင္သည္ကုိ ယခုမွ ေတြးၾကည့္ျမင္ေယာင္မိသည္။ ဇြန္မုိးစက္၏ စာေရး၀ါသနာကုိ ဆက္လက္တည္တံ့ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ေစရန္ ဘေလာ့ဂ္က ေဖးကူဆက္မ ေပးခဲ့သည့္အတြက္ ထုိဘေလာ့ဂ္ေလးကုိပင္ တဖန္ျပန္လည္၍ ေက်းဇူးတင္မိသည္။

ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာေအာင္လက္တြဲခဲ့ဖူးေသာ ဇြန္႔အတြက္ ငါးႏွစ္တာကာလက သိပ္မမ်ားလွေသးဟု ဆုိႏုိင္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘေလာ့ဂ္ေလးႏွင့္ ေနာက္ထပ္ ၅ႏွစ္ၾကာေအာင္ လက္တြဲျဖစ္မည္လားဆုိသည္ကုိေတာ့ တပ္အပ္ေသခ်ာမေျပာႏုိင္ပါ။ ေသခ်ာတာတစ္ခုက ဇြန္မုိးစက္တစ္ေယာက္ အလုပ္ေတြဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား၊ အခ်ိန္ေတြဘယ္ေလာက္ရွားပါးရွားပါး စာေရးခ်င္ေသာစိတ္ကေလး အၿမဲလုိပင္ ရင္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းတာစူ ေနတတ္ျခင္းျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္မွစၿပီး ငါ ဘေလာ့ဂ္မွာ စာေတြမေရးေတာ့ဘူး၊ နားေတာ့မယ္ဟု ဆုံးျဖတ္ခဲ့သည္တုိင္ စာေတြဆက္ေရးေနမိခဲ့သည္။ စာေရးက်ဲသြားေသာ္လည္း စာေရးခ်င္စိတ္ရွိေနေသးသေရြ႕ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာစာမ်ားကုိ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ ဆက္ေရးျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ထင္ေၾကးေပးမိျပန္သည္။ အခ်ိန္မေရြး ကုိယ့္ဆႏၵရွိတုိင္း စိတ္ႀကိဳက္ေရးႏုိင္၊ တင္ႏုိင္ေသာ ဘေလာ့ဂ္ေလးသည္ ပုံႏွိပ္စာမ်က္ႏွာမ်ားထက္ပုိ၍ လြတ္လပ္မႈရွိသည္က အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။

ငါးႏွစ္ခရီးကုိ ေပ်ာ္ရႊင္၊ ၾကည္ႏူး၊ ၀မ္းနည္း၊ ၀မ္းသာ၊ အံ့ၾသ၊ ပူေဆြး၊ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ အဖုံဖုံ ရသစုံႏွင့္ ျဖတ္သန္းခဲ့သလုိ ႏုိင္ငံအႏွံ႔အျပားမွ ၀ါသနာတူဘေလာ့ဂ္ရြာသူရြာသားအေပါင္းႏွင့္ ဆုံေတြ႔ခင္မင္ရင္းႏွီးခြင့္လည္း ရခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ငါးႏွစ္တာကာလပတ္လုံး ဇြန္မုိးစက္ စာေရးဘေလာ့ဂင္းခဲ့သမွ် လာေရာက္လည္ပတ္ ဖတ္႐ႈအားေပးၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေမာင္ႏွမမ်ားအားလုံးကုိ လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္မိပါသည္။   

၅ႏွစ္ျပည့္သံေယာဇဥ္ေလးအတြက္ အမွတ္တရ စာဖြဲ႔ရင္း အားလုံးအတြက္ ခ်ိဳၿမိန္သာယာေသာ လဒီဇင္ဘာ ျဖစ္ပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလုိက္ပါသည္။ း)


ဇြန္မုိးစက္
၅.၁၂.၂၀၁၄

ေႏြးေထြးတဲ့ လက္ေဆာင္မြန္

8

Category: ,




ဇြန္႔ဘ၀မွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးအေထြေထြေသာ အမွတ္တရလက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ အမ်ားႀကီး လက္ခံရရွိဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၿခဳံလႊာတဘက္ပ၀ါေလးေတြကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ အႀကိမ္အေရအတြက္အမ်ားဆုံး ရရွိခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ျဖစ္လုိ႔ေနပါတယ္။ ခရီးသြားလက္ေဆာင္၊ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္၊ ေက်းဇူးတင္အသိအမွတ္ျပဳမႈ၊ ခင္မင္မႈအမွတ္တရ အစရွိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ လက္ေဆာင္ေပးသူ အမ်ားစုက အမ်ိဳးသမီးမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး တစ္ေယာက္ကေတာ့ အမ်ိဳးသားျဖစ္ပါတယ္။ မေန႔ကပဲ ပုိးပု၀ါေလးတစ္ခု လက္ေဆာင္ထပ္ရလုိက္ျပန္ေတာ့ ဒီတဘက္ၿခဳံလႊာလက္ေဆာင္ေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အမွတ္တရ စာေရးခ်င္စိတ္ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

ပုံမွာျမင္ရတဲ့ ဘယ္ကေနညာအထိ ၿခဳံလႊာေလးေတြကုိ ၂၀၀၇ခုႏွစ္ကေန ခု၂၀၁၄ကုန္ခါနီးအထိ ၇ႏွစ္အတြင္း ဇြန္လက္ေဆာင္ရခဲ့တဲ့ အစဥ္အတုိင္း စီထားပါတယ္။ ေဒါင္လုိက္စင္းေလးေတြနဲ႔ ပထမဆုံးျမင္ရတဲ့ ၿခဳံလႊာကေတာ့ ဇြန္ စင္ကာပူမွာ ပထမဆုံးအလုပ္၀င္ခဲ့တဲ့ ကုမၸဏီက ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးခဲ့တာပါ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီကုမၸဏီမွာ အလုပ္၀င္ခဲ့ရတဲ့ဆယ့္ႏွစ္လဟာ ဇြန္႔အတြက္ေတာ့ အိပ္မက္ဆုိးတစ္ခုလုိပါပဲ။ ကုမၸဏီနဲ႔ပတ္သက္သမွ် အရာရာကုိ ေခါင္းထဲကထုတ္ထားေပမယ့္ ၿခဳံလႊာအစင္းစိမ္းေလးက ဇြန္ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ အိတ္ထဲမွာအၿမဲပါခဲ့ပါတယ္။ ကုမၸဏီရဲ႕ အမ်ိဳးသမီးဒါ႐ုိက္တာေဘာ့စ္က သူ႔လက္ေအာက္က အမ်ိဳးသမီး၀န္ထမ္းေတြကုိ ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္ေပးဖုိ႔အတြက္ တာကာရွီးမားရားကုန္တုိက္က ၀ယ္ေပးခဲ့တယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီေရွာလ္ေလး မရွိခင္က ခ်မ္းတတ္တဲ့ဇြန္ဟာ အဲကြန္းလႊတ္ထားတဲ့ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ရထားေပၚမွာ ခရီးသြားတဲ့အခါတုိင္း အေႏြးထည္တစ္ထည္ ေဆာင္ယူသြားေလ့ရွိပါတယ္။ ဇြန္ႀကိဳက္တဲ့အစိမ္းေရာင္နဲ႔ေဖာက္ထားတဲ့ ဒီတဘက္ေလးကုိ ရလာခဲ့ခ်ိန္ကစၿပီး သူဟာ ဇြန္႔ရဲ႕ လက္စြဲေတာ္ေရွာလ္တစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ အႀကိမ္အေရအတြက္အမ်ားဆုံး အသုံးျပဳျခင္းခံေနရဆဲ ၿခဳံလႊာေလးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒုတိယေျမာက္ ခဲျပာေရာင္ၿခဳံလႊာေလးက စင္ကာပူက ဇြန္႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ဒူဘုိင္းျပန္လက္ေဆာင္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီၿခဳံလႊာကေတာ့ ဇြန္႔မွာရွိသမွ် တဘက္ၿခဳံလႊာေတြထဲမွာ အလ်ားေရာ အနံပါအႀကီးဆုံးျဖစ္ၿပီး တစ္ကုိယ္လုံးကုိ ၿခဳံလႊားလုိ႔ရပါတယ္။ အေရွ႕အလယ္ပုိင္းကၿခဳံလႊာမုိ႔ အသားထူၿပီး အရမ္းလည္းေႏြးပါတယ္။ ေလယာဥ္အၾကာႀကီးစီးရတဲ့ ခရီးစဥ္ေတြမွာ သူတုိ႔ေပးထားတဲ့ ေစာင္တစ္ထည္နဲ႔ မလုံေလာက္ေအာင္ ခ်မ္းတတ္တဲ့ ဇြန္႔အတြက္ အရမ္းအသုံး၀င္တဲ့ ေရွာလ္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲေအးရွားအိတ္စ္လုိ ခရီးရွည္ဆြဲတဲ့ ဘတ္ဂ်က္အဲလုိင္းမ်ိဳးမွာ ေစာင္ယူရင္ ပုိက္ဆံထပ္ေပးရပါတယ္။ ဇြန္႔အတြက္ေတာ့ ခဲေရာင္ၿခဳံလႊာရွည္ႀကီး ေဆာင္ထားသေရြ႕ ပုိက္ဆံအပုိေပးၿပီး ေစာင္ယူစရာမလုိေတာ့ပါဘူး။

ၿခဳံလႊာ၉ခုတိတိ လက္ေဆာင္ရခဲ့အထဲမွာ တတိယေျမာက္ၿခဳံလႊာအညဳိစင္းေလးကုိ  ေယာက်္ားေလးမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆီက ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ရခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဇြန္႔သူငယ္ခ်င္းဆရာ၀န္မတစ္ေယာက္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီးသိခဲ့တဲ့ အဲဒီအမ်ိဳးသားဟာ ဇြန္ စင္ကာပူမျပန္ခင္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းအတြက္ ပစၥည္းတစ္ခု လူႀကဳံေပးခ်င္တယ္လုိ႔ ဆုိလာတာေၾကာင့္ ဇြန္က အသာတၾကည္ပဲ လက္ခံခဲ့ပါတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အဲဒီတဘက္ဟာ ဇြန္႔အတြက္ပါ။ ေမြးေန႔မေရာက္ခင္ ၁၀ရက္ေလာက္ လုိေနေသးတာမုိ႔ ေမြးေန႔ေရာက္မွ အဲဒါ ဇြန္႔အတြက္လုိ႔ သူက စပ႐ုိက္လုပ္ခ်င္ခဲ့ပုံ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီၾကားထဲမွာ မထင္မွတ္ဘဲ သူက ဇြန္႔ကုိ လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္း ဇြန္႔သူငယ္ခ်င္းမကုိ ျပန္အသိေပးခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္းက ၿခဳံလႊာေလးအေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ “ငါထင္သားပဲ၊ သူနင့္ကုိ စိတ္၀င္စားေနတယ္ဆိုတာ။ နင့္အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးခ်င္လုိ႔ ဘာေပးရမွန္းမသိလုိ႔တဲ့ ငါ့ကုိ လာေမးတယ္ေလ။ သူနဲ႔ငါ  ခင္လာတာၾကာၿပီ၊ ေဟာက္ဆာဂ်င္အတူဆင္းခဲ့တဲ့ တေလွ်ာက္လုံးမွာေတာင္ ေမြးေန႔တုိ႔၊ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အေၾကာင္းတုိ႔ ဘယ္တုန္းကမွ မေျပာခဲ့ဖူးလုိ႔ ငါေတာင္ နဲနဲအံ့ၾသသြားတယ္။ နင္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအၿမဲသြားတတ္တဲ့သူဆုိေတာ့ တဘက္ေလးဘာေလးေပးလုိက္ေပါ့လုိ႔ ငါအႀကံေပးလုိက္တာ။ ဒါေၾကာင့္ နင့္ကုိေပးဖုိ႔ စေကာ့ေစ်းမွာ သူသြားရွာၿပီး ၀ယ္ခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ နင့္ကုိ အသိမေပးနဲ႔ဦး၊ နင့္ေမြးေန႔ေရာက္မွ ေျပာျပပါဆုိၿပီး ငါ့ကုိႏႈတ္ပိတ္ခဲ့တာေလ။ မသိရင္ေတာ့ သူက ငါ့အတြက္ လူႀကဳံထည့္ေပးလုိက္သလုိလုိ ဘာလုိလုိေပါ့ဟာ။” ရည္းစားတစ္ခါမွ မထားခဲ့ဘူးတဲ့ ေရာဂါေဗဒအထူးျပဳပညာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ လုပ္ရပ္က ဇြန္႔အတြက္ ၿပဳံးခ်င္စရာပါ။ သူ႔လက္ထပ္ခြင့္ကုိ ျငင္းခဲ့ေပမယ့္ သူေပးတဲ့အညိဳေရာင္တဘက္ေလးကုိေတာ့ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ လက္ခံသိမ္းဆည္းထားၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားတဲ့အခါ၊ တရားစခန္း၀င္တဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ သုံးခဲ့ပါတယ္။

စတုတၳေျမာက္ အနီေရာင္ ပက္ရွ္မီးယားၿခဳံလႊာေလးက ေစာေစာက အညိဳေရာင္ၿခဳံလႊာေလးနဲ႔ အမ်ိဳးစားတူပါတယ္။ အဲဒါကုိေတာ့ အေရွ႕မေလးရွားမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ အသိဆရာ၀န္အစ္မတစ္ေယာက္က ေပးခဲ့တာပါ။ သူ႔ကုိ ကူညီခဲ့တဲ့ကိစၥတခ်ိဳ႕အတြက္ အသိအမွတ္ျပဳေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႔ ေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အနီေရာင္ျဖစ္ေနလို႔ ဇြန္၀တ္တဲ့ အ၀တ္အစားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ အေရာင္ကြာဟေနလုိ႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ထုတ္မသုံးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တေလာကမွ အလွဴတစ္ခုသြားဖုိ႔ ပန္းေရာင္ရင္ဖုံးနဲ႔ ၾကက္ေသြးေရာင္ခ်ိတ္ထမီအတြက္ အလုိက္ဖက္ဆုံး ၿခဳံလႊာတစ္ခုလုိက္ရွာတဲ့အခါမွာေတာ့ ဒီအနီေရာင္ပက္ရွ္မီးယားတဘက္ေလးကုိ သြားသတိရမိၿပီး ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ဇြန္႔ပခုံးေပၚေရာက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။

စတုတၳရိပ္သာလမ္းမွာ အတူေနခဲ့တဲ့ ညီမေလးတစ္ေယာက္ ဒူဘုိင္းအလည္သြားၿပီး အျပန္မွာ ပဥၥမေျမာက္ အစိမ္းရင့္ေရာင္ေရွာလ္ေလးကုိ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ခ်ည္နဲနဲက်ဲတာမုိ႔ သိပ္မထူဘဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရွိပါတယ္။ အေရာင္လည္းရင့္တာမုိ႔ အေပေတအၾကမ္းခံပါတယ္။ တျခားၿခဳံလႊာေတြ ေလွ်ာ္ထားတဲ့အခါမ်ိဳး၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ သယ္ေဆာင္သြားခ်င္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ဒီတဘက္ေလးကုိ ယူသြားတတ္ပါတယ္။

ေျခာက္ခုေျမာက္ အျပာေရာင္အကြက္နဲ႔ လည္စည္းပ၀ါေလးကုိေတာ့ ၾသစေၾတးလ်က ဇြန္႔အေဒၚက လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဆစ္ဒနီကုိ ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ သြားလည္စဥ္က အဂၤလန္ေဆာင္းရာသီကုိႀကဳံခဲ့ဖူးတဲ့ဇြန္ဟာ ၾသဇီေႏြဦးကုိ အထင္ေသးၿပီး အေႏြးထည္ေတြ၊ မာဖလာေတြ မယူသြားခဲ့မိပါဘူး။ ေလယာဥ္စီးရင္ၿခဳံဖုိ႔ယူေနက် တဘက္၂ထည္ပဲ ယူသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္က ဆစ္ဒနီိမွာ ေဆာင္းထြက္ေနာက္က်တာနဲ႔ သြားႀကဳံမိတဲ့ ဇြန္တစ္ေယာက္ ဆစ္ဒနီေႏြဦးမွာ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးျဖစ္ၿပီး အေဒၚဆီက အေႏြးထည္နဲ႔မာဖလာေတြ ယူ၀တ္လုိက္ရပါတယ္။ ျမင္စကတည္း သေဘာက်ေနခဲ့တဲ့ သုိးေမႊးလည္စီးပ၀ါျပာကုိ အေဒၚက ျပန္မေပးဘဲ လက္ေဆာင္အျဖစ္ သမီးယူလိုက္ပါလုိ႔ ေျပာလာခဲ့ခ်ိန္မွာ ဇြန္သိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာပါ။ အဲဒါေလးပတ္ထားလုိက္ရင္ တစ္ကုိယ္လုံး ေႏြးေထြးသြား႐ုံသာမက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ မိန္းကေလးငယ္တစ္ေယာက္လုိ႔ေတာင္ ထင္ျမင္ခဲ့မိပါတယ္။

၇ခုေျမာက္တဘက္အနက္ေလးက စင္ကာပူက ဇြန္႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ေဆာင္ပါပဲ။ သူျမန္မာျပည္က ျပန္အလာမွာ ပါကင္မဖြင့္ရေသးတဲ့ တဘက္သုံးခုထုတ္ၿပီး ဇြန္ႀကိဳက္တဲ့အေရာင္ေရြးယူခုိင္းပါတယ္။ ဇြန္႔ဆီမွာ အနက္ေရာင္မရွိေသးတာမုိ႔ အနက္ခံမွာအပြင့္ေရာင္စုံေလးေတြပါတဲ့ အဲဒီၿခဳံလႊာေလးကုိပဲ ဇြန္ေရြးယူခဲ့ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ဗင္းနစ္သြားလည္ခ်ိန္မွာ  အနက္ေရာင္တဘက္ကုိ လည္စည္းအသြင္ေျပာင္းၿပီး ပတ္ခဲ့ပါတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ တစ္ခါပဲ ထုတ္သုံးရေသးေပမယ့္ သိပ္မၾကာခင္ ထပ္သုံးျဖစ္ဦးမွာပါ။

ရွစ္ခုေျမာက္ သုိးေမႊးပု၀ါေလးကုိ စတုတၳရိပ္သာမွာပဲ အတူေနခဲ့ၾကတဲ့ ညီမငယ္မ်ားထဲက တစ္ေယာက္က လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ မႏွစ္က ဇြန္႔ေမြးေန႔ဆြမ္းကပ္ပြဲကုိ လာေရာက္ၿပီး ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးသြားတယ္ဆုိေပမယ့္ တကယ္တမ္း သိပ္မၾကာခင္မွာ ဇြန္ႀကဳံေတြ႔ရမယ့္ ဆစ္ဒနီေဆာင္းအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီးေပးခဲ့တာပါ။ ႏူးညံ့အိစက္ၿပီး အရမ္းလည္းေႏြးေထြးတာမုိ႔ ၾသစေၾတးလ်ေဆာင္းရာသီမွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ဇြန္႔အတြက္ အရမ္းအသုံး၀င္ခဲ့တဲ့ ဒီဇုိင္းလွလွေလးနဲ႔ သုိးေမႊးပ၀ါတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးျမင္ရတဲ့ ကုိးခုေျမာက္ပုိးပ၀ါၿခဳံလႊာေလးကေတာ့ ေလာေလာလတ္လတ္ မေန႔ကမွ ရလာခဲ့တာပါ။ ဒီပ၀ါေလးကုိ တ႐ုတ္ျပည္ပီကင္းၿမိဳ႕ကေန ယူလာလက္ေဆာင္ေပးသူက ဇြန္နဲ႔အင္းတေကာ္တရားစခန္းမွာ ေတြ႔ဆုံခင္မင္ခဲ့တဲ့ ‘က်င့္ရာ’ ပဲျဖစ္ပါတယ္။ (သူ႔အေၾကာင္းအနည္းငယ္ကုိ ‘အုိဘယ့္ေယာဂီ’ မွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္) အင္းတေကာ္ဖားေအာက္ရိပ္သာမွာ သူ႔အတြက္စကားျပန္လုပ္ေပးခဲ့႐ုံသာမက သူမျပန္ခင္တစ္ရက္အလုိ စေကာ့ေစ်းမွာ သူလုိခ်င္တဲ့ ေက်ာက္စိမ္းဘုရားဆင္းထုေတာ္အပါအ၀င္ အိမ္အျပန္လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားကုိ ေစ်းဆစ္ႏုိင္သေလာက္ရေအာင္ဆစ္ၿပီး ဇြန္ကူညီ၀ယ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ သူ႔အတြက္ အမွတ္တရလက္ေဆာင္အျဖစ္ တိရစာၦန္အားလုံးထဲမွာ သူအႀကိဳက္ဆုံးျဖစ္တဲ့ ဆင္႐ုပ္ကေလးကုိ ဇြန္၀ယ္ၿပီး ေပးခဲ့ပါတယ္။ သူက်န္းမာေရးျပန္ေကာင္းလာၿပီး အင္းတေကာ္မွာပဲ သုံးလတရားစခန္းျပန္လာ၀င္မွာျဖစ္လုိ႔ ဇြန္႔ကုိေတြ႔ခ်င္ေၾကာင္း၊ ဇြန္႔အတြက္ လက္ေဆာင္၀ယ္ထားေၾကာင္း အီးေမးလ္ပုိ႔ၿပီး အေၾကာင္းၾကားလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ မေန႔ညေနက က်င့္ရာနဲ႔သြားေရာက္ေတြ႔ဆုံခ်ိန္မွာ သူထုတ္ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးေၾကာင့္ အံ့ၾသခဲ့ရပါတယ္။ တရားစခန္းမွာ ဇြန္က ေယာဂီတဘက္အညိဳေလးကုိ စလြယ္လြယ္ထားေလ့ရွိတာကုိ သူသတိျပဳမိခဲ့ပါတယ္။ သူက အညိဳေရာင္ပုိးၿခဳံလႊာပ၀ါေလးထုတ္ၿပီး ဇြန္႔ပခုံးေပၚမွာ စလြယ္လြယ္တဲ့ပုံေလး လုပ္ျပၿပီး ေပးတာပါ။ သူအဂၤလိပ္စကားသိပ္မေျပာတတ္ေပမယ့္ သူ႔အျပဳအမူေလးက ဇြန္႔ရင္ကုိ ၾကည္ႏူးေစခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ။

ဇြန္လက္ေဆာင္ရခဲ့တဲ့ ၿခဳံလႊာတဘက္ပ၀ါေလးေတြဟာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု အဆင္အေသြးအေရာင္ခ်ည္အမ်ိဳးအစားတန္ဖုိး ကြဲျပားျခားနားၾကေပမယ့္ ေႏြးေထြးလုံၿခဳံမႈကုိ ေပးစြမ္းတဲ့ေနရာမွာေတာ့ တူညီမႈရွိပါတယ္။ ဇြန္႔အေပၚမွာ ထားရွိတဲ့ သူတုိ႔ရဲ႕ ခ်စ္ခင္သတိတရရွိမႈကုိလည္း မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္ေစပါတယ္။ အေျခအေန အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ၿခဳံလႊာလက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့သူေတြထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ဇြန္နဲ႔ေ၀းကြာသြားၿပီး၊ တခ်ိဳ႕က ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ရွိေနပါတယ္။ ဇြန္႔အေပၚသူတုိ႔ထားခဲ့တဲ့ ခ်င္ခင္မႈ အတိမ္အနက္ ဘယ္ေလာက္ရွိေနဦးမလဲဆုိတာ မခန္႔မွန္းႏုိင္ေပမယ့္ ဇြန္ကေတာ့ သူတုိ႔ေပးခဲ့တဲ့ ေႏြးေထြးတဲ့လက္ေဆာင္မြန္ေလးေတြအေပၚ ဂ႐ုတစုိက္ရွိေနတုန္းပဲဆုိတာ ႐ုိးရွင္းစြာနဲ႔ သိေစခ်င္ပါတယ္။


ဇြန္မုိးစက္
9:15PM
Friday 28.11.2014